หยู๋เย่อดกลั้นหัวเราะไม่ได้
เขาเดินผ่านไป
ชายชราพลันลืมตาขึ้น
สายตาจับจ้องเขาได้อย่างแม่นยำ
“เอ๊ะ น้องชาย น้องชาย อย่าเพิ่งไปสิ!”
ชายชรากระโจนออกมาจากหลังแผงขายของ
มายืนขวางหน้าหยู๋เย่ไว้
แล้วกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
ดวงตายิ่งเป็นประกายขึ้นเรื่อย ๆ
ราวกับค้นพบสมบัติล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง
“นายมีพรสวรรค์ซ่อนเร้นที่เหนือฟ้าท้าดิน
พลังของมันพุ่งออกมาจากกระหม่อมเลย รู้ตัวหรือเปล่า...”
คำพูดเหมือนกับตอนรอบแรกไม่มีผิด
“ไม่ต้องพูดให้เปลืองน้ำลายหรอก”
หยู๋เย่ขัดขึ้นตรง ๆ
“ตำราพวกนี้ ผมเหมาหมด”
ชายชราตะลึง “หา?”
เขาเบิกตากว้าง
《ดาบมาเยือน》ในมือแทบร่วงลงพื้น
“เหมาหมด...หมดเลยเหรอ? ใจกว้างขนาดนี้เชียว?”
“ใช่แล้ว”
หยู๋เย่พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม
“แต่ผมขอเตือนไว้ก่อนนะ
ถ้าแกเป็นพวกต้มตุ๋น ผมไม่ปล่อยไว้แน่”
ความประหลาดใจบนใบหน้าชายชรา
พลันเปลี่ยนกลับเป็นท่าทีสุขุมรอบคอบ รู้เท่าทันโลกอย่างรวดเร็ว
“หนทางแห่งความถูกต้องในโลกนี้ ต้องการคุณชายผู้มั่งคั่งอย่างน้องนี่แหละ ทั้งจิตใจซื่อตรง มีอุดมการณ์ แถมยังมีอนาคตทางการเงิน มาช่วยแบกรับภาระใหญ่หลวง”
หยู๋เย่ยิ้ม
จ่ายเงินเสร็จแล้ว
เขากวาดหนังสือเก่า ๆ บนแผงใส่กระเป๋าจนหมด แล้วหันหลังจากไป
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว
เขาก็หันกลับไปมอง
ชายชรากำลังเก็บของอย่างคล่องแคล่วว่องไว
ม้วนผ้าแผงขายของเก่า ๆ ที่ขาดเป็นรูขึ้นอย่างรวดเร็ว
แล้วสะพายไว้บนหลังลวก ๆ
ก่อนจะแอบย่องหนีไปตามตรอกอีกสาย...
หยู๋เย่มองแผ่นหลังที่กำลังหลบหนีของเขา
ไม่ได้เอาเรื่อง แค่รู้สึกขบขัน
“หมู่บ้านมือใหม่ก็ยังเหมือนเดิม”
ในเมื่อเริ่มรอบแรกใหม่แล้ว อย่างน้อยก็ควรลองอะไรใหม่ ๆ บ้าง
ในร้านขายอาวุธมีอุปกรณ์หลากหลายชนิดจัดแสดงอยู่