ลู่หวยชวนยื่นมือรับคัมภีร์แท่นธรรมเล่มนั้นมา “ขอบคุณแม่นาง”
จากนั้นเขาก็เอ่ยขอโทษอย่างจริงใจต่อเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ไม่ว่าเจียงหมิงถังจะเรียกค่าชดเชยเท่าใด เขาก็ยินดี
“คุณชายไม่ต้องเกรงใจ” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เมื่อครู่เป็นอุบัติเหตุโดยแท้ อย่าได้เก็บมาใส่ใจ ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากถาม ไม่ทราบว่าคุณชายรู้หรือไม่ว่าโถงพระพุทธที่จุดธูปบูชาและเสี่ยงเซียมซีอยู่ที่ใด?”
ลู่หวยชวนชี้ไปด้านหลัง “เดินผ่านโถงด้านหน้าไป แล้วเลี้ยวซ้ายตรงระเบียงยาวก็ถึงแล้ว”
“ขอบคุณ”
เขาเหลือบมองนางอย่างรวดเร็ว ก่อนหลุบแพขนตาลง ใบหูแดงก่ำขึ้นมาเอง “แม่นางเกรงใจแล้ว”
สุภาพชนไม่มองสิ่งที่ไม่ควรมอง แม้หญิงงามจะเลอโฉมเพียงใด ก็ไม่อาจปล่อยใจให้หวั่นไหวโดยพลการ
ท่าทางเช่นนี้ทำให้เจียงหมิงถังแอบหัวเราะ
เป็นคนตระกูลลู่เหมือนกันแท้ ๆ แต่นิสัยของเขากับลู่หย่วนโจวแตกต่างกันถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
เจียงหมิงถังไม่ใช่คนว่างจนตั้งใจไปถามทางจากคนแปลกหน้า ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจแล้ว
ลู่หวยชวนที่อยู่ตรงหน้า ก็เป็นหนึ่งในเป้าหมายพิชิตใจของนางเช่นกัน
เขาเป็นพี่ชายต่างมารดาของลู่หย่วนโจว
น่าเสียดายที่ถึงจะเป็นพี่น้องกัน แต่บทบาทของลู่หวยชวนในต้นฉบับไม่มากนัก มูลค่าของเขาจึงต่ำกว่าลู่หย่วนโจว มีเพียง 300 คะแนน
แต่ถึงจะเป็นเนื้อชิ้นเล็กเท่าขาแมลงวัน ก็ยังเป็นเนื้ออยู่ดี
หยวนเป่ากระแอมเบา ๆ “เจ้าบ้าน 300 คะแนนแลกเป็นเงินรางวัลได้ถึง 300 ล้านเชียวนะ ไม่ถือว่าเป็นเนื้อชิ้นเล็กเท่าขาแมลงวันหรอก”
“หยวนเป่า เป้าหมายของเราต้องยิ่งใหญ่กว่านี้หน่อย”
นางบอกมันอย่างจริงจังว่า เงินก้อนเล็ก ๆ เพียงสามร้อยล้านไม่นับเป็นอะไรเลย