อีกด้านหนึ่ง ที่กองบัญชาการกรมทหารซากาตะ
ซากาตะ โนบุอากิยืนอยู่หน้าแผนที่ยุทธการ ยื่นมือแตะสัญลักษณ์พื้นที่สูงบนชางอวิ๋นหลิ่ง
“ท่านพันเอก!” ผู้ช่วยพันโทผู่โหย่วรีบเดินเข้ามา ก้มหน้ารายงานว่า “กองพันทหารราบที่ 3 ถึงจุดโจมตีที่กำหนดแล้ว ทุกหน่วยเข้าประจำที่พร้อมบุกได้ทุกเมื่อครับ!”
“ดีมาก” ซากาตะ โนบุอากิหยิบถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นมา เป่าคลายไอร้อน “กองทัพแปดเส้นทางฝ่ายตรงข้ามมีอาวุธยุทโธปกรณ์ล้าหลัง แต่ยังยันเราได้นานขนาดนี้ ก็นับว่ามีฝีมืออยู่บ้าง”
“แต่แนวป้องกันของพวกมันใกล้พังเต็มทีแล้วครับ” ผู้ช่วยพันโทผู่โหย่วกล่าวอย่างดูแคลน ใช้นิ้วมือที่สวมถุงมือสีขาวลากไปตามแผนที่ “ท่านพันเอก แค่กองพันที่ 3 บุกระลอกเดียวก็ยึดฐานที่มั่นหลักของชางอวิ๋นหลิ่งได้แล้ว พวกทหารบ้านนอกเหล่านี้ไม่มีทางก่อคลื่นลมอะไรได้อีก”
ซากาตะ โนบุอากิวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ ก่อนส่ายหน้า
“ห้ามประมาทเด็ดขาด กองทัพแปดเส้นทางถูกบีบจนมุมแล้ว จิตใจในการต่อสู้แข็งแกร่งมาก สัตว์จนตรอกยังสู้สุดชีวิต สั่งการไป กองพันที่ 3 บุกโจมตีตรง ๆ กองพันที่ 5 อ้อมเข้าทางปีกซ้าย สนับสนุนการโจมตี ภายในครึ่งชั่วโมง ฉันต้องการให้พวกมันถูกกวาดล้างจนหมด!”
“รับทราบครับ!” ผู้ช่วยก้มหน้ารับคำสั่ง
คำสั่งถูกส่งต่อไปตามสายโทรศัพท์ แนวที่มั่นของทหารญี่ปุ่นบนภูเขาคึกคักขึ้นทันที ทหารญี่ปุ่นจำนวนมากในเครื่องแบบสีเหลืองหม่นถือปืนเล็กยาวแบบสามแปดเริ่มรวมพล นายสิบโบกดาบบัญชาการ พลางตะคอกเร่งทหารให้เคลื่อนหน้าไปเรื่อย ๆ
ในสนามเพลาะที่อยู่ห่างออกไป 1,500 เมตร
หวังเฉิงจู้หมอบครึ่งตัวอยู่หลังถุงทราย แนบตาขวาเข้ากับกล้องเล็งกำลังขยายสูง เส้นกากบาทในกล้องกวาดไปมาระหว่างยอดเขาต่าง ๆ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่เต็นท์บนลาดเขาด้านหลัง สายอากาศปักอยู่บนเนินเขา ส่วนทหารยามเดินไปมาหน้าเต็นท์
หลี่อวิ๋นหลงย่อตัวเข้ามา มองไปตามทิศทางปากกระบอกปืนของหวังเฉิงจู้ แต่เห็นเพียงควันปืนสีเทาหม่น ไม่เห็นอะไรชัดเจนเลย
“จู้จื่อ แกเล็งแม่นแน่แล้วหรือยัง?” หลี่อวิ๋นหลงถามเสียงต่ำ “ระยะไกลขนาดนี้ อย่ายิงพลาดเชียว!”
หวังเฉิงจู้ไม่ละสายตา นิ้วแตะอยู่บนไกปืน
“ผู้บังคับกองพัน วางใจได้เลยครับ ไม่พลาดแน่ นั่นต้องเป็นกองบัญชาการของซากาตะแน่นอน”
“ดี!” หลี่อวิ๋นหลงตบต้นขาตัวเองดังฉาด เสียงดังขึ้น “แกยิงก่อน! ขอแค่ยิงโดนกองบัญชาการเวรนั่น ฉันจะนำคนบุกทันที!”
