สิ้นเสียงพูด อาจารย์ก็หายวับไปทันที
“นี่คือวิธีการของเทพเจ้าหรือ? ถ้าสักวันฉันมีความสามารถแบบนี้บ้างก็คงดี”
“เลิกฝันได้แล้ว ถ้าไม่มีพรสวรรค์กับทรัพยากรดี ๆ ชั่วชีวิตนี้พวกเราคงเป็นได้แค่สิ่งมีชีวิตกึ่งเทพ ต่อให้ทะลวงขั้นกึ่งเทพก็ยังทำไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเป็นเทพเจ้าที่แท้จริง”
“ฉันไปก่อนละ ถึงจะไม่มีพรสวรรค์ แต่พื้นที่อาณาจักรเทพของฉันก็พอใช้ได้ ถึงตอนนั้นให้พ่อเข้าไปเลี้ยงวัวเลี้ยงแกะในอาณาจักรเทพของฉันได้ ฐานะที่บ้านจะได้ดีขึ้นบ้าง”
หยางฝานไม่ได้ร่วมวงสนทนาของคนรอบข้าง หลังทักทายจางพั่งแล้วก็รีบออกจากโรงเรียน นั่งรถกลับบ้าน
“กรุณานอนลงในตู้โดยสารนิรภัย รถโดยสารพลังงานนิวเคลียร์กำลังจะออกตัว ความเร็วสูงสุด 800 กิโลเมตรต่อชั่วโมง”
หยางฝานอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านหมิงเยวี่ย ทางใต้สุดของอำเภอหยาง ห่างจากโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งของอำเภอหยางกว่าสามร้อยกิโลเมตร
รถโดยสารพลังงานนิวเคลียร์คันนี้ผลิตจากอาณาจักรเทพของเทพจักรกลคนหนึ่ง แม้จะเป็นสินค้าตกรุ่นที่ทางเมืองเลิกใช้แล้ว แต่สำหรับครอบครัวยากจนอย่างหยางฝานก็นับว่าคุ้มค่ามาก
“ถึงสถานีหมู่บ้านหมิงเยวี่ยแล้ว ค่าโดยสาร 100 แต้มศรัทธา”
หยางฝานลงจากรถแล้วรีบขึ้นตึกกลับบ้าน
พ่อของหยางฝานชื่อหยางเถี่ยซิน มีพรสวรรค์ระดับเอฟด้านขุดแร่ ส่วนในอาณาจักรเทพของแม่ซุนหรงมีสายแร่ขนาดจิ๋วอยู่พอดี
ทั้งสองจึงตกลงร่วมมือกัน เริ่มใช้ชีวิตด้วยกัน และต่อมาก็มีหยางฝาน
เวลานี้หยางเถี่ยซินกับซุนหรงกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ในห้องนั่งเล่น เบื้องหน้ามีบัตรเปล่าวางเรียงกันหลายใบ ทั้งคู่หยิบขึ้นมาวางลง แล้วส่งให้กันและกัน
หยางฝานเห็นภาพนี้จนชินแล้ว นี่คืองานของพ่อแม่เขา
พ่อจะส่งผู้ศรัทธาที่มีพรสวรรค์ด้านขุดแร่เข้าไปทำงานในอาณาจักรเทพของแม่ จากนั้นก็นำแร่หายากเก็บลงบัตรเปล่า ก่อนนำไปประกาศขายทางออนไลน์
กล่าวได้ว่าที่หยางฝานเติบโตมาได้จนถึงทุกวันนี้ และยังได้เข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งของอำเภอหยาง ก็เป็นเพราะสายแร่ขนาดจิ๋วในอาณาจักรเทพของแม่
“ฝานเอ๋อร์กลับมาแล้วหรือ ในตู้เย็นมีสเต๊กกับสลัดสด ๆ รอแม่กับพ่อขุดผลผลิตของสายแร่วันนี้ให้หมดก่อน แล้วค่อยคุยเรื่องการปลุกพลังของลูกนะ” ซุนหรงกล่าว
หยางฝานพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ
ครอบครัวของพวกเขาใช้ชีวิตอย่างกระเบียดกระเสียร ทั้งค่าเล่าเรียนและค่าครองชีพของหยางฝาน ค่าเช่าบ้านในหมู่บ้านหมิงเยวี่ย รวมถึงภาษีสารพัดอย่าง พอสิ้นเดือนก็แทบไม่มีแต้มศรัทธาเหลือเก็บ
