วันเวลาผ่านไปทีละวัน เผลอแป๊บเดียว เรื่องประหลาดแห่งขุนเขาธาราก็ถ่ายมาถึงฉากสุดท้ายก่อนปิดกล้องแล้ว
จางซูฮั่นกำลังจะถ่ายฉากสุดท้ายในเรื่องร่วมกับอาจารย์จางซ่งเหอ หรือก็คือคนที่รับบทกู้เจี้ยนซานในละคร
และฉากนี้ก็เป็นฉากสุดท้ายของทั้งกองถ่ายด้วย
ดูเหมือนคนเขียนบทจะมั่นใจอย่างประหลาดว่าจะได้ถ่ายภาคสอง ถึงได้กล้าทิ้งปมไว้ตั้งไม่รู้กี่ปมตอนจบภาคแรก โดยไม่คิดจะคลี่คลายสักปม แล้วก็สะบัดก้นหนีไปหน้าตาเฉย
พอถ่ายมาถึงตอนจบ จางซูฮั่นก็อดสงสัยไม่ได้ว่าตกลงตัวละครของเขาตายหรือยังมีชีวิตอยู่ จนเถียงกับจางซ่งเหอขึ้นมา
เขาคิดว่าตัวละครตายไปแล้ว เพราะฉากก่อนหน้านี้กู้เฮ่อเหนียนที่เขาแสดงถูกศัตรูแทงทะลุหัวใจไปตรง ๆ
จางซูฮั่นงุนงงสุดขีด “แต่หัวใจฉันโดนแทงทะลุไปแล้วนะ?”
“แทงทะลุก็แทงทะลุไปสิ” จางซ่งเหอพูดอย่างไม่ทุกข์ร้อน ยืนกรานว่าเขายังไม่ตาย “มันจะเป็นเรื่องใหญ่อะไรนักหนา”
“ไม่ใช่สิ นี่พูดกันเป็นภาษาคนเหรอ?” จางซูฮั่นทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ “คนปกติที่ไหนโดนแทงทะลุหัวใจแล้วยังมีแรงกระโดดโลดเต้นได้อีก?”
แต่จางซ่งเหอกลับโบกมืออย่างสุขุม ทำหน้าเหมือนจะบอกว่านายยังเด็กนัก “นั่นก็เพราะนายไม่เคยเป็นคนเขียนบทไง คนเขียนบทจะใจแข็งเขียนให้นายตายได้ยังไง?”
จางซูฮั่น: ???
พูดเหมือนเคยเป็นงั้นแหละ?
เอาเถอะ เขายอมแพ้จริง ๆ แล้ว
ทั้งคู่เถียงกันจนไม่มีใครเกลี้ยกล่อมอีกฝ่ายได้ เลยตกลงเดิมพันกัน ใครทายตอนจบผิดต้องยอมทำตามคำขอของอีกฝ่ายหนึ่งเรื่อง