ไอ้คนนี่ดูเหมือนจะไม่แยแสอะไรทั้งนั้น ไม่สนใจกลุ่มฉางทาน ไม่สนใจเบื้องหลังหุบเหวลึก
ความรู้สึกผิดปกตินี่ ดูท่าจะมากกว่าตัวเองเสียอีก
และเหอหยวนก็รู้ดีเกินไปว่าสกิล[หยุดฝีเท้าตัดชีวี]มีพลังมากแค่ไหน
คำสาปนี้เขาใช้มาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
ทุกครั้งก็ทำให้อีกฝ่ายทรมานจนร้องห่มร้องไห้ อุจจาระปัสสาวะราด จนสุดท้ายจิตใจพังทลายไปกับความสิ้นหวัง
เขาชอบมองเหยื่อคำสาปดิ้นรนกลิ้งเกลือกอยู่บนพื้น ชอบฟังเสียงกรีดร้องโหยหวนของพวกนั้น
แต่ตอนนี้ เขากลับต้องมาเป็นหนูทดลองของไอ้บ้าคนนี้!
หยู๋เย่ยกมือขวาขึ้น อากาศสั่นไหวเล็กน้อย เส้นแสงสีดำเริ่มรวมตัวกันที่ปลายนิ้ว
"อย่า—"
เสียงของเหอหยวนเพี้ยนไปหมดแล้ว เป็นความหวาดกลัวที่หัวใจแทบฉีก
"อย่า! อย่ามาใกล้!
เธอ...เธอเป็นคนของสถาบันหยุนฉีใช่ไหม?
ฉันสารภาพ!
ฉันปล้นจริง!
ฉันขอมอบตัว!
ฉันยอมรับทุกการตัดสินลงโทษของสถาบันหยุนฉีและหน่วยสอบสวนเมืองหยุนฉี!"
"สารภาพดีนี่!"
หยู๋เย่กระตุกมุมปาก
"แต่ไม่ต้องลำบากวิ่งไปเมืองหยุนฉีหรอก—ตอนนี้ฉันเป็นตัวแทนสถาบันหยุนฉีตัดสินคดีให้เลย!"
เส้นแสงสีดำพุ่งออกจากมือ
วินาทีที่พลังคำสาประเบิดขึ้นภายในร่างของเหอหยวน รูม่านตาของเขาก็ขยายใหญ่โต กล้ามเนื้อทุกมัดกระตุกอย่างบ้าคลั่ง
ไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย—เป็นความสิ้นหวังที่วิญญาณถูกฉีกเป็นเส้นใย แล้วค่อย ๆ ขาดทีละนิด
"อ๊าาา—!!!"
เหอหยวนดิ้นกลิ้งไปมาบนพื้นหินแตกอย่างบ้าคลั่ง