จะบอกว่าครอบครัวของพวกเขาใช้ชีวิตอยู่บนเส้นแบ่งความเป็นความตายมาตลอดก็ไม่เกินจริง ดังนั้นสิ่งสำคัญที่สุดในแต่ละวันคือขุดผลผลิตจากสายแร่ให้หมด
หยางฝานเดินไปที่โต๊ะอาหาร เปิดนาฬิกาข้อมืออัจฉริยะ แล้วเห็นอีเมลจากกระทรวงศึกษาธิการที่มีเครื่องหมายแจ้งเตือนเด่นชัด
“นักเรียนหยางฝาน พื้นที่เริ่มต้นของอาณาจักรเทพ 1,000,000 ตารางกิโลเมตร พรสวรรค์ทรัพยากรระดับเอฟ
กระทรวงศึกษาธิการแนะนำให้เลือกเส้นทางถ่ายโอนทรัพยากรด้านสนับสนุน
เหตุผล: อาณาจักรเทพมีพื้นที่กว้างขวาง เหมาะสำหรับใช้เป็นคลังเก็บของ อีกทั้งยังมีพรสวรรค์ทรัพยากรระดับเอฟ ซึ่งช่วยเพิ่มมูลค่าและรักษามูลค่าของทรัพยากรได้ในระดับหนึ่ง
แนวทางการเลี้ยงดูผู้ศรัทธา ควรมุ่งเน้นการเพาะปลูก การเลี้ยงสัตว์ การทำเหมือง การล่าสัตว์ การเก็บสมุนไพร และงานดำรงชีพด้านอื่น ๆ
คำแนะนำสำหรับการพัฒนาอาณาจักรเทพในช่วงแรก: ซื้อบัตรเพาะพันธุ์ เนื่องจากพื้นที่อาณาจักรเทพกว้างใหญ่เกินไป ทำให้ช่วงแรกมีประชากรไม่เพียงพออย่างมาก
เนื่องจากนักเรียนได้รับการประเมินระดับซีลบ กระทรวงศึกษาธิการจึงมอบรางวัล 100,000 แต้มศรัทธา (หมายเหตุ: แต้มศรัทธานี้ถูกกำหนดเงื่อนไขให้ใช้พัฒนาอาณาจักรเทพของตนเองได้เท่านั้น ไม่สามารถนำไปจ่ายภาษี ใช้เพื่อความบันเทิง หรือวัตถุประสงค์อื่นได้)
รางวัลบัตรอาคารระดับซีแบบสุ่ม (หมายเหตุ: ห้ามนำไปขาย)”
หยางฝานใช้สายตากดรับไฟล์แนบตรงมุมขวาล่าง พลันรู้สึกว่ามีพลังงานลึกลับสายหนึ่งปรากฏขึ้นในอาณาจักรเทพของตน
“ประมุขเทพ: หยางฝาน
พื้นที่อาณาจักรเทพ: 1,000,000 ตารางกิโลเมตร
พรสวรรค์: พรสวรรค์ทรัพยากรระดับเอฟ (ทรัพยากรทุกชนิดในอาณาจักรเทพเติบโตเร็วขึ้น 10%)
พรสวรรค์ระดับเอสเอสเอส: วิวัฒน์ (พรสวรรค์หนึ่งเดียว สามารถเร่งวิวัฒนาการของอาณาจักรเทพได้)
แต้มศรัทธา: 100000
อาคาร: บัตรอาคารระดับซี (ยังไม่ได้ใช้งาน)”
“สมกับเป็นรางวัลปลุกพลังที่มีได้ครั้งเดียวในชีวิตจริง ๆ รางวัลช่างมากมายเหลือเกิน” หยางฝานทอดถอนใจ
อาศัยสายแร่ขนาดจิ๋วของซุนหรงผู้เป็นแม่ ครอบครัวของพวกเขามีรายได้เพียงเดือนละสามพันกว่าแต้มศรัทธา แต่ครั้งนี้กระทรวงศึกษาธิการกลับมอบให้ถึง 100,000 แต้ม
ทรัพย์สินก้อนโตเช่นนี้ย่อมเคยทำให้คนคิดไม่ซื่อ ถึงขั้นมีกรณีที่คนบ้าคลั่งมีลูกจำนวนมาก พอได้รางวัลก้อนนี้แล้วก็ตัดขาดความสัมพันธ์พ่อลูกทันที ด้วยเหตุนี้กระทรวงศึกษาธิการจึงออกกฎใหม่ กำหนดให้รางวัลที่มอบแก่ผู้เรียนใช้พัฒนาอาณาจักรเทพของนักเรียนเองเท่านั้น
“ฝานเอ๋อร์ ปลุกอาณาจักรเทพแล้ว ได้พรสวรรค์อะไรหรือเปล่า?”
