ทุกคนหันไปตามเสียง เห็นหญิงวัยกลางคนแต่งชุดชนเผ่าเมี่ยวเจียงยืนอยู่
“เป็นเธอ! ใช่เธอนั่นแหละ!”
“ใช่เธอ!ใช่เธอ!”
โจวเทียนหนานชี้ไปที่หญิงชาวเมี่ยวเจียง สีหน้าตื่นเต้น
ดูท่า นี่คงเป็นคนที่โจวเทียนหนานเจอเมื่อครั้งก่อน
หลินชวนรีบกันโจวเทียนหนานไว้ข้างหลัง สีหน้าระแวดระวังถามขึ้นว่า “แกมาทำอะไร?”
ถึงแม้ฟังจากน้ำเสียงเมื่อครู่ ดูเหมือนนางจะต้องการช่วยโจวเทียนหนานแก้พิษกู่ออกจากร่าง?
แต่นางทำแบบนี้มีเจตนาอะไร?
หลินชวนไม่รู้ เลยไม่กล้าประมาท
“พวกคุณอย่ากลัวไป ฉันไม่ได้มีเจตนาร้าย”
หลานเฉียวหนิงยื่นมือเข้ามา แต่กลับถูกหลินชวนผลักออกไป
“แกจะทำอะไร?!”
หลินชวนจ้องเขม็ง
“ฉันจะช่วยเขาแก้พิษกู่ในร่าง”
หลานเฉียวหนิงยังจะเดินเข้ามา หลินชวนครั้งนี้ไม่ไว้มืออีก ตรงเข้าไปจับตัวนางไว้
“ฉันไม่ได้มีเจตนาร้ายจริงๆ! ฉันอยากให้พวกคุณช่วยฉัน!”
หลานเฉียวหนิงถูกหลินชวนมัดมือไพล่หลัง สีหน้าเจ็บปวด
“ความหมายของแก คือแกจะช่วยลุงโจวแก้พิษกู่ในร่าง แล้วมีเงื่อนไขว่าให้พวกเราช่วยแกอะไรสักอย่าง?”
หลินชวนพอจะเข้าใจความหมายของอีกฝ่าย
“ใช่ ฉันหมายความอย่างนั้น” หลานเฉียวหนิงพยักหน้าหงึกๆ
“แกตลกดีนะ กู่นี่แกเป็นคนลงเอง แกแก้มันออกก็เป็นเรื่องควรทำอยู่แล้ว จะเอามาเป็นข้อต่อรองอะไรกัน?”
หลินชวนเย้ยหยัน ทั้งดีทั้งชั่วแกก็เป็นได้หมดเลยหรือไง?