ที่พักตระกูลลั่ว ห้องของประมุขตระกูล
“ท่านพ่อ ถึงกับเรียกประชุมผู้อาวุโสเพราะหยางฝานเลยหรือ? ท่านบ้าไปแล้วหรือไง?” ลั่วปิงถามอย่างไม่พอใจ
“ข้าเป็นประมุขตระกูลลั่ว ย่อมต้องจัดสรรทรัพยากรให้ทายาทที่มีความสามารถ”
“เขาน่ะหรือมีความสามารถ? ถ้าไม่ใช่เพราะลูกสาวโง่ ๆ ของท่านคอยช่วย เขาจะรอดออกมาได้หรือ?” ลั่วปิงโมโหจนแทบคลั่ง ไม่เข้าใจความคิดของบิดาเลยแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นลูกสาวเถียงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ลั่วไห่ก็กลั้นไม่ไหว หัวเราะออกมา
“ท่านหัวเราะอะไร? มันน่าขำนักหรือไง?”
“ไม่มีอะไร แค่รู้สึกว่าลูกสาวพ่อโมโหจริง ๆ เจ้าหนูนั่นก็น่ารำคาญจริง ๆ” ลั่วไห่พูดพลางกลั้นยิ้ม
“ไอ้หยางฝานนั่นหลอกพวกเราทุกคนเหมือนเป็นคนโง่ ท่านไม่ช่วยลูกระบายแค้นก็แล้วไป ยังจะเพิ่มเงินลงทุนให้เขาอีก ฉัน...”
“พอแล้ว ปิงเอ๋อร์ พ่อดูวิดีโอของโรงเรียนแล้ว สิ่งที่หยางฝานทำไม่มีปัญหา” ลั่วไห่เอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง
“ทำไมล่ะ?”
“ถ้าคนที่ไม่มีแม้แต่ข้าวจะกิน จู่ ๆ เห็นเงินสิบล้านหยวนตกอยู่บนถนน ลูกคิดว่าเขาจะเก็บหรือไม่เก็บ?”
“เขาใช้กฎลักเอาทรัพย์สินหลักของกึ่งเทพต่างเผ่ามา แบบนั้นไม่มีปัญหา แต่ทำไมหลังจากนั้นต้องใช้พวกเราด้วย?”
“ถ้าเขาพูดความจริง พวกเธอจะทำอย่างไร?” ลั่วไห่ย้อนถาม
“เรื่องนี้...” ลั่วปิงนิ่งเงียบไป
จากสถานการณ์ตอนนั้น เกรงว่าคนส่วนใหญ่คงบังคับให้เขาส่งมอบทรัพย์สิน
“เขาแค่เลือกสิ่งที่เป็นประโยชน์กับตัวเองที่สุด ถ้าลองสลับตำแหน่งกัน พ่อก็คงทำแบบเดียวกัน เพราะงั้นพ่อถึงบอกว่าเขาไม่ผิด คนที่ผิดจริง ๆ คือพวกเธอเอง สิ่งที่ห้ามทำที่สุดเวลาเปิดพื้นที่บุกเบิกอาณาจักรเทพ คือฝากความไว้วางใจทั้งหมดไว้กับคนอื่น การสอบครั้งนี้เขาแค่ใช้ประโยชน์จากพวกเธอ แต่ในสงครามอาณาจักรเทพจริง ๆ พวกพ้องที่เรียกกันอาจลอบเล่นงานจากข้างหลังเพื่อชิงรากฐานอาณาจักรเทพของลูกก็ได้ สำหรับลูกแล้ว เรื่องครั้งนี้ถือเป็นบทเรียน จะว่าไปก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย” ลั่วไห่อธิบายอย่างอดทน