“ผะ...ผมให้ตายเถอะ พ่อบุญธรรม นี่มันเรื่องอะไรกัน? มีสาวกตั้งมากมาย แถมยังติดอาวุธกันทุกคนอีก! พ่อบุญธรรมไม่ได้เลี้ยงงูสมบัติโพธิอยู่หรอกหรือ?” จางพั่งขยี้ตาแรง ๆ จิตใจถูกกระแทกอย่างหนักอีกครั้ง
“หมอนั่นใครน่ะ? ก็เป็นคนห้องเจ็ดแท้ ๆ ทำไมคะแนนถึงใกล้จะแซงเข้า 100 อันดับแรกแล้ว?”
แม้ในโลกจริงจะผ่านไปเพียงไม่กี่ชั่วโมง แต่ภายในอาณาจักรเทพกลับผ่านไปหลายเดือนแล้ว
กระดานจัดอันดับขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่กลางสนามกีฬา
“อันดับ 1 ลั่วปิง คะแนน 1.63 ล้าน
อันดับ 2 หลี่เทียนเหิง คะแนน 420,000
……
อันดับ 99 หลี่ซูหาว คะแนน 180,000
……
อันดับ 105 หยางฝาน คะแนน 140,000
……”
อันดับในตอนนี้ไม่ได้บ่งบอกถึงระดับความแข็งแกร่ง อย่างไรเสียอาณาจักรเทพที่ใช้สอบครั้งนี้ก็มีพื้นที่กว้างใหญ่เกินไป เหล่าสาวกใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการตามหาสัตว์อสูร โอกาสต่อสู้จริงจึงมีน้อยมาก
นักเรียนบางคนทั้งที่เป็นนักเรียนห้องหนึ่งชั้นมัธยมปลายปีสาม แต่ตอนนี้กลับอยู่นอก 800 อันดับแรก
“ตอนหยางฝานตื่นพลังครั้งนั้นก่อเรื่องฮือฮาไม่น้อย แม้พรสวรรค์ระดับเอฟของเขาจะเป็น ‘ทรัพยากร’ แต่อาณาจักรเทพเริ่มต้นกลับมีพื้นที่สูงถึงหนึ่งล้านตารางกิโลเมตร”
“นึกออกแล้ว หมอนี่ไม่ธรรมดาเลย ถึงกับมีสิ่งมีชีวิตขั้นหนึ่ง 6 ตัว พัฒนาการของอาณาจักรเทพแบบนี้ก็น่าจะมีคุณสมบัติเข้าห้องหนึ่งได้แล้วมั้ง”
“ถ้าดูแค่ความแข็งแกร่งของสาวก ก็ยังพอถูไถอยู่”
“หลี่ซูหาวก็อยู่ห้องเจ็ดเหมือนกัน ทำไมถึงเก่งขนาดนั้น มีสิ่งมีชีวิตขั้นหนึ่งตั้ง 300 ตัว เก่งขนาดนี้แล้วทำไมยังอยู่ห้องเจ็ด?”
“เขาไม่เหมือนคนอื่น หลังตื่นพรสวรรค์ระดับซี ตระกูลหลี่ก็รับเขากลับเข้าตระกูลแล้ว สอบจัดห้องเมื่อไรก็ได้ขึ้นห้องหนึ่งแน่นอน ข่าวนายล้าสมัยแล้ว”