“น้องชายกับน้องสะใภ้ของผมได้รับโทษแล้ว!” โจวซานพยายามอธิบาย...
“แล้วไง?
พวกเขาถูกลงโทษแล้ว แล้วความเจ็บปวดที่อาหวยได้รับจะหายไปหรือไง?
โจวซาน ซ่งเสวี่ย พวกคุณทำให้ฉันผิดหวังจริง ๆ
ฉันพูดอีกครั้งนะ ถ้าอาหวยตัดสินใจจะกลับไป ฉันสนับสนุนเต็มที่
แต่ถ้าเขาไม่อยากกลับ ก็ไม่มีใครบังคับเขาได้ รวมถึงพวกคุณสองคนด้วย
คำพูดนี้ฉัน ซางอวี่ เป็นคนพูดเอง ไม่ว่าเมื่อไรก็ถือเป็นคำพูดของฉัน” พอพูดจบ ซางอวี่ก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน
“เชิญค่ะ ไม่ไปส่งนะคะ”
ทั้งสองคนเดินจากไปอย่างหมดสภาพ
ซ่งเสวี่ยยังพยายามเกลี้ยกล่อมซางอวี่เป็นครั้งสุดท้าย “หมอซาง ฉันหวังว่าคุณจะเข้าใจหัวอกคนเป็นแม่บ้าง”
ซางอวี่หัวเราะเยาะ “พูดเหมือนกับว่ามีแค่คุณที่เป็นแม่อย่างนั้นแหละ
ฉันเข้าใจแม่ที่รู้อยู่แก่ใจว่าลูกถูกทำให้เจ็บช้ำ แต่กลับยังให้ลูกฝืนทนและยอมเสียเปรียบไม่ได้หรอก”
ใบหน้าซ่งเสวี่ยแดงก่ำ โจวซานคว้าข้อมือเธอไว้ “ไปกันเถอะ ในเมื่อคุยกับเธอไม่รู้เรื่อง
เราก็ไปหาผู้บังคับกองพลเสิ่นกัน”
ซางอวี่กอดอก “เสิ่นจื้อหนานกลัวเมีย คุณลองถามใครสักคนดูก็รู้
เรื่องที่ฉันบอกว่าไม่ได้ เขาไม่มีทางบอกว่าได้หรอก”