เสิ่นเจี้ยนจวินกับเสิ่นเหอผิงคุยกันไว้ก่อนแล้วว่าจะกลับหมู่บ้านซ่างเหอหลังวันที่สี่ของตรุษจีน
ทั้งสองรู้ดีว่าเสิ่นจื้อหนานกับซางอวี่ยุ่งมากในชีวิตประจำวัน
ที่สำคัญครอบครัวใหญ่ของพวกเขามาอาศัยอยู่ที่นี่ทั้งฟาก ก็จริง ๆ ไม่สะดวก กระทบชีวิตปกติของคู่รักหนุ่มสาวด้วย
ข่าวที่จะเดินทางกลับนั้น พวกเขายังไม่ได้บอกเสิ่นจื้อหนาน
หลังอาหารเช้า เสิ่นเหอผิงจึงเอ่ยกับเสิ่นจื้อหนานว่า พวกเขาเตรียมกลับวันที่สี่
จะกลับเร็วขนาดนี้ ซางอวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“อยู่กันอีกสักพักสิ เถียนเถียนก็ไม่ยอมให้พวกคุณไปอยู่แล้ว” ซางอวี่พูด
เจียงหว่านเยวี่ยซึ่งกำลังอุ้มเถียนเถียนอยู่ มองหลานสาวน้อยในอ้อมกอดด้วยความอาลัยอาบ
“ยายก็ไม่อยากให้เถียนเถียนไปเหมือนกัน ถ้าไม่ใช่ตอนนี้สถานการณ์ยังไม่มั่นคง ยายจะอุ้มหลานกลับไปเลยแล้ว” เจียงหว่านเยวี่ยบีบอ้อมกอดแน่นขึ้นเล็กน้อย
เถียนเถียนเงยหน้ามองเธอ มือน้อย ๆ คว้ามือเจียงหว่านเยวี่ยไว้แล้วส่งเสียงอ้อแอ้สองคำ ราวกับกำลังตอบรับคำของคุณยาย
รอยยิ้มของเจียงหว่านเยวี่ยกลับแฝงความขมขื่น เธอไม่อยากจากเด็กน้อยคนนี้จริง ๆ
แต่ครอบครัวทั้งฟากของพวกเขาจะมาอยู่ที่นี่ตลอดไปก็ไม่เข้าท่า
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ตัวตนของเสิ่นเจี้ยนจวินกับเสิ่นเหอผิงค่อนข้างละเอียดอ่อน มาหาลูกที่นี่เพื่อฉลองตรุษจีนไม่มีปัญหา
แต่ถ้าอยู่ยาวต่อไป ย่อมเป็นที่สังเกตของบางคนแน่นอน
พวกเขาก็ไม่อยากสร้างความยุ่งยากให้เสิ่นจื้อหนานกับซางอวี่