เย่าหยานพยักหน้าอย่างพอใจ สายตาหันไปทางไนฟุ ท่าทางคึกคัก
"ผมไม่มีข้อกำหนดพิเศษอะไร แค่ไนฟุต้องคอยดูสถานะของผมให้ดี รีบเติมเลือดให้ผมทันเวลา
แม่มดเลือดบาง พวกนายก็รู้ดี
เอ๊ะ? ไนฟุไปไหนล่ะ?"
ในขณะนั้น ไนฟุฉวยจังหวะพัก สาวเท้าไปหาผู้ดูแลดันเจี้ยน ถามด้วยความลังเล:
"ลุงหวัง ขอถามหน่อยได้ไหมคะ... คนยิงธนูที่โซโล่เมื่อก่อน เขาออกมาแล้วหรือยัง?"
ผู้ดูแลกำลังจิบชาจากกระติกน้ำร้อน พลางจัดเรียงสมุดลงทะเบียน
พอได้ยินคำถาม ก็ขมวดคิ้ว:
"ว่าเด็กบ้านั่นน่ะเหรอ?
ยัง ไม่ได้ออกมา"
ไนฟุรู้สึกใจกระตุก:
"ผ่านไปตั้งครึ่งวันแล้ว... ทำไมยังไม่ออกมาอีกนะ?
ยาคงจะหมดไปนานแล้วสิคะ?"
ดันเจี้ยนมือใหม่ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น จำนวนมอนสเตอร์ก็ไม่น้อย
โซโล่คนเดียว ต่อให้เทคนิคดีแค่ไหน ยาก็เป็นปัญหาใหญ่
ยาพื้นฐานใช้ได้นานสุดแค่ 2-3 ชั่วโมงสำหรับการต่อสู้ต่อเนื่อง
แต่ตอนนี้ ตั้งแต่หยู๋เย่เข้าดันเจี้ยน ก็เกือบหกชั่วโมงแล้ว
ผู้ดูแลส่ายหน้า: "แต่โชคดีที่ในดันเจี้ยนไม่แสดงว่ามีคนตาย"
"ไม่ตายก็ไม่ได้แปลว่าปลอดภัย"
เย่าหยานเดินเข้ามาตอนไหนไม่รู้ ได้ยินบทสนทนา ก็แอบหัวเราะเยาะในใจ
"ผมว่าเขาอาจจะถูกหมูป่าเกราะหินชนจนบาดเจ็บสาหัส ขยับไม่ได้ แล้วไปติดอยู่มุมไหนสักมุมนั่นแหละ"
ไนฟุสีหน้าเป็นกังวล: "งั้น... งั้นเขายังมีโอกาสหนีออกมาเองได้ไหมคะ?"
"เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด" เย่าหยานตอบอย่างเด็ดขาด:
"คนเดียว เข้าไปนานขนาดนั้น ยาคงหมดไปนานแล้ว