ระมัดระวังตัวมาตั้งนาน สุดท้ายก็ยังพลาดท่าเพราะเรื่องไม่คาดฝันอยู่ดี
หลินชวนสังเกตสภาพภายในห้องสีขาวเล็ก ๆ ผนังโดยรอบบุด้วยวัสดุนุ่มสีขาวทั้งหมด คงทำไว้เพื่อป้องกันไม่ให้คนในห้องฆ่าตัวตาย
เขามองไม่เห็นว่าประตูอยู่ตรงไหน แต่กลับเห็นกล้องวงจรปิดที่มุมห้อง
ไม่รู้ว่ามีคนกำลังมองเขาอยู่หลังกล้องหรือเปล่า
สถานการณ์ของเขาตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากสัตว์ที่ถูกขัง
ยังคิดหาวิธีอะไรไม่ออก ทำได้เพียงรอให้อีกฝ่ายลงมือก่อน
ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เขาจึงนั่งขัดสมาธิลงไป เริ่มครุ่นคิด
จากสถานการณ์ที่พบก่อนหน้านี้ ลองวิเคราะห์ดูแล้ว...
สิ่งมีชีวิต “คล้ายซอมบี้” น่าจะเป็น “วัสดุสิ้นเปลือง” ที่ซู่หวู่พูดถึง
ส่วน “สัตว์ประหลาดสามตา” นั่น ก็น่าจะเป็น “ผู้รับการทดลอง”
“วัสดุสิ้นเปลือง” มีไว้ทดสอบความสามารถของ “ผู้รับการทดลอง”
“รู้สึกเหมือนเราขาดเคล็ดวิชากำลังภายในสักอย่าง เลยสัมผัสระดับความแข็งแกร่งของตัวเองได้ไม่ชัดเจน”
“เพราะงั้น ถึงสัตว์ประหลาดสามตาจะแสดงพลังระดับหวงออกมา เราก็ยังไม่แน่ใจว่าจะฆ่ามันได้หรือเปล่า”
ความรู้สึกของหลินชวนในตอนนี้คือ มีพลังภายในเต็มเปี่ยม แต่กลับใช้มันออกมาไม่ได้
เพราะอย่างนั้น หากต้องสู้กับสัตว์ประหลาดสามตาจริง ๆ เขาก็ยังไม่มั่นใจ
หวังว่าตัวเองจะไม่กลายเป็น “วัสดุสิ้นเปลือง” ก็แล้วกัน
หลินชวนแอบภาวนาในใจ
……
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร ความง่วงงุนก็เริ่มเข้าครอบงำทีละน้อย
หลินชวนกะว่าตอนนี้น่าจะเที่ยงคืนแล้ว
อีกฝ่ายขังเขาไว้นานหลายชั่วโมง ดูท่าคงจะรอให้ฟ้าสางพรุ่งนี้ถึงค่อยมาสนใจเขาสินะ?