“พวกเจ้ารู้หรือไม่? เมื่อเช้านี้... องค์จักรพรรดิองค์ก่อนทรงสำแดงอิทธิฤทธิ์!”
“จริงหรือ? มันเรื่องอะไรกัน?”
“ว่ากันว่าองค์จักรพรรดิองค์ก่อนทนเห็นนางมารร้ายบิดเบือนราชการแผ่นดินไม่ไหว จึงเข้าสิงร่างฝ่าบาท และตวาดประณามนางมารร้าย! ด่าซะนางหมดสภาพ! ถึงกับเป็นลมไปเลยทีเดียว!”
“จริงหรือเท็จ?”
“จริงสิ เจ้าลองคิดดู เดิมฝ่าบาททรงยึดมั่นในกตัญญู แต่จู่ๆ ทำไมวันนี้ถึงระเบิดอารมณ์ออกมา?”
เพราะแต่ก่อนฮ่องเต้เป็นเช่นไร พวกเขารู้ดีแก่ใจ!
“แล้วยังมีอีก ว่ากันว่านางมารร้ายผู้นั้นยังทำเรื่องไม่เคารพต่อหน้าศพองค์จักรพรรดิองค์ก่อน ลองคิดดูสิ เรื่องแบบนี้ นอกจากคนทำเอง ก็มีแต่... องค์จักรพรรดิองค์ก่อนสินะที่รู้?”
“โอ้ จริงด้วย!”
ที่จวนท่านอัครมหาเสนาบดี ฮั่วเสียนเฉิน อัครมหาเสนาบดีคนปัจจุบันนั่งบนเก้าอี้ไท่ซือ หว่างคิ้วขมวดแน่น!
ฮั่วเจวี๋ย บุตรชายคนโตค่อนข้างประหม่าเอ่ย
“ท่านพ่อ ฮ่องเต้น้อยวันนี้เปลี่ยนไปมาก ใช่จริงตามข่าวลือว่านอกวังว่า องค์จักรพรรดิองค์ก่อน...”
“ใจเย็น!”
ฮั่วเสียนเฉินกระแทกถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างแรง!
“บอกเจ้ากี่ครั้งแล้ว เจอเรื่องให้สงบนิ่ง ดูท่าทางเจ้าสิ ข้าจะมอบทุกอย่างของตระกูลฮั่วให้เจ้าได้อย่างไร!”
ฮั่วเจวี๋ยก้มศีรษะลงทันที
“ท่านพ่ออบรมถูกต้อง!”
“ดังคำว่า บัณฑิตไม่กล่าวถึงภูตผีวิญญาณ เรื่องลมๆ แล้งๆ เช่นนี้ อย่าได้เอ่ยถึงอีก!”
พูดอย่างนั้น แต่อารมณ์เขาก็ไม่ได้สงบนัก เพราะต้าฉินนั้นเชื่อเรื่องภูตผีเทพเจ้ายิ่งนัก!
“แล้ว... ทางฮ่องเต้น้อยนั่น?”
“ในนี้ต้องมีเงื่อนงำ อย่าเพิ่งเคลื่อนไหวสุ่มสี่สุ่มห้า หญิงนั่นมันโง่ เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น นางต้องไม่เลิกราง่ายๆ”
……
“ข้าจะฆ่ามัน!”
ภายในวังฉางเล่อกง ไทเฮากำลังบ้าคลั่งทุ่มข้าวของ!
นางคิดว่า หลังจากเกิดเรื่องนี้ ไอ้ลูกผสมนั่นจะถูกผู้คนประณาม
แต่ใครจะคิดว่าสุดท้ายคนถูกด่ากลับเป็นนาง!
แถมยังเอาความลับนางไปแพร่งพราย!
“ไอ้ลูกผสมนั่น มัน... มันกล้าดูหมิ่นข้าถึงเพียงนี้! ข้าอยากให้มันตาย! ข้าอยากให้มันตาย!”
“ไทเฮา!”
ก็เห็นขันทีใบหน้างามรูปหล่อคนหนึ่งโอบกอดนางไว้!
“ไทเฮา อย่าหุนหัน! ไอ้ลูกผสมน้อยนั่นไร้คน ไร้อำนาจ มันปั่นหัวไม่ได้หรอก!”
“หยุนชวนที่รัก! ที่รักของข้า ข้ามีแค่เจ้า! มีเพียงเจ้าที่ดีกับข้า!”
ไทเฮายกมือลูบใบหน้าขันทีน้อย จูบไม่หยุด!
เพียงแต่นางไม่เห็น ใบหน้าขันทีเต็มไปด้วยความอึดอัดรำคาญ!
“ที่รัก ข้าทนไม่ไหวแล้ว ไอ้ลูกผสมนั่นมันดีพอที่จะนั่งบัลลังก์ฮ่องเต้ได้ยังไง ข้าอยากให้ลูกเราขึ้นนั่งแทน!”
