ท่าทีตอนพูดกับพวกเขาของผู้ชายคนนั้น ทำไมซางอวี่ถึงรู้สึกว่าถ้าหญิงชรายังไม่ได้รับการรักษาอีก เธอคงจะเสียชีวิตแล้ว?
“หมอซาง” หญิงสาวเรียกขึ้น
“คุณรู้ได้ไงว่าฉันแซ่ซาง?” ซางอวี่ถามตรง ๆ
สีหน้าของหญิงสาวเปลี่ยนไปทันที ผู้ชายข้าง ๆ หันมามองเธอเล็กน้อย แววตานั้นซ่อนความรู้สึกไว้มากเกินกว่าจะบรรยาย
หญิงสาวตกใจจนตัวสั่น รีบอธิบายว่า “ก็แบบว่า หมอซาง หนูไปสอบถามพนักงานหน้าเคาน์เตอร์เรื่องชื่อของพี่ทั้งสองคนมาค่ะ”
เธอหาเหตุผลที่ตัวเองคิดว่าสมเหตุสมผล แต่ชัดเจนมากว่าซางอวี่ไม่เชื่อ และเสิ่นจื้อหนานก็ไม่เชื่อเช่นกัน
“หมอซาง พวกเราทั้งคู่ทำเพื่อแม่ทั้งหมด ถ้ามีอะไรให้ขัดใจ ก็ขอให้ใจกว้างอภัยให้ด้วย” ผู้ชายพูดขึ้น
เหมือนเป็นการขอโทษแทนความบุบทาลของภรรยา
ซางอวี่รู้สึกว่าทั้งคู่มีอะไรไม่ชอบมาพากล รวมถึงช่วงเวลาที่หญิงชราเกิดเหตุก็ดูแปลกไปนิดหน่อย… เพียงแต่ตอนนั้นสถานการณ์ฉุกเฉินเกินกว่าจะคิดอะไรมาก
ตอนนี้ลองคิดทบทวนดูแล้ว…
อาการของหญิงชราตึงเครียดขนาดนั้น เด็กหญิงก็แค่ร้องไห้ ทำไมไม่ให้ใครพาคุณย่าไปโรงพยาบาล?
เธอแค่สวดขออ้อนวอนให้ใครสักคนช่วยเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ซางอวี่กับเสิ่นจื้อหนานแลกสายตากันครู่หนึ่ง แล้วเธอจึงคิดสักครู่แล้วพูดว่า “เอาก็ได้ ถ้าคุณทั้งสองจริงใจนักหนาที่จะเชื้อเชิญฉันไปรักษาแม่ของคุณ ถ้าฉันไม่ตอบรับ ก็ดูจะไร้น้ำใจเกินไป
แต่ฉันมีเงื่อนไขอยู่ไม่กี่ข้อ คุณต้องทำได้”