ด้านหลัง ประตูแสงค่อย ๆ ปิดลง
แสงขาวนวลตาห่อหุ้มอยู่เบื้องหลังเล่ออวี้ ปิดกั้นเสียงโห่ร้องสังหาร เสียงกรีดร้องโหยหวน และเสียงกระทบของอาวุธที่อยู่ด้านนอก ราวกับถูกตัดขาดไปสู่อีกโลกหนึ่ง
ขณะเล่ออวี้ลอดผ่านประตูแสง สิ่งที่เห็นตรงหน้ามีเพียงสีขาว
เมื่อแสงขาวสลายไป นางก็พบว่าตนยืนอยู่บนแผ่นดินแปลกตา
ท้องฟ้าเป็นสีม่วงอ่อน เมฆลอยต่ำจนดูเหมือนเอื้อมมือไปก็จับต้องได้
ในอากาศอบอวลด้วยปราณวิญญาณเข้มข้น ยิ่งกว่าที่ผาสำนึกผิดเสียอีก เพียงสูดเข้าไปหนึ่งเฮือก ร่างกายทั้งร่างก็รู้สึกเบาหวิวขึ้นหลายจิน
ไกลออกไปเป็นทิวเขาลดเลี้ยวสลับซับซ้อน มีน้ำตกไหลหลั่งลงมา เสียงน้ำดังซ่า ๆ
บริเวณใกล้เป็นทุ่งหญ้า มีดอกไม้ป่านิรนามเบ่งบานหลากสีสัน ภายใต้ท้องฟ้าสีม่วงอ่อนยิ่งดูสดใสสะดุดตา
ทุกสิ่งล้วนงดงามราวกับภาพวาด งามเสียจนไม่เหมือนจริง งามจนคนมองแทบร่ำไห้
เฉียวซูเหยายืนอยู่ข้างนาง หายใจหอบกระชั้น "เข้ามาได้แล้ว... เราก็เข้ามาได้แล้ว..."
แขนของนางยังมีเลือดไหลอยู่ ปลายแขนเสื้อสีขาวนวลถูกย้อมเป็นสีแดงคล้ำ แต่นางไม่ทันสนใจความเจ็บปวด สายตาจับจ้องแน่วไปยังทิศที่ประตูแสงหายไป คล้ายกำลังรอให้คนข้างนอกเข้ามา
เฉียวจื่อโม่ยืนอยู่ไม่ไกล สายตากวาดมองไปทั่ว สีหน้าเคร่งขรึม
รากวิญญาณอัสนีของเขาสั่นไหวเล็กน้อยในปราณวิญญาณเข้มข้นของเขตหวงห้าม ราวกับกำลังส่งเสียงยินดี
แต่บนใบหน้าของเขาไม่มีความยินดี มีเพียงความกังวล
"ทางเข้าเขตหวงห้ามปิดแล้ว คนนอกเข้ามาไม่ได้ คนในก็ออกไปไม่ได้"