[คนบ้า: อ้าว? มีปัญหาอะไรเหรอ? พี่หมัวไม่เป็นไรใช่ไหม? ต้องให้ช่วยยังไงบ้าง?]
เซินมั่วหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วเอ่ยทดลอง
[ขาวดำชัดเจน: ผมยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า ตอนนี้ท้องเริ่มปวดแล้ว]เขาอยากลองดูว่าคนนี้จะแสร้งทำได้ถึงเมื่อไหร่
[คนบ้า: โอนเงินให้ขาวดำชัดเจน (ขนมปัง×2, โยเกิร์ต×1)]
[คนบ้า: พี่หมัวรีบกินเถอะนะ อดข้าวแล้วฉันจะเป็นห่วงเอา]
สายตาของเซินมั่วมีแววตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่คิดว่าคนนี้จะให้อาหารเขาจริง ๆ หรือว่านางมีแผนการมากมาย หรือว่าสมองของนางมีเส้นขาดไปสักเส้น
แต่ช่างเถอะ! เขาอดทนกับความขยะแขยงพูดกับนางมามากขนาดนี้ รับของจากนางสักหน่อยจะเป็นไร?
เซินมั่วกดรับโดยไม่ลังเล
จากนั้น ก็บล็อกนางทันที
***
ฝั่งตรงข้าม [คนบ้า]เฟิงเจียวเจียวกำลังส่งข้อความหาเซินมั่วด้วยความดีใจ
ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือน[อีกฝ่ายปฏิเสธการรับ]ก็ดังขึ้น รอยยิ้มหวานบนใบหน้าของเฟิงเจียวเจียวแข็งค้าง
นางไม่ยอมแพ้ ส่งไปอีกหลายข้อความ ก็ยังขึ้นว่าปฏิเสธการรับเหมือนเดิม
คราวนี้นางทนไม่ไหว ร้องไห้โฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
ปากเพิ่งจะอ้า ก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนข้อความพิเศษดังขึ้น: "ติ๊งต่อง——"
เฟิงเจียวเจียวหุบปาก แล้วชะโงกไปดู เห็นว่าเป็นข้อความจากเซินมั่ว นางก็ยิ้มออกมาทันที
[ขาวดำชัดเจน: ขอโทษที เมื่อกี้เผลอกดไป]
"อือๆๆ...! ฉันบอกแล้วไงว่าพี่หมัวจะไม่ทิ้งฉันไปจริง ๆ!" เฟิงเจียวเจียวตื้นตันใจจนน้ำตาไหล พอเช็ดน้ำตาเสร็จก็รีบตอบกลับ
[คนบ้า: ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่โทษพี่หมัวหรอก]