หลี่อวิ๋นหลงตบปืนเล็กยาวกระบอกใหม่ในมือแรง ๆ พลางสบถ “ให้ตายเถอะ พอมีอาวุธดี ๆ ที่แกหามาให้ วันนี้ฉันจะยิงให้กรมทหารซากาตะขี้แตกเลยคอยดู!”
หวังเฉิงจู้ไม่ตอบ หลับตาขวาลงแล้วลืมขึ้นอีกครั้ง
ภายในสมอง ประสบการณ์ยิงปืนมหาศาลจากสกิลสีแดง【เชี่ยวชาญอาวุธปืน】หลอมรวมเข้ากับเลือดเนื้อจนหมด กลายเป็นสัญชาตญาณที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด ความมั่นคงของกล้ามเนื้อ การรับรู้ความเร็วลม และการคาดคะเนวิถีกระสุน แข็งแกร่งกว่าช่วงที่เขาเป็นทหารหน่วยรบพิเศษและอยู่ในจุดสูงสุดก่อนทะลุมิติมาหลายเท่า
เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลที่พลุ่งพล่านไปทั่วร่าง หัวใจของหวังเฉิงจู้ก็เต้นเร็วขึ้น หากมีฝีมือเหนือมนุษย์แบบนี้ ทหารหน่วยรบพิเศษญี่ปุ่นไม่กี่คนนั่นในชาติก่อนคงไม่มีโอกาสแม้แต่จะชักปืน!
“ผู้บังคับกองพัน รอดูได้เลยครับ”
หวังเฉิงจู้ปรับลมหายใจ เส้นกากบาทล็อกเป้าเต็นท์หลังใหญ่ที่สุด
ปัง——!!!
เสียงทุ้มแปลกประหลาดฉีกอากาศ แรงถีบกลับถูกไหล่กำยำของเขาซับไว้ทั้งหมด
เพื่อความแน่ใจ หวังเฉิงจู้ไม่หยุดมือ กดปากกระบอกปืนลงเล็กน้อย ล็อกเป้าหมายใหม่ ก่อนเหนี่ยวไกเป็นครั้งที่สองทันที
ปัง——!!!
ระเบิดแรงสูงสองลูกพุ่งไปยังที่ไกลลิบ ลูกหนึ่งตามหลังอีกลูก ทิ้งเพียงเงาพร่ามัวที่แทบมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า
ยิงเสร็จ หวังเฉิงจู้ยกปืนซุ่มยิงยิงระเบิดหนักกว่า 15 กิโลกรัมขึ้นด้วยมือเดียว ไม่แม้แต่จะมองไปข้างหน้า ก็ลุกขึ้นยืนทันที
“แค่นี้ก็เสร็จแล้ว?” หลี่อวิ๋นหลงเบิกตาโตถาม “ไม่ยิงซ้ำอีกสองนัดหรือ?”
“สองนัดก็พอแล้วครับ” หวังเฉิงจู้ตอบ “ยิงมากกว่านี้ก็เปลืองกระสุนเปล่า ๆ”
อีกด้านหนึ่ง ที่กองบัญชาการกรมทหารซากาตะ
ซากาตะ โนบุอากิเพิ่งยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นมา
เสียงหวีดแหลมบาดหูดังกระหน่ำลงมาจากเหนือศีรษะ
ก่อนที่นายทหารในเต็นท์จะทันได้ทำท่าหลบหลีกตามยุทธวิธี
ลูกไฟขนาดใหญ่สองลูกก็ระเบิดขึ้นกลางกองบัญชาการติดต่อกัน
คลื่นระเบิดกวาดเอาดาบทหารที่แตกหักกับกระดานแผนที่ปลิวไป พลางฉีกตาข่ายพรางคว่ำลง พันเอกซากาตะ โนบุอากิ พันโทผู่โหย่ว พร้อมกับพันโทอีกคนและพันตรีอีกคน รวมถึงหน่วยคุ้มกันธงที่อยู่รอบนอก ถูกระเบิดแรงสูงกลืนกินในพริบตา ตรงดิ่งไปพบเทพอามาเทราสึของพวกเขา
ดินและเศษผ้าปลิวว่อนเต็มฟ้า
【ติ๊ง! สังหารผู้บังคับกรมทหารญี่ปุ่น (พันเอก) 1 นาย ได้รับปืนใหญ่ทหารราบแบบเก้าสอง 2 กระบอก กระสุนปืนใหญ่ 500 นัด! ดรอปหนังสือสกิลสีม่วง【เชี่ยวชาญการบัญชาการ】×5!】
