ด้วยนิสัยไม่เลือกวิธีการของฉีเยี่ยนชิง มู่กวนหลานจึงคิดว่า กู่พันรักย่อมเป็นสิ่งเย้ายวนใจอย่างยิ่งสำหรับเขา และไม่มีทางที่เขาจะต้านทานได้
ใครจะคิดว่าฉีเยี่ยนชิงได้ฟังเช่นนั้นแล้วกลับเยาะเย้ยว่า “มีแต่คนขี้แยอย่างเจ้าที่เป็นตัวแทนมาสิบกว่าปีเท่านั้น ถึงจะใช้วิธีต่ำช้ามาวิงวอนขอความรัก ข้าไม่ต้องการ หากเจียงหมิงถังไม่ชอบข้า ต่อให้ฝืนใจนางก็ไร้ประโยชน์”
เขาอยากแต่งเจียงหมิงถังจริง ๆ อยู่สักนิด...นิดเดียวเท่านั้น
บางทีอาจมีใจให้นางอยู่...นิดเดียวจริง ๆ
แต่เขาต้องการให้เจียงหมิงถังชอบเขาจากใจจริง ไม่ใช่เกิดความรู้สึกจอมปลอมเพราะแมลงกู่
แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่ได้ขัดขวางเขาจากการเริ่มทำลายงานแต่งของนางตั้งแต่ยามนี้
อย่างไรเสีย เจียงหมิงถังก็ต้องแต่งให้เขาไม่ช้าก็เร็ว
เรื่องความรู้สึกนั้นสามารถค่อย ๆ สร้างกันภายหลังได้เช่นกัน
ทว่ามู่กวนหลานกลับเข้าใจผิด คิดว่าความหมายของฉีเยี่ยนชิงคือ ขอเพียงเจียงหมิงถังมีความสุข เขาก็ยินดีเสียสละให้นางสมหวัง
เมื่อครู่คำว่า “ตัวแทน” ของฉีเยี่ยนชิงยังทิ่มแทงแผลใจของเขา เขาจึงกล่าวว่า “ความใจกว้างของซื่อจื่อน่าชื่นชมยิ่ง ถึงกับอวยพรให้คนในดวงใจแต่งกับผู้อื่นได้อย่างใจกว้าง ทว่าท่านคงต้องผิดหวังแล้ว งานแต่งของเจียงหมิงถังเกรงว่าจะไม่ราบรื่น”
ฉีเยี่ยนชิงถามว่า “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
เขาลูบรอยแผลบนใบหน้าตนเอง “ต้องยอมรับว่า ฐานะทายาทผู้เดียวของอันเฉิงจวิ้นอ๋องมีประโยชน์ยิ่งนัก ช่วงนี้ข้าเดินกร่างในวัง ไม่มีผู้ใดกล้าขวาง แม้ข้าจะลงมือกับผู้อาวุโสในจวนจวิ้นอ๋อง ฮ่องเต้ก็ยังไม่เอาความ”
“หลายวันก่อน ฮ่องเต้พระราชทานสิ่งของให้ข้าอีกมากมาย ทั้งยังถามว่าข้าอยากแต่งภรรยาหรือไม่ ตอนนั้นข้าบอกว่าไม่อยาก แต่บัดนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว”
มู่กวนหลานยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “เพราะซื่อจื่อเกือบสังหารข้า ข้าจึงตัดสินใจแก้แค้นกลับ”
“ข้าคิดจะไปกราบทูลฮ่องเต้ว่า คนในดวงใจของข้าคือคุณหนูใหญ่แห่งจวนโหวเวยหย่วน หากไม่ได้แต่งกับนาง ข้ายอมตัดตอนตนเองเป็นขันที เจ้าคิดว่าฮ่องเต้จะพระราชทานนางให้ข้าหรือไม่?”
เมื่อกล่าวจบ เขาก็เห็นเพลิงโทสะที่ไม่คิดปิดบังในดวงตาของฉีเยี่ยนชิง และรู้สึกสะใจขึ้นมา