“ไทเฮา อย่าเพิ่งบุ่มบ่าม! เราไม่ได้วางยามันเรื่อยมาไม่ใช่หรือ? รอให้ยาออกฤทธิ์ก่อน ค่อยว่ากันมิได้หรือ?”
หยุนชวนตกใจเหงื่อท่วมตัว เขารู้ว่าผู้หญิงคนนี้โง่ แต่ไม่นึกว่าจะโง่ถึงเพียงนี้!
คนอื่นเพิ่งเล่นงานเจ้า แล้ววันรุ่งขึ้นเจ้าก็ตาย ใครจะไม่รู้ว่าเจ้าเป็นคนทำ!
อีกอย่างลูกของพวกเขาขึ้นครองบัลลังก์ได้ยังไง?
“เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าจัดเตรียมการทุกอย่างพร้อมแล้ว บอกออกไปว่า นี่คือบุตรนอกสมรสขององค์จักรพรรดิองค์ก่อน ราชวงศ์ฉินทั้งหมดก็จะเป็นของพวกเรา!”
ไทเฮาค่อนข้างตื่นเต้น!
หยุนชวนทั้งคนตะลึงงัน เฮ้ย เจ้าคิดว่าคนของสำนักจงเหรินเป็นหุ่นตั้งโชว์รึ?
แล้วเสนาบดีผู้สำเร็จราชการทั้งสามนั่นก็ไม่มีทางยอมด้วยนะ!
“คืนนี้ ข้าจะส่งคนไปกำจัดไอ้ลูกผสมนั่น แล้วพรุ่งนี้เราก็เชิดลูกเราขึ้นไป!”
“ไม่ได้ ไทเฮา นี่มัน...”
“ที่รัก เจ้าไม่ต้องห่วง พอไอ้ลูกผสมนั่นตาย ข้าจะยกสามสนมนั่นให้เจ้า! ถึงตอนนั้น ไทเฮา ฮองเฮา และกุ้ยเฟยพร้อมกัน...”
หยุนชวนฟังแล้ว ทั่วร่างพลันร้อนรุ่มขึ้นมาทันที ตัวเขาเองก็เป็นคนมักมากในกาม มิฉะนั้นคงไม่กล้าหลบเป็นชู้กับไทเฮา แถมยังต่อหน้างานศพของจักรพรรดิองค์ก่อน...
เช่นนั้น ถ้าเป็นแบบนี้ ก็ไม่ใช่ไม่ได้นี่นา!
แล้วไทเฮาก็บอกอีกว่า นางเตรียมพร้อมสมบูรณ์แล้ว...
แม่ง เอาวะ!
……
“มีพระเสาวนีย์จากไทเฮา อิ๋งอี้ไม่เคารพกตัญญู ลบหลู่ไทเฮา กดขี่ข่มเหงคนรับใช้ สั่งให้อิ๋งอี้ถูกกักบริเวณห้าวัน คัดลอกคัมภีร์กตัญญูหนึ่งร้อยรอบ เคารพรับโอสถ!”
หยุนชวนวางพระราชโองการในมือ มองอิ๋งอี้อย่างยียวน!
ด้านหลังมีองครักษ์รูปร่างบึกบึนหลายคนยืนอยู่
“ฝ่าบาท เชิญเถอะ!”
เขาคิดว่าจะได้เห็นสภาพฮ่องเต้น้อยร้องไห้ร่ำไห้ แต่กลับต้องตะลึงเมื่อพบว่า ตาสองข้างของเด็กนี่เหมือนหลอดไฟสองดวง!
“โอ๊ะ เสี่ยวเฉา ดูท่าคืนนี้คงเป็นคืนอำลาของเราจริงๆ! เจ้าไม่ต้องห่วงนะ ข้ารับปาก ไปถึงข้างล่างแล้ว จะฝันบอกเจ้า!”
พูดจบ แม้แต่รองเท้าก็ไม่ทันหยิบ วิ่งเปาะแปะตรงไป!
“เฮ้ย ทุกคน ไปกันเลย!”
หยุนชวน “...”
“เดี๋ยวก่อน!”
หลายคนหันกลับมา พบว่าคนที่ส่งเสียงคือเฉากงกง!
“กงกงหยุน พวกเจ้าจะพาฝ่าบาทไปไหนกัน?”
“ตำหนักเหนือ!”
ที่เรียกว่าตำหนักเหนือ มิใช่ตำหนักใดตำหนักหนึ่ง หากหมายถึงหมู่อาคารทางเหนือ ซึ่งเป็นหมู่อาคารรกร้างของแคว้นฉิน!
“ไม่ได้ ฝ่าบาทเป็นโอรสสวรรค์ อีกทั้งทรงเพิ่งหายประชวร จะไปในที่สกปรกรกรุงรังเช่นนั้นได้อย่างไร”
“เฉากงกง นี่เป็นพระเสาวนีย์ของไทเฮา”
หยุนชวนหรี่ตาลงทันที!
