เจียงหมิงถังรับน้ำหนักของฉินเจ้าเย่ไม่ไหว ถูกเขาพาล้มลงนั่งกับพื้น ร่างทั้งร่างถูกเขาที่หมดสติทับไว้อย่างแน่นหนา จนแม้แต่จะลุกขึ้นก็ยังทำไม่ได้
ภาพนี้ยิ่งทำให้ฉีเยี่ยนชิงทนมองไม่ไหว
เมื่อได้สติกลับมา ท่ามกลางเสียงอุทานของฉินจื้ออี้ เขาก็ก้าวฉับ ๆ เข้าไป กระชากฉินเจ้าเย่ออกอย่างแรง แล้วผลักไปอีกด้านโดยไม่ใยดี
ท่าทางหยาบคายถึงที่สุด ทั้งยังแทบอยากจะเหยียบซ้ำอีกสักสองหน
ฉินเจ้าเย่ชั่วช้า คิดหรือว่าแค่หมดสติแล้วเขาจะยอมยกโทษให้!
ดีที่สุดคือให้เขาตายไปเสียเช่นนี้!
มิฉะนั้น เขาจะคิดบัญชีกับมันให้สาสม!
เจียงหมิงถังมองคนบนพื้น ในใจก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่บ้าง
ก่อนตัดสินใจกระตุ้นฉินเจ้าเย่ นางใช้ของวิเศษเล็ก ๆ จากระบบระดับต่ำชิ้นหนึ่ง มันช่วยบรรเทาความเจ็บปวดของฉินเจ้าเย่ได้ในระดับหนึ่ง ไม่ให้เขาทรมานจนเกินไป
แต่เห็นได้ชัดว่าของวิเศษชิ้นนี้มีผลน้อยเกินไปสำหรับฉินเจ้าเย่ ผู้หวาดกลัวสตรีมานานกว่าสิบปี
ฉินเจ้าเย่ยังคงหมดสติไป
หยวนเป่ารีบตรวจสอบอาการของเขา
เมื่อรู้ว่าเขาไม่ถึงตาย เจียงหมิงถังจึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก
ขณะนั้นเอง ฉีเยี่ยนชิงก็ประคองนางให้ลุกขึ้นจากพื้น
ทันทีที่นางยืนได้มั่นคง เขาก็รีบจับมือนาง พาออกไปข้างนอกพลางกล่าวว่า “ไปกัน”
“แต่ว่าฉินเจ้าเย่...”
“ฉินจื้ออี้ไปตามหมอหลวงแล้ว เขาไม่ตายหรอก ไม่จำเป็นต้องให้เจ้าห่วง!”
น้ำเสียงของฉีเยี่ยนชิงเจือโทสะอันหนักอึ้ง
แม้เขาจะพยายามข่มกลั้นเต็มกำลัง แต่ปลายนิ้วที่ซีดขาวก็ยังเผยความรู้สึกในใจออกมา