ครอบครัวของพวกเขาเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตศักดิ์สิทธิ์ธรรมดา เมื่อเทียบกับตระกูลลั่วที่ยิ่งใหญ่ราวยักษ์ใหญ่แล้ว ฐานะย่อมไม่เหมาะสมกัน
ตอนนี้สิ่งที่เขาทำได้มีเพียงกำชับให้หยางฝานดีกับลั่วโหรวให้มาก
“ผม... ผมรู้แล้วครับ” หยางฝานไม่อยากอธิบายให้มากความ จึงได้แต่เออออตามคำพูดของพ่อแม่
สมกับเป็นเขตบ้านพักหรู อุปกรณ์ภายในห้องมีครบครัน
ทั้งหุ่นยนต์อัจฉริยะ เก้าอี้นวด เครื่องควบคุมอุณหภูมิและความชื้น รวมถึงเฟอร์นิเจอร์หลากหลายชนิดที่ส่งกลิ่นหอมอันหรูหรา
เมื่อเห็นการตกแต่งที่ครบครันเช่นนี้ หยางเถี่ยซินก็รู้สึกว่าข้าวของที่ขนมาจากบ้านตัวเองช่างด้อยค่าเหลือเกิน
หลังจากสำรวจอยู่ครู่หนึ่ง เฟอร์นิเจอร์เหล่านั้นก็ถูกเก็บกลับเข้าไปในกระเป๋า ก่อนนำไปวางไว้ตรงมุมหนึ่งนอกลานบ้าน
ลูกชายได้เกาะเศรษฐีนีแล้ว ในฐานะพ่อแม่จะฝืนลำบากไปทำไม
หยางฝานขึ้นไปชั้นบนเพียงลำพัง แล้วผลักประตูห้องเข้าไป
ตอนนี้ลั่วโหรวสวมชุดนอน นอนเอนกายอยู่บนเตียง หลับตาพักผ่อน
เมื่อรู้สึกถึงความเคลื่อนไหว ลั่วโหรวก็ลืมตาขึ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ดื่มยาบนโต๊ะ นั่นเป็นยาช่วยตั้งครรภ์ แล้วรีบไปอาบน้ำ อีกสิบนาทีค่อยเริ่มธุระ”
เวลานี้ลั่วโหรวไม่เหลือเค้าความน่าสงสารแม้แต่น้อย สายตาที่มองหยางฝานราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า เยือกเย็นและเฉียบคม
ลั่วโหรวที่กลับสู่สภาพปกติดูงดงามมาก เพราะอาณาจักรเทพได้รับความเสียหาย ตอนนี้ทั่วร่างของเธอจึงมีความเกียจคร้านเพิ่มขึ้นหลายส่วน
“คุณกลับเป็นปกติแล้วเหรอ?” หยางฝานถาม