กู้รั่วซีมองไปรอบ ๆ ห้องเช่าที่หลี่มู่หานหาไว้เพื่อให้พวกเธออยู่ด้วยกัน สีหน้าเผยความรังเกียจอย่างปิดไม่มิด
"ฉันเคยอยากอยู่กับนายในห้องหมูแบบนี้จริง ๆ เลยนะเนี่ย มันไม่ใช่ที่ที่คนจะอยู่ได้เลย รู้ไหมว่าตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน"
"เธอจะเอาอะไรกันแน่ รีบ ๆ หน่อยได้ไหม"
"ตอนนี้ฉันอยู่ที่เชิ่งซื่อหัวถิง ย่านคนรวยที่สุดในเมืองเทียนไห่เลยล่ะ"
"แล้วไงต่อ"
หลี่มู่หานเริ่มรำคาญแล้ว
เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่ตอนนี้ความรู้สึกที่เขามีต่อกู้รั่วซีมันเปลี่ยนไปหมดแล้ว
จริงสิ เขาเคยพยายามกู้คืนความสัมพันธ์นี้ ถึงขั้นยอมควักเงินซื้อสร้อยข้อมือเส้นหนึ่งเลยด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้ เขาขอแค่ให้ผู้หญิงคนนี้รีบออกไปจากที่นี่เถอะ
ถึงเธอจะหน้าตาดีก็เถอะ แต่บางอย่างก็เปลี่ยนยาก อย่างเช่นบุคลิกนี่ไง
ตอนนี้ที่เธอแต่งตัวด้วยทองและเพชร ดูเหมือนตัวตลกที่พยายามจะเข้ากับโลกที่ไม่ได้เป็นของตัวเองยังไงยังงั้น
ส่วนเรื่องแก้วที่เธอพูดถึง
ก็แค่เพราะที่บ้านไม่มีแก้วเหลือแล้ว หลี่มู่หานก็เลยล้างเอามาให้เซี่ยเยว่ใช้ เขาไม่มีโอกาสได้อธิบายอะไรเลยด้วยซ้ำ
"แฟนฉันรออยู่ข้างล่างนะ รถคันนั้นนายก็น่าจะเคยเห็นแล้วล่ะ ราคาเท่าไหร่ฉันไม่บอกหรอก กลัวนายจะรู้สึกแย่ แต่นายก็คงอดคิดแบบนั้นไม่ได้หรอก หลี่มู่หาน ฟังฉันนะ ปล่อยมือเถอะ อย่ามาคิดถึงฉันอีก วันนี้ฉันมาเพื่อเอารูปคู่ของเราไป"
หลี่มู่หานฟังจบก็เดินเข้าห้องไปโดยไม่พูดอะไรเลย สักพักเขาก็หยิบกรอบรูปออกมา ในนั้นเป็นรูปคู่ของเขากับกู้รั่วซี
ครั้งหนึ่งในรูปนั้น ใบหน้าของทั้งคู่ดูเด็ก ๆ แนบชิดกัน แย้มยิ้มอย่างมีความสุข
แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว
กู้รั่วซีดูเหมือนไม่อยากมองรูปนี้ บางทีอาจเพราะตอนนี้ฐานะต่างกันแล้ว ไม่คิดจะมองกลับไปในอดีต
หรือไม่ก็ในส่วนลึกของใจเธอ ยังมีความรู้สึกผิดต่อหลี่มู่หานหลงเหลืออยู่บ้าง
สุดท้ายเธอเปิดกระเป๋า หยิบซองจดหมายออกมาวางบนโต๊ะอาหาร
"นี่คือสิ่งที่ฉันคิดว่าจะชดเชยให้นายได้ หลี่มู่หาน รับไว้เถอะ"
"นี่แฟนเธอให้มาเหรอ"
หลี่มู่หานถามด้วยรอยยิ้มเย็นชา
"ใช่ เงินในนี้มากพอให้นายเรียนจบมหาวิทยาลัยแบบสบาย ๆ เลยล่ะ นายจะได้ไม่ต้องทำงานหนักทุกวัน"
"ถือเงินกับของของเธอแล้วรีบไปซะ"
เห็นท่าทีของหลี่มู่หานแบบนี้ กู้รั่วซีคิดว่าเขายังทำใจไม่ได้ ก็เลยพูดตรง ๆ เลยว่า
"ถ้านายยังตื้อไม่เลิกอีก ฉันจะ..."
