หยู๋เย่ยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะสาดคำด่าในใจ:
"ให้ตายสิ! บ้าไปแล้วเหรอ!
หมูป่า หมาป่าที่ฆ่าไปก่อนหน้านี้ล้วนเป็นแค่มอนสเตอร์โง่ ๆ ที่ได้แต่หอนโวยวาย
เจ้า BOSS นี่กลับพูดภาษาคนได้ด้วยเหรอเนี่ย?"
หัวของหมาป่าแผงคอดำคำรามค่อย ๆ เชิดขึ้น พร้อมกับความเย่อหยิ่งและดูถูกอันเป็นเอกลักษณ์ของเผ่าพันธุ์หมาป่า
จมูกมันสูดดมกลิ่นคาวเลือดของพวกเดียวกันที่ลอยมาจากทางด้านหลังของหยู๋เย่ สายตาคมกริบราวกับมีดในทันใด:
"ข้าถามเจ้า... เจ้าฆ่าลูกหมาป่าของข้าในอาณาเขตของข้ารึ?"
หมาป่าแผงคอดำคำรามส่งเสียงขู่ต่ำ ๆ ในลำคอ:
"เจ้าช่างกล้าดียังไง? จงให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลกับข้า...
เช่นนั้น เมื่อข้ากินเจ้า ข้าจะกัดลงไปอย่างรวดเร็ว เพื่อให้เจ้าได้ทรมานน้อยลง"
ฝูงหมาป่าโดยรอบเริ่มวุ่นวายขึ้นแล้ว
พวกมันก้มตัวลง เผยเขี้ยว คำรามและหอนอย่างอดกลั้น อุ้งเท้าขยุกขยิกกับพื้นอย่างกระวนกระวาย ดวงตาสีเขียวอมเหลืองจับจ้องไปที่หยู๋เย่ราวกับมองดูเนื้อสดบนเขียง
หากไม่ใช่เพราะหัวหน้าโผไม่ได้สั่ง พวกมันคงรุมเข้าไปนานแล้ว
เมื่อเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่ทำให้ทีมมือใหม่ทุกทีมขนหัวลุกและการถามที่กดดันเช่นนี้
คำตอบของหยู๋เย่นั้นเรียบง่ายและรุนแรง มีเพียงห้าคำ:
"จะให้อธิบายอะไรนักหนา"
ยังไม่ทันพูดจบ สายธนูที่เขาลากรอไว้ก็ปล่อยออกมาในทันใด!
"ซู่——!"
ลูกธนูสีเย็นเยียบวาดแสงมรณะท่ามกลางป่าอันมืดสลัว รวดเร็วจนสุดขีด แม่นยำจนน่าหายใจไม่ออก!
หมาป่าเงาธรรมดาตัวหนึ่งที่อยู่แถวหน้าซึ่งอดใจรอไม่ไหว กำลังเด้งดึ๋ง ๆ อย่างคึกคักที่สุด