เสียงของเล่ออวี้ขาดเป็นห้วง ๆ ร้องไห้เสียจนหายใจไม่ทัน
"ข้าอุ้มเจ้าขึ้นมาจากแม่น้ำ ตอนนั้นเจ้าเป็นไข่ใบหนึ่ง ใหญ่และขาวทั้งยังเปล่งแสงได้
ข้าเอาเจ้าเข้านอนด้วยกันทุกวัน ทุกวันได้คลอเคลียกับเจ้า ทุกวันกล่าวราตรีสวัสดิ์กับเจ้า
ข้าหยดเลือดเพื่อผูกพันธสัญญาถึงสามครั้งก็ไม่สำเร็จ แต่ข้าไม่ถือสา
เจ้าเกิดจากข้าฟัก เจ้าคือท่านอาจารย์ของข้า ท่านอย่าปฏิเสธข้าเลย..."
ฟักออกมา
คิ้วของเฉียวซู่ชิงขมวดแน่นกว่าเดิม
นางคือนักบุญหญิงแห่งสำนักเมฆาคราม ยอดฝีมือขั้นต้าเฉิงสูงสุด กลับถูกเด็กสาวตัวเล็ก ๆ อุ้มขึ้นมาจากแม่น้ำ แล้วยังถูกฟักออกมาอีก?
นางมองเด็กสาวที่ร้องไห้ฟูมฟายอยู่บนแท่นหิน แล้วหันไปมองผู้บำเพ็ญรอบด้านที่ยืนอ้าปากค้าง
ทุกคนล้วนจ้องมองนาง มอง 'ท่านอาจารย์ตั้นตั้นที่ถูกฟักออกมา' คนนี้
เฉียวซู่ชิงยืนอยู่กลางอากาศ สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วค่อย ๆ ผ่อนออกมา
หรือควรจะฆ่าเด็กสาวคนนี้เสียให้สิ้นเรื่อง
มิเช่นนั้นภายภาคหน้า หากนางออกไปพล่ามโวยวาย ไปทั่วว่า 'นี่คือท่านอาจารย์ที่ข้าฟักออกมา' เฉียวซู่ชิงจะยังมีหน้ามีตาอยู่หรือไม่?
แล้วหน้าตาสำนักเมฆาครามจะไปไว้ที่ไหน?
แต่นางมองสบดวงตาที่พร่าไปด้วยน้ำตาของเล่ออวี้ คลื่นสังหารในใจก็พลันสลาย เหมือนลูกโป่งที่ถูกทิ่มแทง ฟู่เดียวก็มลายหายสิ้น
มือในแขนเสื้อของนางกำแน่น แล้วคลายออก
ช่างเถิด ไม่ฆ่าแล้ว
เรื่องสังหารผู้บำเพ็ญแห่งวิถีธรรม แพร่งพรายออกไปก็ไม่น่าฟัง