ตอนที่กู้รั่วซีกำลังพูดอยู่นั่นเอง ประตูห้องน้ำก็เปิดออกทันที
เซี่ยเยว่ห่อตัวด้วยผ้าขนหนูเดินออกมาจากห้องน้ำ
หน้าของเธอมีสีแดงระเรื่อนิด ๆ เพราะเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ร่างกายที่เช็ดมาเล็กน้อยยังมีหยดน้ำเกาะอยู่ ก็มากพอจะทำให้ผู้ชายทุกคนใจสั่น
แถมยังมีหน้าตาที่เหนือกว่ากู้รั่วซีอย่างเทียบไม่ติดอีก
ทั้งหมดนี้ทำให้กู้รั่วซียืนแข็งอยู่ที่เดิม
"นี่ใคร"
กู้รั่วซีชี้ไปที่เซี่ยเยว่ถาม น้ำเสียงเหมือนยังเป็นนายหญิงของบ้านนี้ยังไงยังงั้น
"ไม่เกี่ยวกับเธอนี่ ของเธอได้ครบแล้วหรือยัง"
หลี่มู่หานไม่ได้ตั้งใจจะแนะนำเซี่ยเยว่ให้เธอรู้จัก
แต่กู้รั่วซีกลับไม่ยอม เธอมองไปที่หลี่มู่หานด้วยความโกรธนิด ๆ
"หลี่มู่หาน ฉันยังขนของไม่เสร็จเลยนะ นายก็ให้ผู้หญิงอื่นเข้ามาอยู่แล้วเหรอ นายนี่เก่งจริงนะ"
เจอคำประชดของกู้รั่วซี หลี่มู่หานไม่ได้โต้ตอบอะไร ตอนที่กำลังจะไล่เธออีกครั้ง จู่ ๆ กู้รั่วซีก็เหมือนสังเกตเห็นอะไร
เธอมองหน้าเซี่ยเยว่อย่างพินิจ แล้วก็หัวเราะเย็นออกมา
"นึกว่าใคร ที่แท้ก็คนดังในมหาวิทยาลัยนี่เอง"
กู้รั่วซีก้าวเท้าที่ใส่รองเท้าส้นสูงหรูราคาแพงเข้ามาหาเซี่ยเยว่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันนิด ๆ
"เธอคือเซี่ยเยว่ใช่ไหม เป็นน้องใหม่ปีหนึ่งเหมือนเรา แต่ชื่อเสียงเธอฉันเคยได้ยินมานานแล้วล่ะ ได้ยินว่าเป็นผู้หญิงที่ใช้เงินซื้อได้ หลี่มู่หานให้เงินเธอเท่าไหร่"
อาจเป็นเพราะเห็นผู้หญิงที่หน้าตาเหนือกว่าตัวเองมาโผล่อยู่ในบ้านของหลี่มู่หาน กู้รั่วซีก็รู้สึกไม่ยอมขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
"ศักดิ์ศรี" ของเธอตอนนี้ ไม่อนุญาตให้หลี่มู่หานไปคบกับแฟนที่เด่นกว่าเธอ
ถึงจะแค่หน้าตาก็ไม่ได้
ความไม่ยอมนี้จึงกลายเป็นความมุ่งร้ายต่อเซี่ยเยว่แบบสุด ๆ
แต่เซี่ยเยว่กลับไม่มีปฏิกิริยาอะไร แค่ยืนพิงประตูห้องน้ำ ใช้นิ้วพันเล่นกับผมที่ยังหมาด ๆ อยู่
เหมือนจะชินกับคำพูดแบบนี้แล้ว
"หลี่มู่หาน ฉันเตือนนายนะ ผู้หญิงแบบนี้นอกจากหน้าตาแล้วก็ไร้ค่า มีแต่จะเกาะคนรวยกิน ไม่ต้องไปหลงใหลผู้หญิงที่ใช้เงินซื้อได้แบบนี้"
"ฉันเปล่า..."
