[ยินดีด้วย ได้รับ: เหรียญเอาชีวิตรอด×10, กล่องยาเบื้องต้น×1, เศษการ์ดอัปเกรดพาหนะ×10 (11/10), เส้นใยสังเคราะห์เสริมความแข็งแรง×1 (1/1), หมุดย้ำความแข็งแรงสูง×8 (8/10), เชือกใยยืดหยุ่น×1 (1/1), ชุดเบรกแม่เหล็กไฟฟ้าขนาดเล็ก×1 (1/1), การ์ดตามหาเพื่อน (มีอายุ 24 ชั่วโมง)×1]
สมกับเป็นกล่องทอง สมบัติเยอะกว่าหีบเงินไม่รู้กี่เท่า แต่ไม่มีของกิน! ซิงซิงผิดหวังอยู่แค่วินาทีเดียว
แต่ก็ดี ของส่วนใหญ่เอาไว้อัปเกรดพาหนะ ใช้ได้หมด
เธอมองไปที่รถตู้เก่า ๆ วัสดุอื่นครบแล้ว เหลืออีกสองหมุดกับถ่านอีกสองก้อน
คิดแล้วก็เปิดแผงข้อมูลส่วนตัว หาห้องโถงผู้เล่นเมื่อกี้
ตอนนี้หลายคนขับรถออกไปทำระยะทางรายวันแล้ว แต่ห้องแชทใหญ่ก็ยังสปีดไวมาก ซิงซิงกวาดตามองคร่าว ๆ แล้วพิมพ์ส่งไปเลย:
[ซิงซิง: ใครมีหมุดกับถ่านบ้าง? แลกน้ำมันได้]
ประโยคเดียวเรียกพวกแอบดูเงียบ ๆ โผล่ขึ้นมาอีกเพียบ
[ไอ้เตะขาข้างดีของคนพิการ: ว้าว! เซียนอีกแล้ว!]
[ข้าน้อยหวังขาพิการ: @ไอ้เตะขาข้างดีของคนพิการ ไอ้หมา เปลี่ยนชื่อเลย]
[ไอ้เตะขาข้างดีของคนพิการ: (แคะจมูก .jpg)]
[หนุ่มบริสุทธิ์วัย 42: เซียนจะเอากับถ่านไปทำไม?]
[ผู้เล่น0244……38: @เซียน ผมหิวน้ำ ขอน้ำกินหน่อยได้ไหม?]
[ยิมหนุ่มหล่อติดแอร์: คนข้างบนเป็นขอทานอินเทอร์เน็ต]
[……]
ทุกคนพูดไปเรื่อยเปื่อย ซิงซิงไม่เห็นข้อมูลมีประโยชน์ เลิกคิ้วเตรียมออกจากแชท คิดว่ารถค่อยอัปเกรดตอนเปิดกล่องระหว่างทาง
ตอนนั้นเอง มุมซ้ายบนมีจุดแดงขึ้นมา
ซิงซิงเปิดดู เป็นแชทที่เสี่ยวเมิ่งซินส่งมา
[เสี่ยวเมิ่งซิน: เซียน! ผมมี ถ่านกับหมุดผมมีทั้งคู่ แต่ตอนนี้มือผมบาดเจ็บ ขอแลกเป็นยาได้ไหม]
ซิงซิงคิดเล็กน้อย นิ้วพิมพ์บนหน้าจอไปเรื่อย
[ซิงซิง: เดี๋ยว]
ส่งสองคำแล้วก็ออกจากแชท เปิดกระเป๋าใหม่ หยิบกล่องยาเบื้องต้นออกมาเปิด
[กล่องยาเบื้องต้น: ข้างในมียาแก้ปวด×3, ผ้าพันแผลห้ามเลือด×2, ยาลดไข้×2]
ซิงซิงหยิบผ้าพันแผลห้ามเลือดหนึ่งม้วน เปิดหน้าต่างคุยกับเสี่ยวเมิ่งซิน:
[ซิงซิง: ผ้าพันแผลห้ามเลือดหนึ่งม้วน แลกหมุด×2 กับถ่าน×2 เอาไหม?]
