“จะไปจัดการเรื่องอะไร เมื่อไรจะกลับ?” ซางอวี่ถามเสียงต่ำ
“เรื่องอะไรไม่สะดวกจะพูด แต่คืนนี้จะกลับแล้ว
ผมอยู่ทางนี้นานไม่ได้ ก็แค่ไม่วางใจพี่ ไปแวะดูหน้าสักครั้ง” ซางหมิงพูดเบา ๆ
“อย่างนั้นก็รีบกลับไป ทางนี้ตอนนี้ไม่ปลอดภัย
ต่อไปถ้าจำเป็นก็อย่ามาเองเลย เข้าใจที่พี่หมายถึงนะ?” ซางอวี่เตือน
“พี่คะ เมื่อไรถึงจะปลอดภัยอย่างเป็นทางการ เราสองคนถึงจะเจอกันได้สบาย ๆ?” ซางหมิงไม่พอใจ
“เร็วที่สุดก็อีกสิบกว่าปีมั้ง”
“สิบกว่าปี? นานชะมัด แล้วตอนพี่คลอดลูก ผมจะมาดูหลานชายตัวน้อยของผมก็ไม่ได้เหรอ?”
“ถ้าอีกสิบปีผ่านไป พี่กับนายยังมีชีวิตอยู่ทั้งคู่” ซางอวี่พูดเรียบ ๆ
ซางหมิงขมวดคิ้วตึก ๆ สองครั้ง ทำไมพี่สาวเขาพูดจาแสบคอแบบนี้นะ
“พี่จะจ่ายยาบำรุงกระเพาะอาหารกับม้ามให้ นายไปรับยาเอง อย่าให้คนอื่นสงสัย”
“ครับ ได้”
“พี่เลิกงานสองโมง นายไปรอที่บ้านหลังเดิม พี่จะอ้อมไปเอง”
“ครับ พี่คะ แล้วผมจะหาของอร่อย ๆ มาเลี้ยงพี่”
พูดคุยกันเสร็จ ซางอวี่ก็จ่ายยาบำรุงกระเพาะอาหารกับม้ามตามปกติ ซางหมิงถือใบสั่งยาไปรับยา รับเสร็จก็ออกจากโรงพยาบาลไป
เขาระวังตัวตลอดทางจนกลับถึงบ้านของตัวเอง
ซางอวี่เลิกดูผู้ป่วยตอนบ่ายสองโมง เก็บของอย่างง่าย ๆ แล้วก็ออกเดินทาง
เพิ่งเดินลงมาถึงใต้ตึก ก็เจอหลู่ไป๋เฉิงที่เพิ่งให้น้ำเกลือเสร็จ
หลู่ไป๋เฉิงเห็นซางอวี่จึงถามว่า “หมอซางกำลังจะกลับเขตทหารหรือครับ?”
“ฉันจะไปซื้อของสักหน่อย เดี๋ยวค่อยกลับ