เซี่ยเยว่เงยหน้าขึ้นมองหลี่มู่หานนิดนึง เหมือนจะอธิบายอะไร
แต่ก็ถูกน้ำเสียงที่แข็งกร้าวของกู้รั่วซีขัดขึ้นมาทันที
"เธอเป็นคนยังไงไม่ต้องให้ฉันบอกหรอกมั้ง เรื่องของตัวเองน่ะคิดว่าคนอื่นไม่รู้รึไง ขายตัว คบกับพวกนักเลงนอกโรงเรียน แม้แต่พ่อแม่บุญธรรมของเธอตายยังไงก็ยังเป็นปริศนา บางทีอาจจะเกี่ยวกับเธอ..."
แต่ยังพูดไม่ทันจบ หลี่มู่หานก็มายืนบังอยู่ข้างหน้าเซี่ยเยว่แล้ว มองกู้รั่วซีด้วยสายตาเย็นชา
"ฉันจะจำคำเตือนของเธอไว้นะ กู้รั่วซี ผู้หญิงแบบที่เกาะคนรวยกิน ใช้เงินซื้อได้ ฉันจะได้ไม่ไปหลงใหลอีก"
"หลี่มู่หาน นาย!"
กู้รั่วซีฟังออกชัด ๆ ว่าคำพูดของหลี่มู่หานกำลังประชดเธอ ที่แย่คือเธอเถียงกลับไม่ได้ด้วย
เกาะคนรวย ใช่แล้ว ตอนนี้เธอก็อาศัยหนุ่มไฮโซรวย ๆ คนนึงไต่เต้าขึ้นมา
ใช้เงินซื้อได้?
ใช่แล้ว เธอทิ้งแฟนที่คบกันมาหลายปีเพื่อเงิน
ทั้งหมดนี้คือความจริง ตลกที่เมื่อกี้เธอดันเอามาใช้สอนหลี่มู่หาน
กู้รั่วซีโกรธจนเสียหน้า ชี้ไปที่เซี่ยเยว่
"ผู้หญิงสกปรกอย่างเธอจะมาเทียบกับฉันได้ยังไง แค่มีเงิน ก็คงหาคนตามถนน..."
เพี๊ยะ--
หลี่มู่หานต่อยไปที่กำแพงด้านหลังกู้รั่วซี ผลักเธอจนถอยไปติดข้างกำแพง
ตอนนี้แววตาของเขาเย็นชาเยือกเย็น เหมือนมีแสงเย็นยะเยือกพุ่งออกมา
"หลี่มู่หาน นายกล้าทำเพื่อผู้หญิงแบบนี้... นี่นายจะตีฉันเหรอ!? นาย..."
"เห็นแก่ลุงกับป้านะ ฉันไม่ตีเธอ ไปให้พ้น แล้วจะบอกให้นะ เธอคือผู้หญิงของฉัน ไปได้หรือยัง"
นี่เป็นครั้งแรกที่กู้รั่วซีเห็นหลี่มู่หานแบบนี้
ตอนที่คบกัน หลี่มู่หานไม่เคยแม้แต่จะขึ้นเสียงกับเธอ เธอยังคิดว่าหลี่มู่หานเป็นคนไม่มี脾气กับใครเลย เหมือนหมาที่ถูกทำร้ายก็ไม่สู้
แต่ตอนนี้
หมาตัวนี้กลับแยกเขี้ยวใส่เธอซะแล้ว
และต้นเหตุของเรื่องนี้ ก็คือนังแพศยาที่ใคร ๆ ก็ขึ้นได้นั่น
เซี่ยเยว่เองก็ตะลึงเหมือนกัน
เพราะเธอเป็นแค่สัตว์ประหลาดตัวหนึ่ง แต่มนุษย์กลับยอมปกป้องเธอขนาดนี้ทั้งที่รู้ตัวตนที่แท้จริงของเธอแล้ว แถมเมื่อกี้เขายังพูดว่า... ฉันเป็น...