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร หยางเถี่ยซินกับซุนหรงก็ทำงานวันนี้เสร็จแล้ว และมานั่งอยู่ข้างหยางฝาน
“พรสวรรค์ทรัพยากรระดับเอฟครับ” หยางฝานตอบ
“อย่างนั้นหรือ ก็ไม่เลวนะ ถือเป็นพรสวรรค์สารพัดประโยชน์ ต่อไปอาณาจักรเทพของลูกจะพัฒนาได้เร็วกว่าคนทั่วไปไม่น้อย อีกทั้งยังมีวิธีหาแต้มศรัทธาอีกตั้งหลายทาง” หยางเถี่ยซินพยักหน้า สีหน้าพึงพอใจ
ซุนหรงวางสเต๊กชิ้นหนึ่งตรงหน้าหยางฝาน ก่อนพูดต่อว่า “ข่าวดีคือ ต่อไปภาระของครอบครัวเราคงเบาลงมาก ฝานเอ๋อร์ วันนี้กระทรวงศึกษาธิการประเมินลูกระดับเอฟ ได้รางวัลอะไรบ้าง?”
“ผมไม่รู้ครับ”
“อะไรนะ หรือพรสวรรค์สารพัดประโยชน์ของลูกจะทำให้ได้ผลประเมินระดับอี?” หยางเถี่ยซินหัวเราะ
“ผมได้ระดับซีครับ”
“พรวด!” หยางเถี่ยซินพ่นน้ำผลไม้คั้นสดในปากออกมา ก่อนจะไอโขลกอย่างแรง
“ไอ้เด็กเวร อย่ามาโม้ต่อหน้าพ่อ ระดับซีกับผีน่ะสิ ไม่ดูบ้างหรือว่าครอบครัวเราเป็นยังไง ยีนของพ่อกับแม่จะให้กำเนิดอัจฉริยะระดับนี้ได้หรือ?”
“ผมพูดจริงครับ” หยางฝานกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
เมื่อเห็นสีหน้าของลูกชาย หยางเถี่ยซินกับซุนหรงก็พลอยจริงจังขึ้นมาในที่สุด
พวกเขารู้ดีว่าลูกชายไม่ใช่คนชอบพูดโอ้อวด
“หรือว่าลูกมีพรสวรรค์สองอย่าง?” ซุนหรงถาม
“ไม่ถึงขนาดนั้นครับ แต่พื้นที่อาณาจักรเทพของผมมี 1,000,000 ตารางกิโลเมตร” หยางฝานตอบ
พรสวรรค์ระดับเอสเอสเอสสำคัญเกินไป ต่อให้เป็นพ่อแม่แท้ ๆ หยางฝานก็ไม่อยากพูดถึง ไม่ใช่เพราะไม่ไว้ใจ แต่เพื่อหลีกเลี่ยงความเสี่ยง
“1,000,000 ตารางกิโลเมตร ลูกพูดจริงหรือ!”
