เย่าหยานชะงักไป ก่อนจะกวาดสายตามองสมรภูมิเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว
ไม่มี
จากนั้นเขาก็มองไปยังทีมย่อยหลายทีมที่กำลังรุมโจมตีบอส
หยู๋เย่ก็ไม่อยู่ในนั้นเช่นกัน
เขาขมวดคิ้ว
กวาดสายตาหาทั่วสนามไปมาสามสี่รอบ
แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของหยู๋เย่
“หายไปจริง ๆ เหรอ?”
ความว้าวุ่นใจในใจเย่าหยานที่เพิ่งกดลงไปได้พลันปะทุขึ้นมาอีกครั้ง
“ยอมแพ้ไปแล้วเหรอ?
เป็นไปไม่ได้ หมอนั่นไม่มีทางยอมแพ้แน่...”
“หรือคิดจะซ่อนตัวเพื่อแย่งโจมตีสุดท้ายใส่บอส?
แต่ดันเจี้ยนนี้ไม่มีระบบให้รางวัลคนโจมตีสุดท้ายนี่นา...”
ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งร้อนใจ
ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน
“หยู๋เย่ แกไปอยู่ไหนกันแน่วะ?!”
แต่ไม่ว่าเขาจะหาอย่างไร
หยู๋เย่ก็ราวกับหายตัวไปจากโลกนี้
เย่าหยานกัดฟัน บังคับตัวเองให้สงบลง
“คิดไม่ออกก็ไม่ต้องคิด!”
“ยังไงตอนนี้ดาเมจของฉันก็สูงสุดทั้งสนาม
ขอแค่รักษาไว้ได้ รางวัลระดับ S ก็เป็นของฉัน!”
“หยู๋เย่ ต่อให้แกมีแผนอะไร ก็ไม่มีทางแซงฉันได้ในพริบตาหรอก!”
เขาหันหลังพุ่งกลับเข้าสู่สนามรบ แล้วตะโกนเสียงดังว่า
“พวกเรา! ห้ามผ่อนเด็ดขาด!
ต้องดึงค่าความเกลียดชังของราชันออร์คไว้ให้ได้ ต่อให้สิ้นเปลืองแค่ไหนก็ต้องยืนหยัดให้ไหว!”
เฮยซานมองไอเท็มในกระเป๋าที่ลดลงอย่างรวดเร็ว แล้วกลืนน้ำลาย
“คุณชาย พวกเราดึงค่าความเกลียดชังไว้สูงเกินไปแล้ว
บอสไล่โจมตีพวกเราไม่หยุด
สิ้นเปลืองมากเกินไปแล้ว
จะผ่อนสักหน่อยไหมครับ?”
“ผ่อนบ้าอะไร!” เย่าหยานตาแดงก่ำ
“ใช้ไอเท็มให้หมดทุกชิ้น!
รางวัลระดับ S มีแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว!
ขว้างใส่มันต่อไป!”
สมาชิกทีมย่อยต่างมองหน้ากัน ก่อนจะถอนหายใจอย่างจนใจ
“ก็ได้ คุณชายยังไม่เสียดายเงิน แล้วพวกเราจะเสียดายอะไร?”
จากนั้นไอเท็มราคาแพงอีกระลอกก็ถูกใช้ราวกับไม่ต้องเสียเงิน