เจียงหมิงถังเล่าเรื่องที่วัดฉืออวิ๋นให้เจียงสือซวี่ฟังอย่างละเอียด “พี่ชายวางใจเถิด ข้าไม่ได้ทิ้งหลักฐานใดไว้ ต่อให้ลู่หย่วนโจวคิดไปฟ้องบิดามารดา ก็ไม่มีหลักฐานอยู่ดี”
จดหมายนั้นนางให้บัณฑิตเขียนภาพคนหนึ่งที่พบข้างทางเขียนให้ ใครจะพิสูจน์ได้ว่านางเป็นคนส่ง?
เจียงสือซวี่ถาม “เหตุใดเจ้าจึงทำเช่นนี้?”
สิ่งแรกที่เขานึกถึงคือ นางทำเช่นนี้เพื่อเขา จึงได้กลั่นแกล้งซื่อโหว่น้อยลู่เช่นนั้น
เจียงหมิงถังกล่าว “ก็เพื่อระบายความอัดอั้นให้ตนเอง เมื่อก่อนตอนอยู่ในอวี้โจว คนนอกกลั่นแกล้งข้าหนึ่งส่วน ข้าก็ต้องเอาคืนสิบส่วน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าบัดนี้ข้าเป็นบุตรีสายตรงของจวนโหว จะปล่อยให้ใครมาบีบคั้นตามใจชอบได้อย่างไร?”
“อีกอย่าง หากไม่ใช่เพราะเขา พี่ชายก็คงไม่ถูกตี ส่วนข้าก็ไม่ต้องรับไม้โบย ทั้งยังต้องดื่มยาขมตั้งมากมาย!”
กล่าวตามจริง จวนจงหย่งโหวกับจวนโหวเวยหย่วนมีฐานะทัดเทียมกัน เหตุใดนางต้องยอมลู่หย่วนโจวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
สีหน้าของเจียงสือซวี่แปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นด้านอื่นของน้องสาว นอกเหนือจากความอ่อนแอ ทว่าเขากลับไม่รู้สึกว่านางใจแคบหรือเจ้าเล่ห์ร้ายกาจเลย
ผู้ใดล่วงเกินข้า ข้าย่อมเอาคืน!
เมื่อคิดว่านางมีความคิดตรงกับตน เจียงสือซวี่ก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
ทั้งสองมีความคิดตรงกันในบางเรื่อง
แต่ความเข้าใจกันเช่นนี้กลับเกิดจากสายเลือดเดียวกัน
หากนางไม่ใช่น้องสาว...
เจียงสือซวี่ไม่อยากคิดต่ออีก จึงฝืนหยุดความคิดไว้ แล้วกล่าวว่า “เจ้าสั่งสอนเขาสักหน่อยก็ดี จะให้เจ้าถูกเอาเปรียบอยู่ร่ำไปได้อย่างไร แต่ภายหน้าก็อย่าทำเช่นนี้อีก”
“พี่ชายกลัวว่าจะกระทบต่อการแต่งงานหรือ?”
เจียงสือซวี่ขมวดคิ้ว “แน่นอนว่าไม่ใช่”
เขาเพียงคิดว่าเจียงหมิงถังยิ่งอยู่ห่างจากลู่หย่วนโจวเท่าไรก็ยิ่งดี อย่าได้พบกันตามลำพังหรือมีสิ่งใดเกี่ยวข้องกันอีก