【ติ๊ง! สังหารพันโทญี่ปุ่น 2 นาย ได้รับปืนกลเบาแบบปากเบี้ยว 10 กระบอก กระสุน 20,000 นัด! ดรอปหนังสือสกิลสีม่วง【เชี่ยวชาญวิชาดาบ】×2!】
【ติ๊ง! สังหารพันตรีญี่ปุ่น 1 นาย ได้รับปืนเล็กยาวแบบสามแปด 100 กระบอก! ดรอปหนังสือสกิลสีม่วง【เชี่ยวชาญอาวุธปืน】×1!】
【ติ๊ง! กวาดล้างหน่วยคุ้มกันธงของกรมทหารญี่ปุ่นจนหมด ได้รับวิทยุพกพาขนาดเล็ก 1 เครื่อง! ดรอปหนังสือสกิลสีเขียว×10!】
หลี่อวิ๋นหลงถือกล้องส่องทางไกล มองกองบัญชาการบนไหล่เขาที่กลายเป็นกลุ่มควันดำ ธงประจำกรมทหารขาดเป็นสองท่อน
“ยิงได้ดี!” หลี่อวิ๋นหลงถอดหมวกปาทิ้ง ตะโกนสุดเสียง “จู้จื่อ แกยิงแม่นชะมัด!”
จางต้าเปียวที่อยู่ข้าง ๆ เห็นเหตุการณ์ชัดเจนเช่นกัน เขากำหมัดตะโกนว่า “ผู้บังคับกองพัน กองบัญชาการพังแล้ว พวกญี่ปุ่นปั่นป่วนกันหมดแล้วครับ!”
“แล้วจะรออะไรอีก!” หลี่อวิ๋นหลงหันกลับมา ยกปืนกลเบาแบบเช็กขึ้นประทับบ่า
“พี่น้องทั้งหลาย! กองบัญชาการของซากาตะถูกถล่มแล้ว! ตอนนี้พวกญี่ปุ่นก็เหมือนแมลงวันไร้หัว!”
“ทั้งกรมทหาร! บุกลงไปให้ฉัน! ไม่ต้องใช้ดาบปลายปืน เอากระสุนยัดปากไอ้พวกเวรนี่ให้เต็ม!”
“บุก!!!”
เสียงตะโกนเข่นฆ่าดังกึกก้องไปทั่วภูเขา
ทหารกรมทหารใหม่กระโจนออกจากสนามเพลาะ เมื่อก่อนกระสุนมีค่ามาก ตอนบุกจึงต้องพึ่งการต่อสู้ประชิดตัวด้วยดาบปลายปืน แต่วันนี้ทุกคนมีกระสุนติดตัวกว่าร้อยนัด ปืนใหม่ในมือก็เงาวับ ใครจะยังใช้มีดใหญ่กันอีก!
แกร๊ก ๆ ๆ ๆ!
ปืนกลเบาแบบเช็กที่เพิ่งเปลี่ยนชุดอาวุธเปิดฉากยิงก่อน ห่ากระสุนหนาแน่นสาดลงใส่แนวที่มั่นของทหารญี่ปุ่นด้านล่างราวกับสาดน้ำ พวกญี่ปุ่นยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกยิงล้มไปเป็นแถบ
หวังเฉิงจู้ถือปืนซุ่มยิงยิงระเบิด ก้าวตามแถวทหารกองพันที่ 1 ที่กำลังบุกไปข้างหน้า
ห่างออกไป 300 เมตร ทหารญี่ปุ่นกองร้อยหนึ่งพยายามจัดแนวป้องกันขึ้นใหม่
“หมู่หนึ่ง! หาที่กำบัง ยิงได้ตามอิสระ!” หวังเฉิงจู้ตะโกนสั่ง
ทหาร 8 นายที่เพิ่งได้รับการจัดสรรให้เขากลิ้งตัวลงกับพื้น แล้วหาที่กำบังบนเนินดินเพื่อหมอบลง
ทหาร 7 นายที่ได้รับผลเสริมจากสกิลสีม่วง【เชี่ยวชาญอาวุธปืน】ยกปืน เล็งเป้า และเหนี่ยวไก การเคลื่อนไหวต่อเนื่องเป็นหนึ่งเดียว
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืนเล็กยาวดังกังวาน ทหารญี่ปุ่นทั้งเจ็ดที่เพิ่งโผล่หัวออกมาก็ถูกกระสุนทะลุหมวกเหล็ก
“หัวหน้าหมู่ ปืนนี้แม่นจริง ๆ!” ทหารนายหนึ่งยิงกระสุนในรังเพลิงหมดพอดี เขาบรรจุกระสุน 5 นัดอย่างชำนาญ ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดี
ทหารผอมแห้งที่ชื่อเถียนหู่วาถือปืนเล็กยาวแบบสามแปดที่เพิ่งได้รับใหม่ หมอบอยู่ริมหลุมระเบิด หายใจลึก ๆ แทบไม่ได้เล็งด้วยซ้ำ
ปัง!
