หนู ๆ ทุกคนหันไปมองเถียนเถียน
“เถียนเถียน กลับบ้านกันเถอะ”
“ดูสิ คุณนายคนนั้นร้องไห้โอ้โหน่ากลัวจะตาย”
“ป้าที่น่ากลัวแบบนี้ควรให้ผู้ใหญ่จัดการเอง”
เด็ก ๆ พูดกันสารพัด ช่วยกันออกความเห็น เถียนเถียนพยักหน้า
“งั้นกลับกัน เลิกงาน
อยู่ตรงนี้เราก็ช่วยอะไรไม่ได้ ที่สำคัญหน้าตาเธอมันน่าเกลียดเกินไป” เถียนเถียนว่า
เด็ก ๆ พยักหน้าอย่างจริงจัง
ทุกคนเห็นด้วยกับคำพูดของเถียนเถียนอย่างยิ่ง เพราะพวกเขาก็คิดว่าตอนนี้ซางเฉียวน่าเกลียดมากจริง ๆ
ซางเฉียวได้ยินเสียงเด็ก ๆ อยู่ตรงหน้าเธอที่กล้าพูดกันต่อหน้า ต่อหน้าว่าเธอน่าเกลียดอย่างเปิดเผย
มันจะให้ซางเฉียวทนได้อย่างไร?
เธอแค้นจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน อยากพุ่งเข้าไปบีบคอเถียนเถียนให้ตายตรงนั้น
เธอก็รู้ว่า ขอเพียงใครก็ตามที่เกี่ยวข้องกับซางอวี่ ไม่มีใครดีเลย
ซางเฉียวมองไปยังเถียนเถียนด้วยดวงตาแห่งความแค้น
เถียนเถียนมีสัมผัสที่แหลมคมเกี่ยวกับความเป็นปฏิปักษ์มาตั้งแต่เด็ก เมื่อเห็นซางเฉียวมองมาที่ตัวเองแบบนั้น ก็หันกลับมาขว้างด้วยสีหน้าเหยียดหยามใส่คู่แข่งทันที
ตัวเล็กที่เมื่อกี้ยังถือตัวโอ่โถงอวดดีตอนนี้ก็เดินมาหาซางเฉียว แล้วพุ่งเข้าใส่ซางเฉียวทันที
ซางเฉียวไม่ทันตั้งตัวเลย ลูกสาวของตัวเองพุ่งเข้ามาหาเธอเอง
ขาเธอที่เดิมทีก็เจ็บอยู่แล้ว เมื่อโดนลูกสาวพุ่งเข้ามาแบบนี้ ร่างทั้งร่างจึงล้มลงกับพื้นทันที ช่องเปิดบริเวณกางเกงที่เห็นชัดเจนยังแหวกออกมากกว่าเดิมอีก