ระหว่างทางกลับจวนโหวเวยหย่วน เจียงสือซวี่เดือดดาลจนแทบแผดเผา
เขาอยากดุหมิงถังให้สาสม เหตุใดจึงไม่คิดหน้าคิดหลัง ทิ้งทุกสิ่งหนีตามบุรุษผู้หนึ่งไป?
นางเคยนึกถึงตนเองบ้างหรือไม่?
เคยนึกถึงครอบครัวบ้างหรือไม่?
แล้ว...เคยนึกถึงเขาบ้างหรือไม่?
เจียงสือซวี่อยากลงโทษถังถังให้หนัก ให้จดจำบทเรียนเสียบ้าง เช่นเดียวกับที่เขาเคยอบรมสั่งสอนน้องชายและน้องสาวอย่างเข้มงวด!
แต่เมื่อสบดวงตาคู่งามที่เอ่อคลอด้วยน้ำตาของนาง อย่าว่าแต่ลงโทษเลย เขากลับเอ่ยคำรุนแรงกับนางไม่ออกแม้สักคำ
ซ้ำยังต้องปลอบให้นางหยุดร้องไห้อีก
ความเดือดดาลที่อัดแน่นอยู่เต็มอกจึงหันไปลงกับลู่หวยชวนโดยปริยาย
ยิ่งไปกว่านั้น คนที่ทำให้เจียงสือซวี่หงุดหงิดมิได้มีเพียงลู่หวยชวน
ยังมีซื่อจื่อแห่งจวนกั๋วกงจิ้งกั๋ว ฉีเยี่ยนชิง ที่หน้าหนาเกาะติดพวกเขากลับมาด้วย
เจียงสือซวี่มีสีหน้าหม่นคล้ำ
เขาเพิ่งรู้ว่าซื่อจื่อฉีมีใจให้ถังถัง
แต่เขากลับไม่รู้สึกประหลาดใจแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ยังเห็นว่าเป็นเรื่องที่คาดหมายได้
ไม่มีผู้ใดไม่ชอบถังถัง
ต่อให้ฉีเยี่ยนชิงเป็นยอดปัญญาอันดับหนึ่งแห่งนครหลวง เป็นหลานชายของฮองเฮา ต่อให้เขาเป็นรัชทายาทแห่งตำหนักบูรพา ก็ยังไม่คู่ควรกับถังถัง!
เห็นได้ชัดว่าฉีเยี่ยนชิงมิได้คิดเช่นนั้น
เมื่อรถม้ามาถึงหน้าจวนโหว เขาก็ตามหลังเจียงหมิงถัง เดินเอ้อระเหยเตรียมเข้าประตูอย่างเปิดเผย ท่าทีสง่าผ่าเผยราวกับกลับบ้านตนเอง
จากนั้นเขาก็ถูกขวางไว้
ฉีเยี่ยนชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย “แม่ทัพรองเจียง หมายความว่าอย่างไร?”
“วันนี้ในจวนมีธุระ ไม่สะดวกรับรองซื่อจื่อ เชิญซื่อจื่อกลับจวนของตนเถิด”
เจียงสือซวี่กล่าวเสียงเย็น “ไม่ส่ง”
ฉีเยี่ยนชิงไม่คิดว่าพี่ชายในอนาคตจะไร้เยื่อใยถึงเพียงนี้ ถึงกับขับไล่เขา จึงรีบกล่าวว่า “ช้าก่อน”
เจียงหมิงถังถอนหมั้น นับเป็นเรื่องน่ายินดีใหญ่หลวง เขาย่อมต้องมาดูด้วยตาตนเอง
อีกอย่าง เขาจะกลับบ้านไปทำไม?
ต่อไปจวนโหวเวยหย่วนก็เป็นบ้านของเขาแล้ว
เขากำลังจะกล่าวอย่างผ่าเผยว่าเขาชอบหมิงถัง อีกไม่นานก็จะไปสู่ขอและแต่งนางเข้าจวน ดังนั้นเขาจึงเป็นคนในจวนโหว เรื่องในครอบครัวเขาย่อมมีส่วนร่วมได้
แต่เมื่อนึกขึ้นได้ หมิงถังยังมิได้ถอนหมั้น