【คำแนะนำในการอ่าน:】
【นิยายวายคู่ชาย+มุมมองตัวเอกฝ่ายรับ ตอนจบไม่มีคู่รัก！！ตัวเอกชายอยู่เป็นโสด】
【แต่ละโลกมีตัวรุกมากกว่าหนึ่งคน ไม่ใช่การแยกส่วน】
【มีฉากบังคับรัก มีรักสามเส้า มีพล็อตน้ำเน่า มีการแข่งขันชิงดีชิงเด่นระหว่างผู้ชาย คนเขียนพยายามอย่างหนักให้เนื้อเรื่องมีตรรกะ แต่เพราะเป็นแนวน้ำเน่า จึงไม่แนะนำให้ใช้สมองมากเกินไปตอนอ่าน】
【เป็นการข้ามมิติโดยเข้าร่าง ตัวเอกชายในแต่ละโลกย่อยจะตายจากไปในตอนจบ ซึ่งจะเป็นตอนจบแบบเศร้า (Be) ผู้อ่านที่ชอบฝ่ายรุกสุดโต่งหรือฝ่ายรับสุดโต่งโปรดใช้วิจารณญาณก่อนอ่าน】
【ในโลกย่อย ตัวละครฝ่ายรุกบางคนไม่บริสุทธิ์ ยึดตามคาแร็กเตอร์ตัวละครเป็นหลัก】
（ปัจจุบันโลกที่หนึ่งมีตัวรุกสามคน หนึ่งในนั้นไม่บริสุทธิ์ โลกที่สองมีตัวรุกเจ้าชู้ที่ส่วนใหญ่เป็นการแสดง ไม่ได้ไปถึงขั้นตอนสุดท้ายกับคนอื่น ในโลกอื่น ๆ ยังไม่มีตัวรุกที่ไม่บริสุทธิ์ โปรดระวังเนื้อหาที่อาจไม่ถูกใจ）
โลกย่อยต่าง ๆ ค่อนข้างเป็นอิสระจากกัน สามารถข้ามอ่านได้ ถ้าไม่ชอบ ออกไปโดยไม่อ่านก็ไม่มีปัญหาเลย (แต่ไม่ต้องบอกคนเขียนนะ qwq) หวังว่าทุกคนจะใช้เหตุผลในการหลีกเลี่ยงเนื้อหาที่ไม่ชอบ ส่วนผู้อ่านที่รับได้ ขอต้อนรับขึ้นรถเลยนะคะ
————————— (ต่อไปนี้เป็นเนื้อเรื่อง)
หลินซื่อถูกปลุกให้ตื่นด้วยความเจ็บปวดร้าวที่ส่งมาจากหัวเข่า
ในโพรงจมูกอบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานอำพันกลิ่นแรง และยังมีกลิ่นคาวหวาน ทำให้เขามึนหัวตาลาย
หัวเข่าเจ็บมาก สภาพร่างกายนี้คงคุกเข่ามาเป็นเวลาไม่น้อยแล้ว
รอจนกระทั่งความรู้สึกมึนหัวสมองเบลอพวกนั้นจางหายไป หลินซื่อถึงลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก
สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาคือพื้นกระเบื้องทองที่เรียบลื่นแต่เย็นยะเยือกตัดกระดูก อาภรณ์บนร่างของตัวเองเหมือนจะเป็นเสื้อคลุมสีม่วงเข้มที่เนื้อผ้าชั้นดีมาก
เขาอยู่ในพระที่นั่งขนาดมหึมาแห่งหนึ่ง เพดานโค้งสูงตระหง่านมีภาพเขียนสีกำกับไว้ แต่ส่วนใหญ่ซ่อนอยู่ในเงามืดมองไม่ชัดเจน
ด้านข้างตั้งเสามังกรพันเคลือบทองขนาดใหญ่ ข้างเสามีโคมไฟตั้งพื้นจุดไว้ แสงเทียนริบหรี่ในโป๊ะโคม ทำให้ทั่วทั้งท้องพระโรงเต็มไปด้วยเงาแสงที่ส่ายไหว
