ยามเย็นใกล้ค่ำ
ซางอวี่กับเด็กๆ ออกจากบ้านไปด้วยกัน
“คุณพี่ แล้วพี่กับหมอจี้เป็นเพื่อนสนิทกันเหรอครับ” ต้าโกว่วถาม
“ใช่จ้ะ เมื่อก่อนเราเป็นเพื่อนบ้านกัน สนิทกันมาก” ซางอวี่ตอบ
“อย่างนั้นต่อไปพวกเราก็จะช่วยเหลืองานหมอจี้ให้มากขึ้นครับ” ต้าโกว่วพูด
“อืม ปกติหมอเท้าเปล่าเขาก็รับซื้อสมุนไพรอยู่เหมือนกัน วันนี้พี่ลืมถามเขาไป อีกสองสามวันว่างๆ พวกเธอก็ลองไปถามดูได้นะ” ซางอวี่บอก
“จริงเหรอครับ ดีจังเลย”
ในแววตาของเด็กๆ เต็มไปด้วยความดีใจระคนประหลาดใจ
“สมุนไพรสดราคาจะถูกหน่อย พวกเราแบ่งให้เขาส่วนหนึ่ง กับเอาไปส่งโรงพยาบาลที่อำเภอส่วนหนึ่งก็ได้” ซางอวี่คิดอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยขึ้น
เธอหวังให้เด็กๆ หาเงินได้มากขึ้นอีกหน่อย
“ครับ พวกผมฟังคุณพี่ทั้งนั้น” ต้าโกว่วเป็นคนแรกที่แสดงท่าที เขาเชื่อมั่นในตัวซางอวี่อย่างไม่มีข้อแม้ตลอดไป
เด็กคนอื่นๆ ก็ขานรับตามๆ กัน
เด็กๆ พาซางอวี่มาเกือบถึงบ้าน ก่อนจะร่ำลาเธอไป
ซางอวี่อารมณ์ดี เพิ่งเดินไปได้สองก้าว กลับเห็นเฉียวเซินเดินออกมาจากบ้านของตัวเอง
“อาจารย์เฉียว”
“สหายซางครับ ผมมาเอาการบ้านไปให้อาจารย์เจียงน่ะครับ บ่ายนี้มีคาบเรียนอิสระ ผมก็เลยให้เด็กๆ ทำการบ้านของอาจารย์เจียงไว้ก่อน” เฉียวเซินยิ้มพลางอธิบาย
“ลำบากอาจารย์เฉียวต้องมาเองเลยนะคะ” ซางอวี่มองเฉียวเซิน “ถ้าพรุ่งนี้ยังเป็นแบบนี้อีก ดิฉันไปเอาเองก็ได้ค่ะ”
“ไม่ต้องหรอกครับ วันแรก ผมอยากให้อาจารย์เจียงได้ปรับตัวหน่อย พรุ่งนี้ก็เข้าที่เข้าทางแล้ว วันมะรืนค่อยเก็บการบ้านก็ได้ครับ” เฉียวเซินพูด
“สหายซางขึ้นเขาไปหรือเปล่าครับ” เฉียวเซินเห็นซางอวี่แบกกระบุงหลังอยู่ ก็ถามอย่างเป็นธรรมชาติ