“ได้ค่ะ พรุ่งนี้เช้าพ่วงไปเยี่ยมคุณลุงใหญ่ที่โรงพยาบาล จะพาไปด้วยกัน” เสิ่นเหอผิงตอบรับ
เสิ่นหวยตอบอย่างน่ารัก “หนูไปต้มน้ำร้อนก่อนนะ พ่วงลองแช่เท้าเล่นก่อนเถอะ ขับรถกลับมาทั้งทางคงเหนื่อยมากเลยใช่ไหม”
เสิ่นหวยพูดไปก็หิ้วอ่างล้างเท้าวิ่งกระแทกเท้าเข้าไปในครัว ไม่นานก็ถืออ่างน้ำออกมา
เสิ่นเหอผิงรีบเดินเข้าไปจะรับ แต่เสิ่นหวยเอียงตัวหลบ “พ่วงครับ ตอนนี้ลูกแรงเยอะเลย ช่วยหยิบอ่างน้ำล้างเท้าให้ยังไงก็ไหว
พ่วงนั่งแช่เท้าบนเก้าอี้เถอะ รออีกสักครู่ล้างหน้าล้างตาแล้วขึ้นเตียงไปพักได้เลย”
เสิ่นเหอผิงมองเสิ่นหวยที่วิ่งวุ่นไปมา หัวใจอ่อนหวานไปทั้งดวง ลูกชายคนนี้นี่ ดีเกินคาดจริง ๆ
พ่อกับลูกคุยกันเรื่อยเปื่อยไปเรื่อย ๆ เวลาเลยผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ทางนั้นของซางอวี่
หลังจากแน่ใจว่าเสิ่นเจี้ยนจวินยังไม่มีปัญหาอื่นเพิ่มเติม เธอจึงลาหลิวหมิงจื้อและคนอื่น ๆ ว่าจะกลับบ้านก่อน
ช่วงนี้ซางอวี่แทบเหนื่อยยับจนตัวเอง ป่วยเป็นไข้สูงมาครั้งหนึ่ง รู้สึกได้ว่าร่างกายอ่อนแรงขึ้น
ควรต้องพักฟื้นให้เต็มที่อีกสองวัน อีกไม่กี่วันนี้เธอก็ไม่ได้วางแผนจะออกตรวจโรคที่โรงพยาบาล
พอว่างเมื่อไรค่อยมาแวะดูเสิ่นเจี้ยนจวินก็พอ
ซางอวี่ตัดสินใจในใจเรียบร้อยแล้ว เดินช้า ๆ สบาย ๆ จากโรงพยาบาลเขตทหารกลับมาที่บ้านพักข้าราชการ
บ้านว่างเปล่า มีเพียงเธอคนเดียว
ซางอวี่นึกถึงคำพูดของเสิ่นจื้อหนานขึ้นมาอีกครั้ง เขาอาจต้องไปแนวหน้าอีกครั้ง…