ในพระที่นั่งเหมือนมีเพียงเขาคนเดียว
ระหว่างที่กำลังเชื่อมต่อกับระบบผู้ช่วย หลินซื่อก็ทบทวนคู่มือพนักงานที่ท่องจนคล่องปากขึ้นใจอีกรอบอย่างเงียบ ๆ
สำนักจัดการห้วงมิติเวลาเป็นองค์กรที่ก่อตั้งขึ้นโดยมิติชั้นสูง มีหน้าที่รับผิดชอบบริหารจัดการโลกย่อยจำนวนนับไม่ถ้วน
โลกย่อยเหล่านี้ส่วนใหญ่เกิดจากนิยาย โครงเรื่องของนิยายก็คือ "กฎ" ที่ประกอบขึ้นเป็นโลกย่อย
พอโลกย่อยมีมากเข้า ก็ย่อมต้องก่อให้เกิดปัญหาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ท่ามกลางนั้น "หลุมดำของจักรวาล" เป็นหนึ่งในปัญหาที่รับมือยากที่สุด มันมักจะดูดกลืนเอาวิญญาณของตัวละครบางตัวในโลกย่อยไป
พวกตัวละครสมทบเดินผ่านฉากจืด ๆ ยังไม่เท่าไร แต่หากดูดกลืนวิญญาณของตัวละครสำคัญไปเสีย ก็จะทำให้ส่วนที่เกี่ยวข้องกับตัวละครประเภทนี้ในโครงเรื่องเกิดช่องว่าง ส่งผลกระทบต่อการดำเนินไปของโครงเรื่อง หนักข้อกว่านั้นอาจถึงขั้นทำให้โลกพังทลายลงเลยด้วยซ้ำ
ภารกิจของสำนักจัดการห้วงมิติเวลาก็คือ ส่งพนักงานเข้าไปสวมบทบาทตัวละครเช่นว่านี้ เพื่อให้แน่ใจว่าโครงเรื่องจะดำเนินไปอย่างราบรื่น
ส่วนหลินซื่อ รับผิดชอบตัวละครประเภท "ตัวร้ายตัวประกอบฝ่ายรุก" อยู่พอดี
ยังไม่ได้รับการถ่ายโอนโครงเรื่อง หลินซื่อไม่รู้ว่าตอนนี้ตนมีสถานะเป็นใคร อยู่ตรงปมของโครงเรื่องช่วงไหน ด้วยเหตุนี้ ต่อให้โดยรอบไม่มีผู้คนก็ไม่กล้าขยับตัวมั่วซั่ว ยังคงคุกเข่าอยู่ในท่าเดิมตามระเบียบอย่างเคร่งครัด
สภาพร่างกายนี้ดูเหมือนจะเคยชินกับท่าเช่นนี้มานานแล้ว—กระดูกสันหลังยืดตรง ศีรษะก้มต่ำ มือทั้งสองซ้อนวางบนหน้าขา แค่มองก็รู้ว่าเป็นประสบการณ์ที่สั่งสมมาจากการถูกคุกเข่าบ่อย ๆ
หลินซื่อยังไม่ทันจะได้รับความเจ็บใจที่ตัวเองทะลุมิติมาอยู่ในตัวละครแสนระทมบทบาทอะไร เริ่มต้นมาก็ถูกลงโทษให้คุกเข่า ก็ถูกเสียงเคลื่อนไหวจากด้านหลังฉากบังตาข้างหน้าดึงดูดความสนใจไปเสียก่อน
ด้านหลังฉากบังตามีคนอยู่!
เขาเงี่ยหูฟังดู เสียงน้ำดังแว่ว ๆ สลับกับเสียงหอบหายใจทุ้มต่ำ นานครั้งยังมีเสียงอุทานอย่างเก็บกลั้นไม่อยู่...
