ชั่วขณะนั้น ทุกคนในห้องประชุมจับจ้องไปที่เฉียวซูเหยา
ผู้อาวุโสเมิ่งมองมาอย่างกับคมดาบที่ชักออกจากฝัก จ้องตรงไปยังใบหน้าของเฉียวซูเหยา "เจ้าว่าอะไรนะ"
เฉียวซูเหยาถูกแรงกดดันของนางกดจนก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว "สิบเจ็ดเม่ย... เล่ออวี้ นางถือไข่ใบหนึ่งมาตลอด บอกว่าเป็นท่านอาจารย์ของนาง
ตอนที่แดนลี้ลับพังทลาย ไข่ใบนั้นระเบิดออกมา มีสตรีชุดขาวผู้หนึ่งออกมาจากข้างใน งดงามยิ่ง และเก่งกาจนัก
นางช่วยสิบเจ็ดเม่ยไว้ แต่นางจำสิบเจ็ดเม่ยไม่ได้ บอกว่าไม่รู้จัก แล้วก็บินจากไป"
เสียงของเฉียวซูเหยาติดขัดเป็นพัก ๆ แฝงด้วยเสียงสะอื้น "สิบเจ็ดเม่ยไม่ยอมไปไหน บอกว่าจะรอท่านอาจารย์ของนางออกมา นางยังรออยู่ที่ทางเข้าแดนลี้ลับ"
ห้องประชุมเงียบงันไปหลายลมหายใจ
จากนั้นก็ราวกับระเบิดเสียงดังสนั่น
รูม่านตาของผู้อาวุโสเมิ่งหดลงเล็กน้อย นางมองเฉียวซูเหยา แล้วมองเฉียวเจิ้งเยวียน แล้วหันกลับมามองเฉียวซูเหยาอีกครั้ง
นิ้วมือของนางภายในแขนเสื้อกำแน่นขึ้นเล็กน้อย แต่บนใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่สว่างวาบจนน่าขนลุก
"ครรภ์บรรพกาลอลวน... อยู่กับเด็กสาวตัวเล็ก ๆ หรือ"
"ท่านอาจารย์อารุ่นของข้า ออกมาจากครรภ์บรรพกาลอลวนได้แล้วหรือ และนางจำเด็กสาวคนนั้นไม่ได้หรือ"
เฉียวซูเหยาพยักหน้าอย่างแรง
"ใช่ นางจำไม่ได้แล้ว สิบเจ็ดเม่ยเศร้าใจยิ่งนัก นางไม่ยอมกลับมา บอกว่าจะรอท่านอาจารย์ของนางออกมา ท่านช่วยพวกเราด้วย ช่วยสิบเจ็ดเม่ยด้วย..."