อีกฝ่ายตอบแทบจะทันที
[เสี่ยวเมิ่งซิน: เอา เอา เอา! ขอบคุณเซียนมาก!]
[เสี่ยวเมิ่งซิน: [ส่งอั่งเปาให้ซิงซิง]]
[เสี่ยวเมิ่งซิน: ส่งให้แล้ว เซียน!]
ซิงซิงเปิดอั่งเปา แล้วส่งผ้าพันแผลให้เหมือนกัน
[เสี่ยวเมิ่งซิน: เซียน ขอบคุณ! เป็นพ่อแม่เกิดใหม่! เลือดหยุดแล้ว!]
[เสี่ยวเมิ่งซิน: [โอนพีชน้ำให้ซิงซิง×1]]
[ซิงซิง: ?]
[เสี่ยวเมิ่งซิน: นี่คือน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ของผม หวังว่าจะได้เป็นเพื่อนกับเซียน (เกาหัวยิ้มแห้ง .jpg)]
[ซิงซิง: ได้ เราเป็นเพื่อนกันแล้ว]
[เสี่ยวเมิ่งซิน: ได้รับแล้วได้รับแล้ว (หมาหมุนตัวด้วยความดีใจ .jpg)]
เสี่ยวเมิ่งซินหรือเมิ่งจินเดิมทีไม่มีความหวังแล้ว คิดว่าจะรอตายตรงนั้น ที่ไหนได้กลับมีทางออกใหม่
ก่อนเกมเริ่ม เขาก็เคยเจอกับกล่องสมบัติล่อของคนไม้ขีดไฟ แต่ไม่มีพลังอย่างซิงซิง สุดท้ายต้องตัดนิ้วชี้ข้างหนึ่งทิ้งถึงรอดมาได้
โชคดีที่เขาคว้ากล่องสมบัติมาได้ เอาของที่เปิดได้มาแลกยากับเซียน ไม่งั้นคงตายแน่
คิดแล้วก็เปิดแชทกับเซียนอีกครั้ง โอนพีชน้ำไปอีกหนึ่งลูก
ส่งเสร็จก็ขยับนิ้วที่พันผ้าพันแผลอยู่ ขึ้นรถตู้เก่า ๆ คันนั้นแล้วขับออกไปอย่างมีความสุข
ซิงซิงนั่งอยู่บนถนน กินพีชน้ำไปพลาง นึกถึงว่าอร่อยจริง ๆ ยี่สิบเจ็ดปีที่ผ่านมาชีวิตเธอเป็นยังไงกันแน่?
แล้วก็เห็นอีกฝ่ายส่งมาอีกลูก
[ซิงซิง: ? ส่งผิดหรือเปล่า?]
นานมาก ไม่มีใครตอบ
ซิงซิงเลียเนื้อที่ติดเมล็ดจนเกลี้ยง ยังไม่หายอยาก เลยรับไว้ แล้วส่งน้ำมันเบนซิน×1 กลับไป
โอเค! ใช้หนี้กัน!