ถึงไม่เคยกินหมู อย่างน้อยก็เคยเห็นหมูวิ่งมาแล้ว เมื่อรู้ว่ามันคืออะไร สีหน้าของหลินซื่อก็ค่อย ๆ ประหลาดพิกล เขียวแล้วก็ซีด ซีดแล้วก็เขียว
บ้าชะมัด นี่พี่ท่าน癖อะไรชอบทำเรื่องอย่างนั้นแล้วให้มีคนคุกเข่ามองอยู่ข้างนอกด้วยรึ?
โรคจิตนี่นา!
ภายนอกหลินซื่อสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง แต่ในใจตะลึงทึ่งตะลาน พลางร้องเรียกในสมองอย่างบ้าคลั่งถึงระบบมือใหม่หมายเลข 036 ที่สำนักจัดการห้วงมิติเวลาจัดสรรให้ตน
ในที่สุด หลังจากเขาเพียรพยายามไม่ลดละ 036 ก็มาช้าไปกว่ากำหนด
【กริ๊ง──】
【ยินดีต้อนรับผู้ปฏิบัติภารกิจ หลินซื่อ เข้าสู่โลกย่อยหมายเลข D-329】
【สถานะปัจจุบัน: ขันทีผู้กุมตรากรมตรวจการภายใน ผู้บัญชาการองครักษ์คลังตะวันออก เก้าพันปี สวี่เจวี๋ย】
【ภารกิจหลัก: รักษาคาแร็กเตอร์ของตัวร้ายตัวประกอบฝ่ายรุกไว้ ผลักดันให้พล็อตหลักของเรื่องดำเนินไป และหลังจากผ่านปมโครงเรื่องสำคัญแล้ว ตายจากไป】
【กำลังส่งข้อมูลสรุปโครงเรื่องของโลกนี้...】
เสียงกลไกเย็นเยียบปะทุขึ้นในสมอง ตามมาด้วยข้อมูลปริมาณมหาศาลทะลักเข้ามา
การฝึกฝนในช่วงฝึกอบรม ทำให้หลินซื่อสามารถเพิกเฉยต่อความรู้สึกปวดแน่นในสมอง และซึมซับโครงเรื่องที่เพิ่งได้มาอย่างรวดเร็ว
นี่คือโลกย่อยที่แตกแขนงมาจากนิยายวายเรื่องหนึ่งชื่อว่า "ท่านอัครเสนาบดี ช่วยชายตาแลดูข้าด้วยเถิดเพคะ"
ในฐานะนิยายน้ำเน่าเรื่องหนึ่งที่รวมองค์ประกอบหลากหลาย เช่น หนุ่มรักพี่ รักน้องเมีย บังคับรัก รักสามเส้า กระจกที่แตกแล้วกลับมาต่อติดใหม่ เข้าด้วยกัน แม้แต่ตัวหลินซื่อที่อวดตัวว่าเจนโลกมามากแล้ว พออ่านโครงเรื่องยังกับต้องเปิดโลกทัศน์เลยทีเดียว
เรื่องราวเกิดขึ้นในราชวงศ์ต้าเหลียง ฮ่องเต้โง่เขลาหลงระเริง ขันทีครองอำนาจ
ภายใต้การปกครองที่มืดหม่นเช่นนี้ ไพร่ฟ้าประชาชนยิ่งใช้ชีวิตอย่างทุกข์ระทมแสนสาหัส
ส่วนตัวเอกฝ่ายรับ ก็คือดอกไม้งามแห่งความซื่อตรงที่ผุดขึ้นมาจากโคลนตมโดยไม่แปดเปื้อน—เขาเป็นบุตรชายของอัครเสนาบดีประจำราชสำนัก สะอาดสดใสดังแสงจันทร์ งามสง่าเป็นหนึ่งในแผ่นดิน อีกทั้งพรสวรรค์สูงส่งล้นฟ้า แม้อายุยังน้อยก็สอบผ่านเป็นจอหงวนถึงสามสนามติดต่อกัน
มิคาด ในงานเลี้ยงฉลองบัณฑิตใหม่ เขาถูกฮ่องเต้จอมโหดร้ายที่หลงใหลในบุรุษเพศหมายตาเข้า
ตัวเอกฝ่ายรับที่มุ่งมั่นจะเข้ารับราชการ เพื่อสร้างคุณูปการแก่ราษฎร มิหนำซ้ำไม่สามารถสยายปีกแสดงปณิธานของตนได้ กลับถูกพระราชโองการฉบับหนึ่งแต่งตั้งให้เป็นพระสนมชาย ปีกถูกหัก ต้องถูกคุมขังอยู่ในวังหลังอย่างอัปยศอดสู...