หยางฝานไม่ได้อธิบายอะไร เพียงส่งต่อเอกสารจากกระทรวงศึกษาธิการให้พ่อแม่โดยตรง
“โอ้โห แบบนี้ประหยัดบัตรขยายอาณาจักรเทพไปได้ตั้งเท่าไร แถมยังมีรางวัลอีกมากมาย รายได้สุทธิสามสี่ปีของเรายังเทียบไม่ได้เลยมั้ง” หยางเถี่ยซินกลืนน้ำลายอึกใหญ่
หยางเถี่ยซินลุกขึ้นตบไหล่หยางฝานอย่างตื่นเต้น “รีบใช้บัตรอาคารระดับซีเลย ถ้าได้สายแร่ขนาดเล็กมา พ่อจะกู้เงินไปซื้อบัตรเพาะพันธุ์ให้ได้ ถึงตอนนั้นครอบครัวเราก็ย้ายออกจากหมู่บ้านหมิงเยวี่ยได้แล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หยางฝานก็ขยับความคิดและใช้บัตรอาคารระดับซีใบนั้น
เมื่อจิตสำนึกของหยางฝานเข้าสู่อาณาจักรเทพ เขาก็พบว่าตรงใจกลางมีบ่อน้ำรูปพระจันทร์เสี้ยวปรากฏขึ้น
“บ่อน้ำจันทรา: ทุกสิบปีจะผลิตหยาดน้ำค้างจันทราหนึ่งหยด
หยาดน้ำค้างจันทรา: มีสรรพคุณถอนพิษ รักษาบาดแผล และเสริมสร้างร่างกายในระดับอ่อน หากดื่มเป็นเวลานานจะช่วยเปลี่ยนแปลงสภาพร่างกาย”
“เป็นอย่างไรบ้าง? ได้อาคารประเภททรัพยากรมาหรือเปล่า?” หยางเถี่ยซินกับซุนหรงถามด้วยความคาดหวังจากโลกจริง
“บ่อน้ำจันทราครับ” หยางฝานตอบ เขาเรียนพื้นฐานเกี่ยวกับอาณาจักรเทพมาหลายปี ย่อมรู้จักอาคารชนิดนี้
“น่าเสียดาย ถ้าเป็นสายแร่ก็คงเหมือนเราได้เปลี่ยนปืนเป็นปืนใหญ่แล้ว” หยางเถี่ยซินถอนหายใจ
ซุนหรงกลอกตาใส่ “อย่ารู้จักแต่เรียกร้องสิ บ่อน้ำจันทรามีราคาตลาดประมาณ 300,000 แต้มศรัทธา ครอบครัวแบบเรา เกรงว่าตลอดชีวิตคงมีโอกาสได้มันก็แค่ตอนปลุกพลังครั้งแรกเท่านั้น
“อีกอย่าง ผลผลิตของบ่อน้ำจันทรายังแน่นอนด้วย โลกจริงหนึ่งวันเท่ากับหนึ่งปีในอาณาจักรเทพ ใช้เวลาแค่ 10 วันก็ได้หยาดน้ำค้างจันทราหนึ่งหยด มีมูลค่า 1,000 แต้มศรัทธา
“มีบ่อน้ำจันทรานี่แล้ว ต่อให้ฝานเอ๋อร์ไม่ทำอะไรเลยก็ยังเป็นคนที่มีรายได้เดือนละ 3,000 แต้มศรัทธา อย่างน้อยต่อไปก็มีพอกินพอใช้ไปตลอด แม้จะไม่ทำอะไรเลยก็ตาม”
“แม่พูดถูก รางวัลจากกระทรวงศึกษาธิการมีได้ครั้งเดียวในชีวิต โชคดีที่ไม่ได้อาคารสิ้นเปลืองหรืออาคารต่อสู้มา เพราะกฎหมายห้ามขาย แบบนั้นถึงจะเรียกว่าขาดทุนจริง ๆ”
“พ่อแม่ครับ พอมีรายได้นี้แล้ว ชีวิตที่บ้านคงสบายขึ้นมาก พวกพ่ออย่ากดขี่ผู้ศรัทธามากเกินไปเลยครับ ไม่ดีต่อสุขภาพ” หยางฝานกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง