“ฉันจะล่อเธอออกไปเอง!”
เหมือนลังเลอยู่นาน ในที่สุดฮวาจือก็กำหมัดแน่นแล้วเอ่ยขึ้น
นั่นทำให้หลันหลีประหลาดใจมาก เธอรีบคว้ามือฮวาจือไว้ “เธอบ้าหรือไง? จะล่อก็ต้องให้ฉันล่อ ตอนนี้เธอยังไม่ได้รับบาดเจ็บเลย ถ้าเธอเจ็บอีกพวกเราก็จะเสียสมาชิกไปอีกคน ฉันกำลังจะกลายเป็นอสูรแล้ว อย่างน้อยฉันก็ยังมีค่าตรงนี้”
ทว่าฮวาจือกลับโกรธเธอ
“เธอยังไม่ตาย!”
ฮวาจือกำข้อมือเธอแน่น ดวงตากลมโตคู่นั้นชื้นขึ้นมาแล้ว “ชีวิตมีแค่ครั้งเดียว นี่คือสิ่งที่สำคัญที่สุด เธอช่วยฉันมามากเกินไปแล้ว ฉันจะเป็นปรสิตคอยถ่วงพวกเธอไม่ได้”
“รอพี่สุ่ยกลับมา เธอต้องมีวิธีแน่ เพราะงั้น…ขอให้ฉันมีประโยชน์บ้าง ให้ฉันล่อพวกอสูรออกไปเถอะ”
“เชื่อใจฉันนะ ได้ไหม? ฉันวิ่งเร็วมาก”
ตอนเธอพูดคำพวกนี้ เสียงสั่นเพราะความกลัว
เธอกลัว! กลัวอยู่แล้ว!
นี่มันถึงชีวิตได้เลย พวกเธอหนีมาตลอดทางไม่เห็นหนทางรอดเลย ตอนแรกเข้ามาสิบคน ภายในวันเดียว คนที่ยืนยันได้ว่ายังรอดเหลือแค่เธอกับหลันหลี
ปากก็บอกว่ารอพี่สุ่ยกลับมาแล้วจะดีเอง แต่จะกลับมาได้ไหม ใครจะรับประกัน?
แต่ถึงจะกลัวแค่ไหน…เธอก็ต้องทำ
ไม่เป็นไรนะฮวาจือ ไม่เป็นไรหนูน้อย เธอเก่งที่สุด!
ฮวาจือผลักมือหลันหลีออก แล้วรีบพุ่งออกไปทางประตู
การแบกหลันหลีหนีมาตลอดทางทำให้เธอหมดแรงไปมาก เธอหอบหายใจไม่กล้าหันกลับไป เสียงฝีเท้าข้างหลังยังคงไล่ตามมาติดๆ