แน่นอนว่าฮ่องเต้ผู้โง่เขลาทรราชย์องค์นี้เป็นแค่ตัวประกอบฉาก มีบทบาทไม่มากเท่าเก้าพันปีอย่างหลินซื่อเสียด้วยซ้ำ ตัวรุกตัวจริง คือพระโอรสของฮ่องเต้องค์นี้ องค์รัชทายาทแห่งราชสำนัก
ปีที่ตัวเอกฝ่ายรับเข้าวัง ตัวรุกเพิ่งจะอายุสิบขวบต้น ๆ
ทำได้เพียงกล่าวว่าไม่ผิดจากพ่อลูกจริง ๆ สายตาที่ชอบคนหน้าตาดีมันเหมือนกันไม่มีผิด
ตัวรุกได้เห็นตัวเอกฝ่ายรับแบบชั่วพริบตาตอนเขาเข้าวัง นับแต่นั้น ตัวเอกฝ่ายรับก็ถูกตราตรึงอยู่ในหัวใจของเขา
ตัวเอกฝ่ายรับ "คุณน้องเมีย" คนนี้ ก็กลายเป็นรักแรกที่ตรึงใจของตัวรุกไป
ด้วยอุบัติเหตุครั้งหนึ่ง ตัวเอกฝ่ายรับล่วงรู้ว่าตัวรุกซุกซ่อนความสามารถไว้ จึงฝากความหวังของทั้งราชวงศ์ไว้กับองค์รัชทายาทที่ปกติสุขุมเงียบขรึมผู้นี้ ใช้ความรู้ความสามารถของตัวเองสั่งสอนตัวรุกให้เป็นกษัตริย์ผู้ทรงคุณูปการ
ผ่านไปอีกหลายปี ฮ่องเต้สวรรคตอย่างกะทันหัน ตัวรุกขึ้นครองราชย์สืบต่อ ตัวละครเดิมอย่างเก้าพันปีนี้แต่เดิมคิดจะควบคุมตัวรุกให้เป็นฮ่องเต้หุ่นเชิด ตนจะกุมอำนาจใหญ่แต่ผู้เดียว มิคาดคิดว่าความขลาดอ่อนแอของตัวรุกล้วนเป็นเพียงการเสแสร้ง เขาได้ฝึกฝนสร้างสมกำลังของตัวเองไว้เนิ่นนานแล้ว พอขึ้นครองบัลลังก์ก็ใช้ไม้แข็งปราบปรามตัวละครเดิมอย่างเด็ดขาด ปฏิรูป整顿ราชสำนัก สถาปนาราชวงศ์ที่ปลอดโปร่งผ่องแผ้ว
หลังจากนั้นก็ไม่มีเรื่องของตัวละครเดิมแล้ว พอตัวรุกได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้ ในที่สุดก็ได้แสดงความในใจต่อตัวเอกฝ่ายรับ ทั้งสองฝ่าฟันอุปสรรคนานัปการที่ผ่านเข้ามา ทั้งแตกหักและกลับมาคืนดี ก่อนจะลงเอยอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข
Happy Ending จบบริบูรณ์
เนื่องจากวิญญาณของตัวละครเดิมถูกดูดกลืนไปโดยหลุมดำของจักรวาล หลินซื่อจึงไม่สามารถรับความทรงจำที่สมบูรณ์ของตัวละครเดิมได้ ได้แต่ต้องสกัดเอาคาแร็กเตอร์ที่เขาต้องสวมบทบาทออกมาจากโครงเรื่องกับคำใบ้ของระบบเท่านั้น
โหดเหี้ยมอำมหิต ดุดันสันโดษ และทะเยอทะยานเปี่ยมความกระหาย
อย่างไรก็ตาม หลินซื่อยังไม่มีเวลาว่างไปศึกษาคาแร็กเตอร์ของตัวเองโดยละเอียด เขาจำเป็นต้องยืนยันเรื่องหนึ่งให้แน่ใจก่อน...