“เราย่อมเคารพพระเสาวนีย์ไทเฮา แต่พระวรกายของฝ่าบาทเป็นสำคัญ ดังนั้นเราว่า ใกล้ๆ ที่ตำหนักบรรทมดีหรือไม่?”
ใช่ว่าเฉากงกงจะใจดีอะไร กุญแจอยู่ที่เขากลัวนะสิ!
ไม่ใช่กลัวอิ๋งอี้ฆ่าตัวตาย แต่เพราะถูกกักบริเวณแล้ว อิ๋งอี้จะตายหรือไม่ ก็ไม่เกี่ยวกับเขา!
เดิมทีเขาเป็นคนของไทเฮา ไทเฮาจะทำอะไร เขาก็แค่ให้ความร่วมมือ แถมยังได้เงินในภายหลัง!
แต่ปัญหาคือ เขาได้ยินข่าวลือบนท้องถนน!
โดยเฉพาะประโยคนั้นที่ว่า อิ๋งอี้ถูกองค์จักรพรรดิองค์ก่อนเข้าสิง!
คิดถึงความเป็นไปได้นี้ เขาขนลุกซู่!
เขาว่ามันเป็นไปได้มาก เพราะคืนนั้น ฮ่องเต้น้อยกลายเป็นคนละคน ถ้าไม่ใช่ถูกสิง แล้วคืออะไร?
อีกข้อหนึ่ง อิ๋งอี้เอาแต่จะฆ่าตัวตาย นี่จะใช้วิธีนี้กลับลงไปใต้ดินหรือไม่?
แน่นอน โดยปกติมันก็ดีอยู่หรอก แต่ทนไม่ได้ที่อิ๋งอี้ชอบพูดว่าข้างล่างเตรียมที่ไว้ให้!
เขายังไม่อยากลงไปเร็วนัก! เขาอายุแค่ห้าสิบกว่าเองนะ ยังหนุ่มอยู่เลย!
“ก็ได้! แต่องครักษ์ของข้าสองสามคนนี้จะอยู่คุ้มกันฮ่องเต้ที่นี่!”
“ได้ ไม่มีปัญหา เอ้อ หยุนน้อยสินะ? ตอนกลางคืนมาหาข้าอีกที เอาอาวุธมาเยอะๆ นะ มีด ดาบ กระบี่ หอก ง้าว ขวาน จามร อะไรพวกนั้น จัดมาให้ครบ! ข้ารับไหว!”
หยุนชวน “...”
หัวใจเขาพลันลอยขึ้นทันใด หมอนี่รู้หรือว่าคืนนี้ไทเฮาจะลงมือ?
หยุนชวนมองอิ๋งอี้ที่ยิ้มแย้ม ทันใดนั้นรู้สึกถึงความหวาดกลัวอย่างหนึ่ง ความรู้สึกนั้นราวกับทุกสิ่งทุกอย่างของตัวเองถูกเขามองทะลุปรุโปร่ง!
ใจเย็น ไทเฮาบอกแล้วว่านางเตรียมพร้อม ไม่มีทางมีปัญหา!
เขารีบร้อนออกจากตำหนักบรรทม อิ๋งอี้มองเฉากงกงแวบหนึ่ง
“เสี่ยวเฉาเอ๋ย เจ้าก็อย่าอยู่ที่นี่เลย คืนนี้ข้าก็ไปแล้ว เจ้าควรไปทำอะไรก็ไป ขืนอยู่ พวกมันไม่กล้าลงมือ!”
“ฝ่าบาทตรัสเล่น กระหม่อมแก่เป็นเดนตายของพระองค์ พระองค์อยู่ที่ใด กระหม่อมแก่ก็อยู่ที่นั่น!”
เฉากงกงก็สะดุ้งเฮือก เพราะจากคำพูดของอิ๋งอี้ มันหมายความว่า เขามั่นใจว่าคืนนี้ฝ่ายนั้นจะลงมือ!
นี่บอกอะไร? บอกว่าองค์จักรพรรดิองค์ก่อนต้องพยากรณ์ไว้ล่วงหน้าแน่!
ต่อให้ถอยหมื่นก้าว ไม่ใช่พยากรณ์ แต่เป็นล่วงรู้ข้อมูลผ่านวิธีที่พวกเขาไม่รู้ เช่นนั้นเรื่องยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่!
ดังนั้นเฉากงกงจึงตัดสินใจทันที จะอยู่ข้างกายอิ๋งอี้ ไม่ไปไหนทั้งนั้น!
“ก็ได้ ข้าหิวหน่อย เจ้าไปเอาอาหารว่างมาก่อนเถอะ คืนนี้เราคงไม่ได้นอนกันแล้ว!”