เจียงสือซวี่ตกเป็นเชลย
ในฐานะแม่ทัพ เมื่ออยู่ในสนามรบ เขาย่อมคิดโต้กลับและตีฝ่าวงล้อมข้าศึก
แต่ยามนี้เขาทำไม่ได้
เพราะถูกพันธนาการเอาไว้
คนใกล้ชิดที่สุดกลับกลายเป็นศัตรู ค่อย ๆ ทรมานเขาด้วยอาวุธอ่อน
ช่างทรมานยิ่งนัก
เชลยไม่อาจขยับเขยื้อนตามใจ นี่คือกฎพื้นฐาน
สายเลือดนักสู้ในกายทำให้เขาไม่ยินยอม จำต้องคิดต่อต้าน
ทว่าขยับเพียงเล็กน้อย อีกฝ่ายก็จะจากไปทันที เขาจึงจำต้องสงบเสงี่ยมลง
เจียงสือซวี่ทำได้เพียงอดทน รอคอยอย่างสงบนิ่งให้นางเผลอเปิดช่องโหว่
ในที่สุด เขาก็รอจนได้
เมื่อนางสูญเสียความแข็งกร้าว ราวกับคนเมามายไร้เรี่ยวแรง ใช้กำลังที่เหลืออยู่ “จับตัว” เขาไว้ เขาก็เริ่มโต้กลับได้เสียที
“อืม... อื้อ...”
แม่ทัพที่รู้จักโต้กลับ ย่อมไม่ปล่อยให้ศัตรูส่งเสียงจนแผนแตก
สายคาดเอวขาดผึง พลิกกลับเป็นฝ่ายรุก
คนที่ก่อนหน้านี้ยังวางท่าโอหัง บัดนี้กลับกลายเป็นนักโทษ
ภายใต้การจู่โจมของเขา นางถึงกับเอ่ยคำให้ครบประโยคไม่ได้
ท้ายที่สุด นางเอาแต่พร่ำอยู่สามคำ
“พี่ชายใจร้าย...”
เจียงสือซวี่รู้สึกว่าตนเองถูกใส่ร้ายอยู่บ้าง
เห็นชัด ๆ ว่านางต่างหากที่เป็นคนใจร้าย
เขาไม่อยากแบกรับชื่อเสียงว่าเป็นคนใจร้ายเพียงฝ่ายเดียว
ดังนั้น เขาจึงเลือกลงมือทั้งคืน เพื่อทำให้ชื่อเสียงนี้กลายเป็นความจริง
……
ใกล้ยามเหม่า เจียงหมิงถังก็ถูกทรมานจนตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
เมื่อคืนแทบไม่ได้นอน ยามนี้ทั้งเหนื่อยทั้งง่วง แม้แต่แรงยกมือทุบตีก็ไม่มี ทำได้เพียงครางอืออาอย่างเลือนรางเพื่อแสดงความไม่พอใจ