หลังเวทีหอประชุมของโรงเรียน
เถียนเถียนกำลังเตรียมตัวขึ้นเวที...
ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงใสกระจ่างของพิธีกรด้านหน้าประกาศว่า คนถัดไปที่จะขึ้นเวทีคือ... หลินเซี่ยเซี่ย
เถียนเถียนอึ้งงัน
เธอหันไปมองเพื่อนร่วมชั้นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ทุกคนก็อึ้งตามกันทั้งนั้น
“รายการนี้ควรจะเป็นการเดี่ยวเปียโนของเถียนเถียนไม่ใช่เหรอ ทำไมกลายเป็นการเดี่ยวเปียโนของหลินเซี่ยเซี่ยไปได้?”
พิธีกรบนเวทีก็อึ้งไปแวบหนึ่ง สคริปต์ในมือเขาถูกเปลี่ยนไป?
เจิ้งอัน ประธานนักเรียนผู้รับผิดชอบการจัดรายการทั้งหมดเดินเข้ามา
นักเรียนหลายคนทันทีที่เห็นก็พากันเข้าไปล้อม
“เจิ้งอัน นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?”
“รายการนี้ควรจะเป็นของเถียนเถียนไม่ใช่เหรอ?”
บ้านของเจิ้งอันกับบ้านของเถียนเถียนเป็นเพื่อนบ้านกันที่มีบ้านคั่นอยู่สองหลัง
ทั้งสองอายุใกล้เคียงกัน นับเป็นเพื่อนที่โตมาด้วยกันได้
หลินเซี่ยเซี่ยเงอะงะมองไปที่เจิ้งอัน แล้วก็มองไปที่เถียนเถียน มือทั้งสองบีบชายกระโปรงของตัวเองแน่น ทำท่าน่าสงสารเต็มพิกัด
เจิ้งอันเดินเข้าไปตบบ่าหลินเซี่ยเซี่ยเบา ๆ แล้วพูดเสียงอ่อนโยนว่า “ไปขึ้นเวทีได้แล้ว ไม่ต้องเกรงใจ
รายการที่เป็นของเธอก็คือของเธอ ใครจะมาแย่งไปไม่ได้หรอก”
พอพูดจบ นักเรียนรอบ ๆ ก็อึ้งกันทั้งหมด
“อะไรกันที่ว่าของเธอก็คือของเธอ?”
“รายการนี้มันก็เป็นของเถียนเถียนไม่ใช่เหรอ?”
“ใช่แล้ว เราซ้อมกันมาตั้งกี่รอบ ทำไมกลายเป็นของหลินเซี่ยเซี่ยไปได้?”