“ผมรู้ว่าภรรยาผมคิดถึงเขา
เลยไปหาเขา อยากให้เขามาที่บ้านเพื่อเยี่ยมภรรยาผมสักครั้ง
เขาบอกผมว่าไม่มีเวลา เขายุ่ง
ตอนแรกผมยังอยากคุยกับเขาให้รู้เรื่อง เมื่อก่อนถ้าเขาทำอะไรผิด ผมว่ากล่าวตักเตือน เขาก็ฟัง
แต่คราวนี้ผมยังไม่ทันได้เริ่มพูด เขาก็ชกหน้าผมเต็มแรง
ผมไม่เคยคิดเลยว่าเราจะมาถึงขั้นนี้
ผมโมโหจนทนไม่ไหว เลยคว้าตัวเขาไว้แล้วชกกลับ เขาเรียกลูกน้องมา จากนั้นพวกนั้นก็รุมทำร้ายผมคนเดียว”
หลินไป๋นึกถึงสภาพตัวเองที่หน้าบวมช้ำและน่าอนาถในวันนั้น หัวใจก็ยังเจ็บแปลบเหมือนถูกเข็มทิ่ม
หลี่เฉิงที่เคยเป็นคนดีขนาดนั้น ทำไมถึงเปลี่ยนไปเหมือนเป็นคนละคนได้?
หลินไป๋เช็ดน้ำตาแล้วพูดต่อ “เพราะผมไปทำให้เขาขุ่นเคือง งานที่โรงพยาบาลอำเภอก็ทำต่อไม่ได้แล้ว
ต่อมาผู้อำนวยการโรงพยาบาลบอกผมว่า ทางเขตทหารกำลังรับคน
พี่โจวช่วยหาทางให้ ผมเลยถูกย้ายมาทำงานที่นี่โดยตรง
ผมรู้ว่าพวกคุณอยู่แถวนี้เหมือนกัน แค่ไม่คิดว่าคุณจะได้ทำงานที่โรงพยาบาลเขตทหารแล้ว
สุดท้ายเราสองคนก็ได้เป็นเพื่อนร่วมงานกันจนได้”
เห็นหลินไป๋ยังมีอารมณ์พูดเล่น ซางอวี่ก็รู้สึกดีขึ้นตามไปด้วย เธอปลอบเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ที่นี่ถือว่าสงบกว่าอยู่พอสมควร”
“อืม ผมก็รู้สึกเหมือนกัน บรรยากาศที่นี่ดีกว่าทางนั้นมาก”
“ตอนนี้พี่สะใภ้เป็นยังไงบ้าง ต้องให้ฉันช่วยจัดยาไว้ปรับอาการไหม?” ซางอวี่ถามด้วยความห่วงใย
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย พอผมได้พัก ผมจะพาเธอมาหาคุณ