คริสตัลมังกรในกระเป๋าลุกไหม้อย่างบ้าคลั่ง
ประกายคมสีทองเข้มบนหมัดยิ่งเจิดจ้าขึ้น
หมัดนี้ไม่มีลูกเล่นใด ๆ
มีเพียงพละกำลังที่บริสุทธิ์และป่าเถื่อนที่สุดบดขยี้เข้าใส่!
สีหน้าของเย่มอจูเปลี่ยนไปในที่สุด
เธอสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามแห่งความตายอย่างแท้จริงจากหมัดนั้น
พละกำลังที่ชายคนนี้แสดงออกมา
เหนือความคาดหมายของเธออีกครั้ง
“เกราะแมงป่อง!”
เธอกรีดร้อง
เส้นใยแมงมุมนับไม่ถ้วนพุ่งทะลักออกจากร่าง
ถักทอเป็นกำแพงสีขาวหนาทึบอยู่เบื้องหน้า
“ตูม!”
พลังหมัดทะลวงผ่านแหแมงมุม
กระแทกเข้าที่อกของเย่มอจูอย่างหนักหน่วง
ร่างแมงมุมมหึมาของเธอกระเด็นลอยออกไปดุจว่าวที่สายขาด
กระแทกเข้ากับกำแพงด้านหลังโรงแรมอย่างแรง
อาคารทั้งหลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ฝุ่นร่วงกราวลงมา
หากไม่มีเส้นใยแมงมุมรองรับอยู่ทั้งด้านหน้าและด้านหลังเพื่อช่วยผ่อนแรง
หมัดนี้คงมากพอจะทำให้เธอระเบิดเป็นชิ้น ๆ!
เย่มอจูไถลลงมาจากกำแพง
ขาทั้งแปดยันพื้นไว้
เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
ใบหน้าที่เคยงดงามเย้ายวนบิดเบี้ยวไปหมดแล้ว
ดวงตาทั้งสองแดงฉานราวเลือด
ไม่มีแววหยอกล้ออย่างก่อนหน้านี้อีกต่อไป
“ดีมาก... นายทำให้ฉันโกรธจนถึงที่สุดแล้ว”
หยู๋เย่ก้มลงมอง
พื้นใต้เท้าเหนียวเหนอะหนะขึ้นมาโดยไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร
แหแมงมุมสีขาวเป็นชั้น ๆ กำลังแผ่ขยายออกไปด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
เพดาน ผนัง โต๊ะเก้าอี้ คานเสา...
ทั้งโรงแรมกำลังถูกแหแมงมุมปกคลุมและกัดกิน
ที่น่าสะพรึงยิ่งกว่านั้นคือ
แมงมุมตัวเล็กสีดำจำนวนมหาศาลทะลักออกมาจากทุกซอกทุกมุม