"นายนี่หมดทางเยียวยาจริง ๆ เลย หลี่มู่หาน เรื่องนี้ยังไม่จบ!"
"เอาเงินเธอไปด้วย"
หลี่มู่หานยัดซองจดหมายนั้นกลับใส่มือกู้รั่วซี
กู้รั่วซีก้าวเร็ว ๆ ไปที่ประตู สุดท้ายก็หันกลับมามองหลี่มู่หานแว๊บนึง แล้วก็มองเซี่ยเยว่ที่เงียบมาตลอด
"ผู้หญิงไม่เลือกจริง ๆ แม้แต่ผู้ชายที่คนอื่นเขาไม่เอาแล้วยังยอมเก็บอีก นังแพศยา"
ทิ้งคำพูดนี้เบา ๆ แล้ว กู้รั่วซีก็กระแทกประตูออกไป
หลี่มู่หานถอนหายใจอย่างโล่งอก มองมือที่ต่อยกำแพงตอนนี้ถลอกเลือดออกแล้ว เขาเริ่มครุ่นคิด
ทำไมตัวเองถึงได้ควบคุมตัวเองไม่ได้แบบนี้
ทันใดนั้น มือของเขาก็ถูกใครบางคนจับไว้เบา ๆ
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เซี่ยเยว่เดินเข้ามาอยู่ตรงหน้าหลี่มู่หานแล้ว เธอใช้สองมือประคองมือของหลี่มู่หานไว้เบา ๆ มองเขาด้วยความเป็นห่วง
"ขอโทษนะ"
"ฉันเองที่ต้องขอโทษ เธอคือแฟนเก่าฉันเอง เธอไม่ต้องไปสนใจที่เธอพูดหรอก ฉันขอไปอาบน้ำให้ใจเย็นก่อน"
หลี่มู่หานกำลังจะดึงมือกลับ แต่เซี่ยเยว่กลับดันเขาจนไปติดข้างกำแพง แรงมหาศาลมาก
เธอจับมือของหลี่มู่หานไว้แน่น ตอนที่เงยหน้าขึ้นมานิดนึง ดวงตาสีแดงเลือดที่เย้ายวนใจอย่างที่สุดคู่หนึ่งกำลังจ้องมองหลี่มู่หาน
"ขอโทษนะ ฉันอดใจไม่ไหวแล้ว ขอดูดเลือดอีกครั้งได้ไหม"
"หา? เธอบอกว่าสายเลือดชั้นสูงไม่ใช่เหรอ... ไม่ใช่ ดูบรรยากาศบ้างสิเธอ!"
"ขอโทษจริง ๆ นะ แต่หลังจากดูดเลือดนายเมื่อคืน ฉันก็ค่อย ๆ ควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว"
น้ำเสียงของเธอสั่น ดวงตาที่มองหลี่มู่หานก็เย้ายวนใจอย่างยิ่งเพราะความกระหาย
ดูออกเลยว่า เซี่ยเยว่พยายามกลั้นตัวเองอย่างสุด ๆ แล้ว
ก็คงเป็นอย่างที่เธอบอกนั่นแหละ
ถ้าไม่ได้ดูดเลือดนาน ๆ อาจจะอ่อนแอ แต่ก็จะไม่กระหายเลือดรุนแรงขนาดนี้
ที่ตัวเองให้เธอได้ลิ้มรสเลือดเมื่อวาน ก็เหมือนกับโยนเนื้อสดให้กับสัตว์ป่าที่หิวโหย เสน่ห์แบบนี้มันเกินจะต้านทานไหว