หยู๋เย่เพิ่งจะขมวดคิ้วแน่น พึมพำกับตัวเองว่า
"ไม่ใช่น่ะสิ... ทำไมในแผงสถานะของฉันไม่มีค่าประสบการณ์เข้าเลยล่ะ?
บอสแตกกระจายขนาดนี้ ตามหลักแล้วค่าประสบการณ์ควรจะเข้าบัญชีแล้วนี่นา หรือว่า..."
สายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่กองเศษหินที่พังทลายนั้นอีกครั้ง
"หรือไอ้หมอนี่ยังไม่ตายจริง ๆ ?"
เปลวไฟวิญญาณของราชากระดูกแทบจะดับวูบด้วยความตกใจ
ไปทางโน้นเถอะน่า!
อย่ามัวคิดมากได้ไหม!
ฉันตายสนิทแล้ว! ตายจริง ๆ !
แต่เห็นได้ชัดว่าหยู๋เย่ไม่ได้คิดแบบนั้น
เขายืดข้อมืออีกครั้ง
คริสตัลมังกรเลเวล 3 เม็ดนั้นก็ส่องแสงสีทองเจิดจ้าขึ้นมาอีกครั้ง พลังงานพลุ่งพล่านราวกับดวงอาทิตย์ดวงน้อย ๆ
กล้ามเนื้อแขนแข็งเกร็งนูนขึ้นมา
ที่ปลายหมัดมีคลื่นพลังงานที่ถูกอัดแน่นจนถึงขีดสุดพันรอบอยู่อย่างหนาแน่น อากาศสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจากพลังบิดเบี้ยวนั้นอีกครั้ง
"ไม่มีค่าประสบการณ์ เอาใหม่สักสองสามหมัด"
ปัง!!!
หมัดหนึ่งลงไป หินแตกกระจายปลิวว่อนราวกับถูกระเบิด เศษหินแหลกสลายกลายเป็นผงสีขาวฟุ้งกระจายไปทั่วราวกับแป้ง
ปัง!!!
หมัดที่สองตามลงมา ซากถ้ำที่พังทลายลงไปอีกครึ่งฟุต ราวกับถูกเครื่องบดถนนบดทับ
ปัง!!!
หมัดที่สาม หมัดที่สี่...
ไม่มีท่าทีจะหยุดเลยแม้แต่น้อย ชกทีละหมัด ๆ ลงบนซากปรักหักพัง
"มนุษย์—!"
ที่ก้นสุดของเศษหิน ราชากระดูกพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
เปลวไฟวิญญาณริบหรี่ในเบ้าตาของมันส่องวูบวาบอย่างสุดกำลัง ส่งเสียงร้องโหยหวนครั้งสุดท้ายที่หัวใจแทบฉีก
"เจ้าฆ่าฉันไม่ได้หรอก!
ฉันคือราชากระดูกแห่งหุบเหวลึกกลืนกิน!
ฉันเป็นอมตะ!
ต่อให้เจ้าทุบภูเขาทั้งลูกให้ราบ—ก็—ก็—"