สัตว์ป่าเหล่านี้ไม่ใช่สาวกของหยางฝาน พวกมันมีเพียงสัญชาตญาณให้ล่าและขยายพันธุ์กันเอง บางทีผ่านไปหลายสิบหรือเป็นร้อยปี เผ่าพันธุ์ของพวกมันอาจสูญพันธุ์ก็เป็นได้
หยางฝานไม่ใส่ใจเรื่องนี้เลย ประการแรก สัตว์ป่าที่ไม่มีระดับมีต้นทุนต่ำมาก ประการที่สอง นี่เป็นกระบวนการจำเป็นต่อวิวัฒนาการของระบบนิเวศ
หลี่ชิงอิงเคยพูดถึงในชั้นเรียนว่า เทพสามารถใส่การ์ดทรัพยากรได้หลากหลายชนิด แต่ต้องระวังระดับความแข็งแกร่ง หากช่วงเริ่มต้นของอาณาจักรเทพมีสิ่งมีชีวิตระดับ 2 ขึ้นไปเข้ามา ก็อาจนำหายนะมาสู่อาณาจักรเทพได้
ส่วนสัตว์ป่าระดับต่ำยิ่งมีมากยิ่งดี เทพไม่จำเป็นต้องเข้าไปแทรกแซง หากสิ่งมีชีวิตชนิดใดสูญพันธุ์ ก็พิสูจน์ได้เพียงว่ามันไม่เหมาะกับการพัฒนาของอาณาจักรเทพ และถูกคัดออกจากห่วงโซ่ระบบนิเวศโดยอัตโนมัติ
ผู้แข็งแกร่งอยู่รอด ผู้เหมาะสมเท่านั้นจึงจะอยู่รอด บนเส้นทางพัฒนาอาณาจักรเทพนี้ ไม่ใช่ว่ายิ่งเดินเร็วเท่าไรก็ยิ่งดี เวลาเองก็สำคัญไม่แพ้กัน
“แร้งราตรี 100 ตัว สัตว์ปีศาจระดับ 1 ราคา 3,000 แต้มศรัทธา (หมายเหตุจากผู้ขาย: ไม่แนะนำให้ซื้อภายใน 100 ปีตามปฏิทินอาณาจักรเทพ เพราะสัตว์ปีศาจชนิดนี้มักล่าเด็กทารกมนุษย์)”
หยางฝานลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็กดซื้อ
จากความรู้ที่เรียนมาในชั้นเรียน หยางฝานรู้สึกว่าสาวกของตนใช้ชีวิตสุขสบายเกินไปหน่อย
งูสมบัติโพธิค่อนข้างเกียจคร้าน แทบไม่ออกจากหุบเขาแห่งนั้น ส่วนสัตว์ป่าอย่างละมั่งก็ไม่อาจทำอันตรายแก่เผ่าได้
มีแรงกดดันจึงจะมีแรงผลักดัน หยางฝานคิดว่าอาณาจักรเทพในตอนนี้ถึงเวลานำสิ่งมีชีวิตอันตรายเข้ามาแล้ว