เธอเลียริมฝีปากหวาน ๆ เก็บพีชน้ำไว้อย่างทะนุถนอม ไว้กินมื้อหน้า
ถึงเพิ่งลุกขึ้น เดินไปที่รถเข็น เอาแผงข้อมูลสแกนรถเข็น——
[ตรวจพบพาหนะที่อัปเกรดได้ กรุณายืนยันว่าจะอัปเกรดหรือไม่]
ซิงซิงกด "ใช่"
[กำลังประกอบอัปเกรดพาหนะ คาดว่าใช้เวลา 2 นาที โปรดรอสักครู่……]
หนึ่งนาทีต่อมา
[ติ้ง——! อัปเกรดพาหนะสำเร็จ! ระดับปัจจุบัน: ระดับสอง·รถเข็นสองล้อลอยตัวเสริมเกราะ (ขนาดรถเพิ่ม 20％, เกราะ +20％, ไม่มีพลังโจมตี, รับน้ำหนัก 150 กก., แรงคน + แรงลอยตัวเล็กน้อย, ความเร็ว 15 กม./ชม., สถานะลอยตัวลดการกระแทก, เบรกแม่เหล็กไฟฟ้าสามารถหยุดรถได้ทันที)]
พาหนะระดับสองยังต้องใช้แรงคนเข็น แต่พื้นที่ใหญ่ขึ้น ตอนนี้พอจะให้เธอสูง 170 ซม. นั่งขดขาได้
แต่ไม่มีหลังคา ถ้าฝนตกจะแย่ ต้องรีบเก็บกล่องสมบัติหาผ้าคลุมกันฝน
อัปเกรดเสร็จ เห็นว่าเวลาไม่เช้าแล้ว ซิงซิงรีบใช้พลังพิเศษ เตรียมออกเดินทาง
[ประกาศทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์——
ยินดีด้วย ผู้เล่น ซิงซิง อัปเกรดพาหนะสำเร็จ เป็นผู้เล่นระดับสองคนแรกของเซิร์ฟเวอร์ ได้รับรางวัลหีบสมบัติสีเงิน×1 (คนอื่นยังไม่พยายามอีกเหรอ ระวังจะถูกทิ้งห่างเกินไป ตายง่าย ๆ นะ)]
[ประกาศทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์……]
ประกาศซ้ำสามรอบ แล้วยังเป็นแบนเนอร์ทองเด่นชัดอีก ขนาดนี้ผู้เล่นอื่นจะไม่เห็นยังไงไหว
[ผู้เล่น0244……37: เป็นเซียนซิงซิงอีกแล้ว? สงสัยจัง ทุกคนเล่นเกมเดียวกันหรือเปล่า?]
[ยิมหนุ่มหล่อติดแอร์: คนข้างบนอย่าสงสัยเลย พวกเราเล่นเกมเดียวกันแน่นอน แต่เซียนกับเราเล่นเกมเดียวกันหรือเปล่าไม่รู้สิ]
[ลูกน้องแปดโมง: @ซิงซิง เซียน ที่นั่นมีของกินไหม? วันนี้ผมตื่นแต่เช้าไปทำงาน โดนลากตัวออกมาก่อนที่จะได้กินน้ำสักคำ เซียนได้กล่องสมบัติเยอะขนาดนั้น ต้องเปิดได้ของกินเพียบ แบ่งให้ทุกคนหน่อยได้ไหม?]
[ไอ้ขี้แพ้: คนข้างบนพูดถูก! @ซิงซิง ทุกคนเป็นผู้เล่นเกมเดียวกัน มีความสามารถก็ช่วยคนที่ไม่มีหน่อย อย่าใจดำเกินไป]
[ยิมหนุ่มหล่อติดแอร์: @ลูกน้องแปดโมง @ไอ้ขี้แพ้ ให้ตายเถอะ พวกแกสองคนยังจะหน้านักหนาไหม? อ้าปากก็ขอเลยเหรอ? ฉันขี้เกียจที่สุดพวกแบล็กเมล์ศีลธรรมพวกนี้! อยากจะชกให้ตาย……]
[เสี่ยวเมิ่งซิน: @ไอ้ขี้แพ้ แกยังจะหน้านักหนาไหม เมื่อเช้าใช้เหตุผลเดียวกัน หลอกแอปเปิลไปจากฉันหนึ่งลูก ตอนนี้มาแบล็กเมล์เซียนซิงซิงอีกแล้ว? เอาแอปเปิลคืนฉันมา!]
[ไอ้เตะขาข้างดีของคนพิการ: @เสี่ยวเมิ่งซิน พี่ชาย ยังไม่ตายอีกเหรอ?]
