ลู่หมิงหยวนจ้องเขาไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็หัวเราะลั่น:
“คุณหยู๋ คุณหยู๋เอ๊ย ไม่เกรงใจกันเลยจริงๆ นะเนี่ย!
แต่ก็เอาเถอะ คนเก่งก็ควรได้รางวัลและได้รับการสนับสนุน พูดก็เข้าท่าดี”
เขาล้วงเข้าไปในถุงเก็บของอีกครั้ง แล้วหยิบยาหายากระดับสูงชุดหนึ่ง สามสิบขวด ส่งให้หยู๋เย่
“นี่คือยาฟื้นพลังชีวิต [หายาทันที] ที่หายากมาก หนึ่งขวดฟื้นพลังชีวิตได้ 1,500 ใช้อย่างประหยัดล่ะ
เกมดันเจี้ยนคราวนี้ คงไม่มีปัญหาล่ะนะ?”
หยู๋เย่รับมา ดูรายละเอียดบนขวดอย่างละเอียด สายตาจ้องไปที่บรรทัดช่วงเวลาการใช้ทันที
ยาระดับกลางที่เขาเคยใช้ มีคูลดาวน์ 0.5 วินาที
แต่ยาระดับสูงนี้เขียนว่า “ใช้ได้ทันที ไม่มีคูลดาวน์”
รวมกับพรสวรรค์ซ่อนเร้นและฟังก์ชันใช้ให้อัตโนมัติของเขา นี่คือการฟื้นพลังชีวิตแบบไม่จำกัดเลยนี่นา
ของดี!
เก็บยาใส่กระเป๋า ดวงตาหยีเป็นพระจันทร์เสี้ยว
“ขอบคุณท่านอธิการ! แต่...”
“มีคำพูดอะไรอีก?” ลู่หมิงหยวนขนตากระตุก รู้สึกถึงลางไม่ดี
“สุภาษิตสุดท้ายยังบอกว่า—‘ไม่อดทนต่อการเสียสละ ก็ไม่ได้สิ่งที่ต้องการ’”
หยู๋เย่ยิ้มกว้าง ใช้นิ้วสองนิ้วถูกัน เป็นสัญญาณที่คนทั้งโลกรู้ความหมาย:
“ถ้าท่านอธิการเพิ่มให้อีกหน่อย ผมรับประกันได้เลย ดันเจี้ยนนี้ เรตติ้ง S ต้องได้แน่นอน!
ซื่อสัตย์ไม่โกง พูดแล้วต้องทำ!”
ลู่หมิงหยวนเริ่มเหงื่อแตก
บนศิลาตื่นพรสวรรค์มีประวัติผลงานมากมาย แต่ทำไมไม่เขียนว่าคนนี้มันโลภขนาดนี้ล่ะ?
เขาอายุมากแล้ว ช่วงหลายปีนี้คนส่งของมาให้ก็น้อยลง เงินเก็บส่วนตัวก็ไม่ค่อยจะเหลือ
แถมเมื่อกี้ยังมีดาบและยาสามสิบขวดอีก เสียเลือดไปเยอะแล้ว
แต่มองหน้ายิ้มที่มั่นใจและเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นของหยู๋เย่ เขาก็ไม่อยากปล่อยเนื้อชิ้นนี้ไปจริงๆ