ตั้งแต่สวี่เฉิงอันเซ็นสัญญากับเทียนลู่ด้วย ทั้งสองคนก็แทบจะตัวติดกัน
จางซูฮั่นไปไหน เขาก็ไปด้วย
วันนี้เขามารับเชิญ รับบทเป็นคุณชายเสเพลที่กลับมาจากเรียนต่อต่างประเทศ โผล่หน้าในงานประมูลแห่งหนึ่งเพื่อแย่งของสำคัญชิ้นหนึ่งกับพระเอก แต่สุดท้ายก็แย่งไม่ชนะ แถมยังถูกหยามอย่างหนัก ก่อนจะทิ้งคำขู่ไว้แล้วเดินหนีไปอย่างหมดสภาพ
แม้บทจะน้อย แต่การแต่งตัวกลับพิถีพิถันเป็นพิเศษ
พอสวมสูทแล้วก็เสยผมไปด้านหลังด้วยน้ำมันใส่ผม เผยหน้าผากกว้างเต็มอิ่ม พอยืนอยู่ตรงนั้นก็ให้ความรู้สึกทั้งสูงศักดิ์และหยิ่งยโส เป็นคุณชายตระกูลร่ำรวยที่อารมณ์ร้ายและไม่น่าเข้าใกล้แบบเต็มขั้น
จางซูฮั่นส่องกระจกซ้ายทีขวาที ยิ่งมองก็ยิ่งพอใจ เฮ้ แค่เสยผมทรงนี้ก็ดูเข้าท่าเหมือนกันแฮะ
“ไม่เบานี่” ฉินมู่หยางแซว “สีหน้าประมาณว่าโลกนี้ฉันใหญ่สุด นายเล่นได้เหมือนเป๊ะเลย”
“ก็แน่อยู่แล้ว” จางซูฮั่นเชิดคางขึ้น รับบทได้ทันที “คุณชายอย่างฉันมีฉากไหนที่ไม่เคยเห็นบ้าง?”
“คุณชาย เชิญครับ” ฉินมู่หยางก้มตัวรับมุก แถมยังจัดปกเสื้อให้อีกด้วย
สวี่เฉิงอันยืนยิ้มอยู่ข้าง ๆ มองพี่ชายอวดหล่ออย่างเงียบ ๆ
ฉินมู่หยางกลัวสวี่เฉิงอันจะเบื่อ เลยไปหาผู้กำกับให้ช่วยหาอีกบทให้เขาเล่นสนุก ๆ ด้วย
ยังไงฉากงานประมูลก็ต้องใช้ตัวประกอบอีกหลายคน เพิ่มมาอีกคนก็ไม่มาก ลดไปคนก็ไม่น้อย
พอผู้กำกับเห็นหน้าสวี่เฉิงอันก็รับปากทันที เขายินดีขายหน้าให้เทียนอวี่อยู่แล้ว แค่เพิ่มตัวประกอบเข้าไปคนหนึ่งไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
อีกอย่าง เด็กหนุ่มหน้าตาดีขนาดนี้ ถ้าจ้างนักแสดงรับเชิญโดยเฉพาะก็ต้องเสียเงินไม่น้อยเลย
“รับบทเป็นคนติดตามคุณชายแล้วกัน! ยืนอยู่ตรงนั้นให้กล้องเห็นหน้าก็พอ!”
สวี่เฉิงอันจึงถูกลากไปเปลี่ยนชุดด้วย เป็นสูทแบบเดียวกับคนติดตามคุณชาย แต่เห็นชัดว่าคุณภาพแย่กว่า ผมถูกจัดทรงอย่างง่าย ๆ เผยใบหน้าสะอาดสะอ้านจนเกินไปของเขา
ตอนจางซูฮั่นออกจากห้องแต่งหน้าแล้วเห็นเขา ก็ถึงกับตะลึงในความหล่อ ก่อนจะผิวปากอย่างเจ้าชู้ “โห คุณชายน้อยมาจากไหนเนี่ย?”