มันสะบัดหัว
พยายามทำให้ตัวเองตื่นตัว
ผลกลับเป็นการจามเสียงดังกึกก้องอีกรอบ
“ฮัดชิ่ว!”
มารแมงป่องก้มมองตัวเอง
ขนเปียกโชกทั้งตัวถูกลมกลางคืนพัดจนเย็นเยียบแข็งทื่อ
แม้แต่เหล็กในที่หางก็ยังถูกปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็งสีขาว
แขนขาอ่อนแรงไร้เรี่ยวแรง
ศีรษะมึนงงและปวดตุบ ๆ
เมื่อคืนอุณหภูมิลดฮวบอย่างกะทันหัน
ฝนตกใส่เกือบครึ่งคืน
แถมยังนอนตากลมแรงในหุบเขาไปทั้งคืนอีก—
มันเป็นถึงมารแม่ทัพเลเวล 35 แท้ ๆ กลับดันเป็นหวัดเสียได้
“บัดซบเอ๊ย……”
มารแมงป่องตัวสั่นงันงก
แล้วจู่ ๆ ก็ได้สติขึ้นมา
รีบพุ่งไปที่ริมหน้าผา
มองลงไปยังจุดที่เผ่าเยว่หลีพักผ่อนเมื่อวาน
ว่างเปล่า
กองไฟมอดดับแล้ว
ค่ายถูกเก็บไปแล้ว
“คนอยู่ไหน?!!”
เสียงของมารแมงป่องแหลมสูง เจือความหวาดกลัวและไม่อยากเชื่อ
จบกันแล้ว
หลับเพลินจนสาย พวกนั้นหนีไปนานแล้ว!
“ทุกตัวลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้! ลุกขึ้นมา!!”
มารแมงป่องเตะลูกน้องที่ยังกรนอยู่ข้าง ๆ ให้ตื่นอย่างเดือดดาล
เหล่ามอนสเตอร์ลุกขึ้นอย่างงัวเงีย
บางตัวก็ยังขยี้ตา
บางตัวน้ำมูกไหล
ไม่มีใครรู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
มารแมงป่องพาพวกมันรีบลงจากเขา
ระหว่างทางผ่านป้อมสืบตรวจ
ก็พบว่าปีศาจน้อยสองตัวที่มีหน้าที่เฝ้าสอดแนมกลายเป็นกองเนื้อบดไปแล้ว
หัวใจของมันจมวูบ
จากนั้นก็ก้มมองไปยังกลางหุบเขา
เมทริกซ์ที่มันจัดวางไว้อย่างพิถีพิถันยังคงสมบูรณ์
ไม่มีร่องรอยว่าถูกกระตุ้นแม้แต่น้อย
“เป็นไปไม่ได้……เป็นไปไม่ได้!”
สีหน้าของมารแมงป่องมืดครึ้ม
นี่ไม่ใช่อุบัติเหตุอย่างแน่นอน