ตอนนี้ท่าเรือค้าขายเล็กใหญ่ในเมืองฉางทานล้วนตกอยู่ใต้อำนาจของกลุ่มฉางทานทั้งหมด
ใครอยากขนของเข้าท่าเรือ ต้องจ่าย"ค่าดูแลท่าเรือ"ก่อน
ใครอยากเปิดร้านค้าขายในเมืองฉางทาน ต้องมากราบไหว้และจ่าย"เงินคุ้มครอง"
แม้แต่หน่วยสืบสวนท้องถิ่นก็ต้องเกรงใจกลุ่มฉางทานสามส่วน
คนตรงหน้าคนนี้คือเหอหยวน ลูกชายของหัวหน้ากลุ่มฉางทาน
ข้างหลังเขามีคนสองคน
คนสูงทางซ้ายชื่อซื้อจิ่ว เป็นลูกน้องของเหอหยวน เอาแต่โค้งคำนับตลอดทั้งวัน
ทางขวาเป็นสาวน้อยชื่อชิงชิง หน้าตาสวยน่ารัก แต่แววตาเย็นชามาก
ทั้งสามคนเลเวล 18
"พะ...พวกพี่ครับ..."
หนุ่มน้อยพูดตะกุกตะกักพลางถอยหลังสองก้าว
"ผมเป็นแค่ผู้ฝึกฝนอิสระ แค่มาเก็บมอนสเตอร์เล็กๆ น้อยๆ..."
"เก็บมอนสเตอร์เล็กๆ น้อยๆ?"
เหอหยวนเดินสับเท้าเข้าไปใกล้ ยื่นมือตบๆ ที่ห่อสัมภาระของอีกฝ่าย
"ห่อนี้ตุงๆ แบบนี้ ไม่น่าใช่เก็บมาน้อยๆ นะ?"
เขาทำท่ายิ่งใหญ่ราวกับเป็นเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมาย
"ที่นี่ห้ามเข้าน่ะ ไม่รู้เหรอ? คำพูดของกลุ่มฉางทานคือกฎฟ้า กล้าดึงดันไม่ฟัง"
ชิงชิงและซื่อจิ่วไม่พูดพล่ามทำท่า ตรงเข้าไปแย่งห่อสัมภาระมา ฉีกออกดูต่อหน้า
ข้างในมีของร่วงหล่นออกมากองหนึ่ง—
แกนคริสตัลมอนสเตอร์ป่าคุณภาพต่างๆ หลายชิ้น สมุนไพรเรืองแสงระเรื่อกว่าสิบต้น
แล้วก็เศษโลหะหายากขนาดเท่าฝ่ามือหนึ่งชิ้น เป็นวัสดุชั้นดีสำหรับตีอาวุธ
"เหอะ มีของดีจริงๆ ด้วย"
เหอหยวนเป่าปากเบาๆ ยื่นมือหยิบเศษทองแดงชิ้นนั้นขึ้นมาชั่งน้ำหนัก
"เจ้านี่ดูมีประโยชน์อยู่นะ"
หนุ่มน้อยใจร้อน หน้าแดงก่ำ:"นี่มันของที่ผมเอาชีวิตไปแลกมา!
พวกคุณ...พวกคุณทำแบบนี้ได้ยังไง!"
ซื่อจิ่วตวาดเสียงเขียว:"ว่าไง? ไม่ยอมรับเหรอ?"
ชิงชิงเลือกเก็บของชิ้นดีใส่กระเป๋าตัวเอง ที่เหลือเศษเหล็กคุณภาพทั่วไป โยนทิ้งพร้อมกับผ้าห่อ