[ข้าน้อยหวังขาพิการ: เปลี่ยนชื่อ……]
[ไอ้เตะขาข้างดีของคนพิการ: โลกีย์ รำคาญ ไปไกล ๆ เลย……]
เสี่ยวเมิ่งซิน: @ไอ้เตะขาข้างดีของคนพิการ ฮ่า ๆ! ฉันบุญหนัก เซียนช่วยฉันไว้
@ไอ้ขี้แพ้ ไอ้ขี้แพ้ ไอ้ขี้โกง เอาแอปเปิลคืนฉันมา!]
[ไอ้ขี้แพ้: แกพูดอะไร? ฉันไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้า จะไปเอาของแกได้ยังไง! อย่ามาแอบอ้างชื่อเซียนข่มขู่คนอื่นเลย แกคิดว่าเซียนจะรู้จักแกเหรอ? หึ! พวกชอบประจบประแจงแบบแก น่าขยะแขยงจริง ๆ]
[เสี่ยวเมิ่งซิน: [รูป][รูป] ไอ้* นี้คือตอนแกหลอกฉัน ตอนนั้นฉันคิดว่าตัวเองคงอยู่ไม่นาน เลยหวังดีให้แก ใครจะรู้ว่าแกจะมาโกงเซียนอีก! เซียนคือพระเจ้าชีวิตฉัน แอปเปิลให้หมากินยังไม่ให้แก]
[ไอ้เตะขาข้างดีของคนพิการ: โฮ่ง ๆ ๆ……]
[ข้าน้อยหวังขาพิการ: เปลี่ยนชื่อ โฮ่ง ๆ ๆ……]
[ผู้เล่น……: โฮ่ง ๆ ๆ +1……]
ไอ้ขี้แพ้: @เสี่ยวเมิ่งซิน ไอ้* แก*เอารูปมาโพสต์ได้ยังไง? นี่ละเมิดสิทธิส่วนบุคคลฉันนะ ฉันฟ้องแกได้ รีบเอาออกไป!……
ซิงซิงดูข้อความในกลุ่ม รู้สึกว่าพวกหมาหรือวัวอะไรนั่นน่าหมั่นไส้จริง ๆ
[ซิงซิง: @ลูกน้องแปดโมง ฉันมีของกิน แต่ไม่ให้แก]
[ซิงซิง: @ไอ้ขี้แพ้ ฉันใจดำจริง ๆ ด้วย อีกอย่าง เสี่ยวเมิ่งซินเป็นเพื่อนฉัน เอาแอปเปิลคืนเขาไป]ตัวเองยังไม่มีกินเลย ช่วยทวงคืนให้เสี่ยวเมิ่งซิน เขาน่าจะให้ค่าตอบแทนบ้างใช่ไหม?
ไอ้ขี้แพ้ดูเหมือนจะคิดว่าในเกมเอาชีวิตรอดนี้ ซิงซิงทำอะไรเขาไม่ได้ เลยยิ่งเหิมเกริม กล้าท้าทายด้วยซ้ำ
[ไอ้ขี้แพ้: [รูปแอปเปิล] ฉันเอาไปแล้ว ทำไม? ฉันไม่คืน ทำไม? อยากหนุนหลังลูกน้องแกเหรอ? เก่งจริงก็มารับไปเองสิ!]
ประโยคนี้ทำให้ช่องแชทเงียบไปครู่หนึ่ง
ทุกคนถึงเพิ่งคิดได้ ตอนนี้ใครก็ไม่รู้จักใคร แม้เซียนจะเก่งในเกม แต่ก็ทำอะไรไอ้ขี้แพ้ไม่ได้จริง ๆ
ตอนที่ทุกคนคิดว่าเซียนคงเสียหน้า จะไม่พูดอีกแล้ว ซิงซิงก็พูดออกมา
[ซิงซิง: ได้ รอด้วย]
——