นางเอียงศีรษะน้อย ๆ ดวงตากลมโตพร่างพริบ ราวกับกำลังครุ่นคิดบางอย่าง
ครู่ต่อมา ยวนหนวนหน่อประคองผลไม้ลูกนั้นไว้แน่นด้วยสองมือ คล้ายกลัวว่ามันจะหล่น จึงยื่นก้นขึ้นแล้วก้มหมอบลงกับพื้นอีกครั้ง
“อาอา...อาจารย์...อื้อ!”
นางส่งเสียงอู้อี้ฟังไม่ได้ศัพท์ เข่าทั้งสองข้างขยับไปมาบนพื้นโคลนอย่างรวดเร็ว ร่างน้อย ๆ โยกดุ๊กดิ๊ก คลานตรงไปยังเท้าของกู่ชิงเฟิง
เมื่อคลานมาถึงปลายรองเท้าของกู่ชิงเฟิง นางก็โอบข้อเท้าของเขาด้วยแขนเล็ก ๆ ทั้งสองข้าง แล้วอาศัยแรงพยุงตัวลุกขึ้นยืน
จากนั้นนางพยายามเงยใบหน้าเปื้อนโคลนและน้ำลายขึ้น มืออวบป้อมสองข้างชูสูง ยื่นผลวิญญาณล้ำค่าลูกสุดท้ายที่เหลืออยู่อย่างยากลำบากไปจ่อปากกู่ชิงเฟิง
“อา!”
เจ้าตัวน้อยฉีกยิ้มกว้าง เผยรอยยิ้มสดใสไร้เดียงสาให้เขาเห็น ทว่าปากยังมีเศษเปลือกผลไม้สีแดงติดอยู่ครึ่งชิ้น
นางอยากแบ่งผลไม้อร่อย ๆ ลูกนี้ให้อาจารย์กิน
กู่ชิงเฟิงไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าตัวน้อยจะนำมาให้เขา เขายืนนิ่งแข็งทื่อ ก้มมองร่างเล็กจ้อยที่อยู่ข้างเท้า
มือของยวนหนวนหน่อเล็กมาก ต้องประสานมือทั้งสองเข้าด้วยกันจึงพอประคองผลไม้ลูกนั้นไว้ได้ บนเปลือกยังมีน้ำลายแวววาวที่นางเพิ่งหยดลงไปติดอยู่เล็กน้อย