“มาแล้วก็อย่าคิดว่าจะได้ไป”
หยู๋เย่ฉีกยิ้ม
พี่หมูสัมผัสได้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
มนุษย์ตรงหน้าไม่เพียงไม่หวาดกลัว กลับดูราวกับเห็นเรื่องน่าสนใจเข้า
มันใจหายวาบ คิดจะชักมือกลับ
แต่กลับพบว่าข้อมือของตนถูกอีกฝ่ายจับเอาไว้แน่น
ราวกับถูกเชื่อมติดกับคีมเหล็ก
ชักอย่างไรก็ไม่ขยับ
มอนสเตอร์ตัวเล็ก ๆ รอบข้างมองหน้ากัน ต่างก็ชะงักงัน
“เกิดอะไรขึ้น? พี่หมูออกแรงไม่ขึ้นหรือ?”
“เป็นไปไม่ได้หรอกน่า……”
พี่หมูเองก็รู้สึกว่ามันประหลาดเหลือเกิน
แรงของมันขึ้นชื่อไปทั่วร้านนี้
จะกดมนุษย์คนเดียวไม่อยู่ได้อย่างไร?
มันไม่เชื่อเรื่องพรรค์นี้
จึงพลิกมือกลับมาจับฝ่ามือของหยู๋เย่แทน
นิ้วทั้งห้ากำเข้าหากัน
กล้ามเนื้อทั่วร่างปูดโปน
แล้วเริ่มออกแรง
“ไอ้หนู กล้ามาแข่งแรงมือกับฉันหรือ?
ฉันจะทำให้แกได้รู้ว่าพละกำลังที่แท้จริงเป็นยังไง!”
มันค่อย ๆ เพิ่มแรงขึ้นทีละนิด
เส้นเลือดบนแขนปูดขึ้นเป็นเส้น ๆ
กล้ามเนื้อพองโตจนแทบจะดันผิวหนังให้ฉีกขาด
แต่หยู๋เย่เพียงมองมันอย่างสนอกสนใจ
ราวกับกำลังชมการแสดงห่วย ๆ สักฉาก
“คิดจะใช้พละกำลังจากเลือดลมแค่นี้มาแข่งแรงมือกับฉันหรือ?”
เขายิ้ม
“ฉันเปิดโปรแกรมโกงอยู่ แกจะเอาอะไรมาแข่ง?”
“ถ้ามือฉันใหญ่กว่านี้อีกหน่อย บีบภูเขาให้แตกยังได้”
พี่หมูออกแรงสุดกำลัง
เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผาก
แต่สีหน้าของหยู๋เย่ยังคงผ่อนคลายสบายใจ
แถมยังไม่ลืมเอ่ยวิจารณ์อีกว่า
“ออกแรงหน่อยสิ”
“ให้ฉันดูร่างกายกับเลือดลมของแก จะได้ประเมินความแข็งแกร่ง”
“ดูสิว่าแกอยู่ระดับธรรมดาหรือระดับยอด”
พี่หมูถึงกับงงงัน