เกิ่งปิ่งเหวินผู้รับพระบัญชาไม่กล้ารั้งรอ พาทหารองครักษ์มุ่งหน้าไปยังเจิ้นติ้งทันที
เมื่อถึงเจิ้นติ้ง เกิ่งปิ่งเหวินก็แบ่งกำลังไปประจำรักษาเขตสยงเซี่ยน หม่าโจว และเหอเจียน พร้อมส่งหยางซงเป็นทัพหน้า นำทหาร 9,000 นายไปตั้งค่ายที่สยงเซี่ยน
จูตี้เป็นแม่ทัพผู้ช่ำชองในสนามรบ ย่อมเชี่ยวชาญเรื่องการทหารเป็นธรรมดา
วันที่ 3 หลังเกิ่งปิ่งเหวินมาถึงเจิ้นติ้ง หน่วยสอดแนมก็กางแผนผังการวางกำลังของเขาลงบนโต๊ะตรงหน้าจูตี้
แม่ทัพเฒ่ายกทัพ สิ่งสำคัญคือความรอบคอบ
กองทัพอ้างว่ามี 300,000 นาย แต่กำลังพลที่มาถึงจริงมี 130,000 นาย ตั้งค่ายอยู่สองฝั่งแม่น้ำหูถัว โดยแบ่งกำลังฝั่งเหอหนานและเหอเป่ยเท่า ๆ กัน คอยหนุนเนื่องกันและกัน
ทัพหน้า 9,000 นายที่หยางซงนำล้วนเป็นทหารชั้นยอด เคลื่อนออกไปตั้งมั่นที่สยงเซี่ยน ราวกับตะปูที่ตอกตรึงอยู่บนถนนหลวงสายจากเป่ยผิงไปเจิ้นติ้ง
ทางด้านหม่าโจว พานจงนำกำลังทหารม้ากว่าหมื่นนายตั้งค่ายไว้ ทั้งยังนัดแนะกับหยางซงว่าจะคอยช่วยเหลือกัน
ส่วนเหอเจียนยังมีกำลังทหารม้า 100,000 นายของสวีข่ายคอยกดดันอยู่ห่าง ๆ ท่าทีเช่นนี้หมายจะกักจูตี้ไว้รอบเป่ยผิง แล้วบีบวงเข้ามาทีละคืบ
จูตี้จ้องแผนผังนั้นอยู่นาน ก่อนใช้นิ้วชี้ไปยังสยงเซี่ยน
“ทหาร 9,000 นายของหยางซงคือกรงเล็บที่เกิ่งปิ่งเหวินยื่นออกมา” เขาเงยหน้ามองเหล่าแม่ทัพในกระโจม “กรงเล็บยื่นมาไกลเกินไปแล้ว ตัดมันทิ้งเสีย เกิ่งปิ่งเหวินก็จะหดกลับไปเอง”
จางอวี้ขยับเข้ามาดูแวบหนึ่ง “เมืองสยงเซี่ยนเล็ก ทหาร 9,000 นายเบียดกันอยู่ข้างในย่อมอึดอัด พออึดอัดเข้าก็วุ่นวายได้ง่าย”
จูตี้ไม่ได้ตอบ เขาพลิกดูวันที่หน่วยสอดแนมเขียนกำกับไว้ วันที่ 15 เดือน 8 พลันหัวเราะเบา ๆ “เทศกาลไหว้พระจันทร์” เขาลุกขึ้น เดินไปที่ปากกระโจม แล้วเปิดม่านออกดูท้องฟ้าด้านนอก