พลทหารสื่อสารญี่ปุ่นที่กำลังจะหมุนเครื่องโทรศัพท์ซึ่งอยู่ห่างออกไป 500 เมตร ล้มหงายหลัง
ดึงลูกเลื่อน คัดปลอกกระสุน บรรจุกระสุน
ปัง!
หน้าผากของทหารญี่ปุ่นที่ถือเครื่องยิงลูกระเบิดซึ่งอยู่ห่างออกไป 400 เมตรมีรูเลือดเพิ่มขึ้นหนึ่งรู
เถียนหู่วาที่มีสกิลสีทอง【เชี่ยวชาญอาวุธปืน】ติดตัว สังหารทหารญี่ปุ่นได้อย่างมีประสิทธิภาพสูง ทุกครั้งที่เสียงปืนดังขึ้น จะต้องมีทหารญี่ปุ่นตายหนึ่งคน
【ติ๊ง! ทหารใต้บังคับบัญชาสังหารพลทหารญี่ปุ่น ดรอปปืนเล็กยาวแบบสามแปด×1 กระสุนปืนเล็กยาวขนาด 6.5 มม.×30! หนังสือสกิลสีขาว×1】
【ติ๊ง! ทหารใต้บังคับบัญชาสังหารพลทหารชั้นหนึ่งของญี่ปุ่น ดรอปปืนเล็กยาวแบบสามแปด×1 กระสุนปืนเล็กยาวขนาด 6.5 มม.×60 ระเบิดมือแบบเก้าสิบเจ็ด×2! หนังสือสกิลสีขาว×5】
【ติ๊ง! ทหารใต้บังคับบัญชาสังหารนายสิบญี่ปุ่น ดรอปปืนกลเบาแบบปากเบี้ยว×1 กระสุนปืนกล×300 เครื่องยิงลูกระเบิดแบบแปดสิบเก้า×1! หนังสือสกิลสีเขียว×1】
หวังเฉิงจู้ฟังเสียงแจ้งเตือนที่ดังไม่ขาดสายอยู่ในสมอง รอยยิ้มปรากฏเต็มใบหน้า เจ้าเด็กพวกนี้เจ๋งจริง ๆ! ระบบดรอปไอเทมให้ทั้งหน่วยนี่สะใจสุด ๆ!
ขอแค่รักษาความเร็วในการสังหารศัตรูแบบนี้ต่อไป ไม่นานเขาก็จะผสมหนังสือสกิลระดับสูงได้อีกมากมาย
รูปขบวนของทหารญี่ปุ่นปั่นป่วนอย่างสิ้นเชิง ระบบบัญชาการเป็นอัมพาต ประกอบกับพลังยิงกดดันที่กรมทหารใหม่จัดเต็มอย่างไม่ปรานี พวกญี่ปุ่นทำได้เพียงสู้กันเองตามลำพัง
บนพื้นที่สูงด้านซ้าย ปืนกลหนักแบบเก้าสองสองกระบอกขวางทางกองร้อยจู่โจมไว้แน่นหนา กระสุนกระทบเนินดินจนดินกระจาย ทหารหลายคนถูกกดจนไม่กล้าโผล่หัว
“จู้จื่อ! พื้นที่สูงทางซ้าย!” หลี่อวิ๋นหลงตะโกนจากหลังหลุมดิน “จัดการปืนกลหนักสองกระบอกนั่นให้ฉัน!”
“ปล่อยให้ผมจัดการครับ!”
หวังเฉิงจู้คุกเข่าข้างหนึ่ง วางปืนซุ่มยิงยิงระเบิดพาดบนเข่า
ปัง!
