ชั่วขณะนั้น สมองน้อยๆ ของทั้งเนี่ยเวยและเฉินซีแทบจะประมวลผลไม่ทัน
ทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้างุนงง คล้ายกำลังครุ่นคิด
เนี่ยเวย: “จ้างพวกเรามา?”
เฉินซี: “บอส?”
หลีอู้ชะงักกึก: “นี่พวกคุณไม่คิดบ้างหรือไงว่างานทั้งหมดถูกแพลตฟอร์มส่งมาให้โดยตรง?”
ทั้งสอง: “ไม่ใช่เหรอ?”
หลีอู้นิ่งเงียบ: “พวกคุณเคยหางานทำบ้างไหม?”
เนี่ยเวย: “ฉันอายุสิบสี่ก็เข้าบ่อนเถื่อนต่อยมวยแล้ว ต่อยมาจนถึงตอนนี้”
เฉินซีตอบเรียบง่ายและตรงกว่า: “ผมเป็นคุณหนูร่ำรวย”
หลีอู้: “…”
ไม่เคยรู้สึกหมดเรี่ยวแรงกับชีวิตเท่านี้มาก่อน
ไอ้พวกเด็กผิดกฎหมายที่ได้บรรจุเป็นพนักงานประจำกับคุณหนูร่ำรวยนี่มัน! บอกว่าเราทุกคนเป็นทาสบริษัทเหมือนกัน มีแค่เธอคนเดียวที่เชื่อจริงๆ ใช่ไหม?
เมื่อยังมีเวลาเหลือ หลีอู้จึงถือโอกาสเติมเต็มสามัญสำนึกการใช้ชีวิตให้พวกเขา
แอปพลิเคชันรับสมัครงานทั้งหมดทำหน้าที่คล้ายนายหน้า ผู้ว่าจ้างใช้แพลตฟอร์มในการประกาศงาน แพลตฟอร์มตรวจสอบและเก็บค่านายหน้า สุดท้ายงานถึงจะปรากฏในอินเทอร์เฟซของผู้ใช้ให้สามารถสอบถามและรับงานได้
พูดอีกอย่างก็คือ ภารกิจไม่ได้ถูกแพลตฟอร์มส่งมาโดยตรง แต่ถูกประกาศโดยผู้ว่าจ้างที่มีความต้องการด้านกำลังคน
ไม่อย่างนั้นแพลตฟอร์มจะประเมินระดับความยากของสิ่งที่ตัวเอง “สร้าง” ขึ้นมาผิดพลาดได้อย่างไร?
ทั้งสองคนถึงบางอ้อ: “ที่แท้ก็อย่างนี้!”
เนี่ยเวย: “แต่ที่นี่ใช้การตัดสินตามหลักเหตุผลปกติได้ด้วยหรือ?”