มู่กวนหลานสูดกลิ่นหอมจาง ๆ จากกายของนางจนใจล่องลอย
พอได้ยินเสียงนาง เขาก็เผลอรับคำไปตามสัญชาตญาณ “ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง มิน่าเล่าเขาถึง...”
ทว่าเมื่อได้สติ คำพูดกลับติดอยู่ในลำคอ ราวกับถูกสาดน้ำเย็นใส่ทั้งตัว
เขาเบิกตาค้าง มองนางอย่างไม่อยากเชื่อ “เจ้าว่าอะไรนะ?!”
เจียงหมิงถังส่ายหน้า “ยังหนุ่มยังแน่นอยู่แท้ ๆ เหตุใดหูตึงเสียแล้ว ในเมื่อฟังไม่ชัดก็ช่างเถิด”
นางหันไปมองอีกคน “ลานล่าสัตว์แห่งนี้ไม่มีอะไรน่าสนใจ ฉินเจ้าเย่ เจ้าส่งข้ากลับไปเถิด”
ฉินเจ้าเย่พยักหน้า รับคำเสียงอ่อนโยน “ได้”
ระหว่างเดินออกไป เจียงหมิงถังเอ่ยเสริมด้วยเสียงดังพอให้ได้ยิน
“มู่กวนหลาน ห้ามตามมา มิฉะนั้นข้าจะโกรธแล้ว”
มู่กวนหลานยืนนิ่งอยู่กับที่ สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง
เขาฟังไม่ชัดเลยว่านางพูดอะไร แต่จับใจความคำว่าโกรธได้ จึงพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว
ในหัวพลันวิเคราะห์คำพูดของเจียงหมิงถังอย่างรวดเร็ว
เมื่อรู้ตัวอีกที เงาของคนทั้งสองก็ลับหายไปนานแล้ว
แต่มู่กวนหลานไม่มีแก่ใจจะตามไปแล้ว
เขากำหมัดแน่น ทั้งโกรธทั้งริษยา
เจียงหมิงถังเคยจุมพิตฉีเยี่ยนชิง!
นางถึงกับเคยจุมพิตฉีเยี่ยนชิง!
เจ้าหมอนั่นมีสิทธิ์อะไร?!
เหตุใดนางถึงจุมพิตเขา?
นางชอบเขาหรือ?
หากนางชอบฉีเยี่ยนชิง แล้วเหตุใดจึงเป็นปรปักษ์กับเขา ทั้งยังลงแข่งแทนและช่วยระบายโทสะให้เขาเล่า?
ขณะที่คิดไปคิดมา คำพูดที่จิงเจ๋ยเคยกล่าวไว้ก็พลันผุดขึ้นในสมองของมู่กวนหลาน
“นางอาจรักคู่หมั้นผู้นั้นจริง ๆ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่านางจะชอบท่านไม่ได้”
“เรื่องนี้ก็เหมือนคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์บางคนในราชวงศ์ก่อน หลังแต่งงานแล้วก็เลี้ยงชายบำเรอไว้”
มู่กวนหลาน “...”