ระเบิดลูกหนึ่งพุ่งใส่บังเกอร์ปืนกลบนพื้นที่สูงด้านซ้าย แสงไฟลุกท่วม ชิ้นส่วนกระจายว่อน พลปืนกลญี่ปุ่นสองคนกลิ้งตกเนินเขา
แนวปืนครกของทหารญี่ปุ่นด้านหน้าเพิ่งตั้งลำกล้องขึ้น เตรียมยิงใส่แถวทหารกรมทหารใหม่ที่กำลังบุกเข้ามา
หวังเฉิงจู้ลากปากกระบอกปืนไปด้านข้าง แล้วยิงออกไปอย่างเด็ดขาด
ปัง!
ระเบิดลูกหนึ่งตกลงกลางแนวปืนครก กระสุนปืนใหญ่ที่ระเบิดต่อเนื่องกันจุดไฟเผายอดเขาไปครึ่งลูก
【ติ๊ง! โฮสต์สังหารพลปืนกลญี่ปุ่น ดรอปปืนกลเบาแบบปากเบี้ยว×1 กระสุนปืนกลขนาด 6.5 มม.×120! หนังสือสกิลสีขาว×5】
【ติ๊ง! โฮสต์สังหารพลปืนใหญ่ญี่ปุ่น ดรอปปืนครกแบบเก้าสิบเจ็ด×1 กระสุนปืนครกขนาด 81 มม.×20! หนังสือสกิลสีเขียว×3】
หลี่อวิ๋นหลงที่อยู่ด้านหลังมองจนตาเป็นประกาย ตบต้นขาตัวเองพลางร้องชมไม่หยุด “ไอ้หนุ่ม ยิงตรงไหนโดนตรงนั้น! ของที่แกถืออยู่นี่เจ๋งกว่าปืนครกอีก!”
ระหว่างบุกตะลุย ด้วยพลังยิงที่เพียงพอจากอาวุธญี่ปุ่นชุดนี้ บวกกับการกำจัดเป้าหมายอย่างแม่นยำของปืนซุ่มยิงยิงระเบิดในมือหวังเฉิงจู้ ความเร็วในการรุกคืบของกรมทหารใหม่จึงสูงมาก แนวป้องกันของทหารญี่ปุ่นพังทลายทันทีที่ถูกโจมตี
ยังไม่ถึง 20 นาที
หวังเฉิงจู้สะพายปืนซุ่มยิงยิงระเบิด เดินตามหลี่อวิ๋นหลงมาถึงไหล่เขา
รอบด้านเต็มไปด้วยซากเต็นท์ที่ถูกระเบิด แผนที่ไหม้เกรียมกระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้น
กลางซากปรักหักพังมีศพนายทหารญี่ปุ่นหลายร่างนอนเกลื่อนกลาด ดาวบนบ่าของพวกเขายังคงเด่นสะดุดตาท่ามกลางควันปืน—พันเอกหนึ่งคน พันโทสองคน และพันตรีอีกหนึ่งคน ล้วนตายในระดมยิงเมื่อครู่
ข้างศพนายทหารหลายร่าง ทหารจากหน่วยคุ้มกันธงญี่ปุ่นหลายคนนอนกอดกันแน่นจนตาย คงท่าซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ ราวกับกำลังปกป้องอะไรบางอย่างไว้ใต้ร่างสุดชีวิต
หวังเฉิงจู้เดินเข้าไป เตะซากศพที่อยู่ด้านบนออกไปสองสามร่าง เผยให้เห็นหีบใส่ธงที่ทำขึ้นอย่างประณีตอยู่ด้านล่าง
แม้คนกลุ่มนี้จะใช้ชีวิตปกป้องมัน หีบใส่ธงก็ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ หวังเฉิงจู้ใช้ลำกล้องปืนง้างตัวล็อก แล้วเปิดฝาหีบออกทันที—ข้างในไม่เพียงมีธงประจำกรมทหารที่เป็นตัวแทนของหน่วยซึ่งยังคงพับไว้อย่างเรียบร้อย แต่ข้าง ๆ ยังมีตราธงดอกเบญจมาศชุบทองวางอยู่ด้วย
ท่ามกลางห่ากระสุนที่ราวกับขุมนรกนี้ ของทั้งสองชิ้นกลับไม่เสียหายแม้แต่น้อย มีเพียงเขม่าดำและดินเล็กน้อยที่กระเด็นมาเปื้อนหีบ
ถึงซากกองบัญชาการของกรมทหารซากาตะแล้ว