เซียนเฒ่าจุ๊บปากสองที
“มิน่าล่ะ การรองรับพลังมารถึงไม่พอ
เจตจำนงแห่งหุบเหวลึกในประจำยามเสือนี่
ไม่ใช่สิ่งที่นายในตอนนี้จะรับไหว”
หยู๋เย่เลิกคิ้วขึ้น ตั้งใจยั่วให้เขาโมโหแล้วกล่าวว่า
“ตาแก่ เมื่อกี้ไม่ได้คุยโวว่าตัวเองมีฤทธิ์เดชเก่งกาจนักหรือไง?
หรือว่าทำไม่ได้?”
“เฮ้ เจ้าหนุ่มนี่ ดูถูกคนแก่อย่างฉันหรือไง?”
เซียนเฒ่าถลึงตาจนหนวดกระดิก แล้วยื่นตัวออกมาจากก้อนเมฆ
“ฉันทำได้อยู่แล้ว!
เพียงแต่ว่า...หากต้องการใช้ประจำยามเสือควบคุมกองทัพรัตติกาลทั้งหมด
จำเป็นต้องใช้มานาอย่างต่อเนื่องเพื่อคงสภาพเอาไว้
ฉันลองคำนวณคร่าว ๆ แล้ว
อย่างน้อยต้องมีมานาระดับหลักล้านถึงจะไหว”
“ต่อให้ฉันช่วยแก้ปัญหาเพดานการรองรับพลังมารให้แล้ว
นายก็แบกรับการสิ้นเปลืองระดับนี้ไม่ไหวอยู่ดี!
เจ้าหนุ่ม
พรแบบนี้จะขอส่งเดชไม่ได้
แน่ใจนะว่าจะเอาโอกาสครั้งนี้ไปใช้กับเรื่องนี้?”
หยู๋เย่ฟังจบ
มุมปากกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มแฝงความหมาย
มานาหลักล้านงั้นหรือ?
ไม่มาก ไม่มากเลย
ก็แค่ยาเพิ่มพลังน้ำเงินขนาดใหญ่ไม่กี่ขวดเอง
ปกติเวลาสู้ เขาพึ่งการโจมตีปกติกับม้วนคาถาสกิลสายกายภาพเป็นหลัก
มานาจึงแทบไม่ค่อยถูกใช้
ในกระเป๋ายังตุนยาฟื้นมานาระดับสูงไว้อีกไม่น้อย
สำหรับคนอื่น นี่คือตัวเลขมหาศาล
แต่สำหรับเขา
ยาเพิ่มพลังน้ำเงินก็แค่ของที่ “ทิ้งไว้เฉย ๆ ก็เท่านั้น”