ภายใต้การกำบังของปลายแขนเสื้อที่กว้างใหญ่ หลินซื่อหมุนมือขวาเบา ๆ คลำไปทางกางเกงลับของตน
ว่างเปล่า
ว่างเปล่าจริง ๆ ไม่มีอะไรเลย
หลินซื่อ: "..."
ไม่มีทุกข์ใดยิ่งกว่าความตายของจิตใจ ไม่มีอะไรเกินไปกว่านี้แล้ว!
...
【ปมโครงเรื่องปัจจุบันคือ คืนก่อนที่ฮ่องเต้จ้าวเหิงจะประกาศพระราชโองการเรียกตัวเอกฝ่ายรับเข้าวัง ขอให้ผู้ปฏิบัติภารกิจเตรียมตัวให้พร้อม และสวมบทบาทอย่างจริงจัง】
ระบบผู้ช่วย 036 ยังคงย้ำเตือนอย่างรับผิดชอบหน้าที่
บางทีอาจจะสัมผัสได้ว่าอารมณ์ของหลินซื่อผันผวนรุนแรง 036 หยุดชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะใช้เสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่ทำได้ ปลอบโยนว่า: 【ผู้ปฏิบัติภารกิจ นี่เป็นเพียงร่างกายในโลกย่อย มิใช่ร่างกายของตัวคุณเอง โปรดทำใจเยี่ยงปกติไว้ด้วย】
หลินซื่อสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ทันใดนั้นก็อยากจะยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองสักที
เขานึกว่า ตัวร้ายตัวประกอบฝ่ายรุก ต่อให้เป็นตัวประกอบแค่ไหน อย่างน้อยมันก็ต้องเป็น "รุก" น่ะสิ!
แต่ผลปรากฏว่า ขนาดปีนี้แม้แต่ขันทีก็มาเป็นรุกได้แล้วหรือ?!
เขาจะบอกกับ 036 ได้อย่างไรว่า เหตุผลนั้นเขาล้วนเข้าใจดี เพียงแต่ในฐานะชายชาตรีตัวจริงคนหนึ่ง เขาทำใจยอมรับไม่ได้ในชั่วขณะเดียว
หลินซื่อรู้สึกว่าในโลกนี้เขาคงจะไม่มีความสุขแล้ว
ทางด้านหลินซื่อกำลังแอบร่ำไห้ให้กับศักดิ์ศรีชายชาตรีที่สูญเสียไป ทางด้านหลังฉากบังตา การแสดงสดเสียวก็ใกล้ถึงตอนจบ
มีเสียงเสียดสีกรุบกริบของผ้ากับผ้าดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่ดังมาจากไกลถึงใกล้
เสียงฝีเท้าดังอย่างไม่เร่งรีบจนมาถึงตรงหน้าหลินซื่อ ก็พลันหยุดลง
กลิ่นเครื่องหอมที่ล่องลอยอยู่ในอากาศยิ่งเข้มข้นขึ้น หอมหวานเยิ้นจนทำให้อึดอัด